Κρατώντας την στα
χέρια του, ένιωσε να τον καίνε ένα κάρο τύψεις. Δεν της άξιζε το μέλλον που την
περίμενε. Ήταν τόσο αδύναμη γι αυτό. Πως θα μπορούσε να αντέξει όλες τις προκλήσεις,
τα αδιέξοδα που θα έβρισκε μπροστά της. Τα όσα θα έπρεπε να αποδείξει, να
πολεμήσει, για να διεκδικήσει μια θέση δίπλα στον ‘Ήλιο’. Ο πατέρας του δεν θα
της την έδινε έτσι απλά την θέση αυτή και ας λέγανε οι προφήτες ότι το προφίλ
της ταίριαζε απόλυτα με το προφίλ της γυναίκας του ‘Ήλιου’.
Ο χορός των αισθήσεων... Μαγευτικός. Με την
αίσθηση του χώρου και του χρόνου να έχουν πια χαθεί, τα άνισα κορμιά πάλλονταν
με την ανάγκη να γίνουν ένα, να ταυτιστούν, να σμίξουν, να ξεσπάσουν σε μια
προσπάθεια να βρουν την λύτρωση τους. Άνθιζαν σαν μπουμπούκια κάτω από το νερό
που δρόσιζε επιφανειακά την σάρκα, κάνοντας την να αχνίζει από την θερμότητα
του αίματος που έρεε καυτό και με τέτοια ορμή μέσα στις φλέβες που έκανε όλα τα
άκρα να μουδιάζουν. Πυρωμένα χείλια γεύονταν και ρουφούσαν άπληστα το νέκταρ,
που πλουσιοπάροχα χάριζε το σώμα ενώ έτρεμε, γεμάτο πόθο και απόγνωση. Τα χείλη
ανήλεα συνέχιζαν το βασανιστήριο τους εξερευνώντας,δημιουργώντας μια πύρινη λαίλαπα που
κατάκαιγε κάθε λογική σκέψη και αναστολή, συνθέτοντας ήχους ηδονικούς,
βγαλμένους από τα μύχια της ψυχής να μαρτυρούν την κάθε επιθυμία της σάρκας.
Το σώμα της Ολίβιας,
άρχισε να τρέμει πριν καν προλάβουν ακόμα να φτάσουν στην εξώπορτα. Κρύο ιδρώτας
την είχε περιλούσει και δεν έφταιγε γι αυτό ούτε τα πολλά ρούχα που φορούσε,
ούτε ο σκούφος με το κασκόλ και τα χοντρά γάντια, αλλά… ο φόβος. Ο ωμός φόβος
του άγνωστου που την είχε καταβάλει.
Που την πήγαινε; Όλα
αυτά που στο παρελθόν ο Έζιο της είχε πει ήταν αλήθεια; Και αν ήταν αυτό τι σήμαινε
τώρα για εκείνη;
Η τεράστια δίφυλλη
πόρτα του εστιατορίου ανοίγει διάπλατα και ο εφιάλτης ξεκινά…
Τα πόδια της δεν την
βαστούσαν άλλο, η ανάσα της σχημάτιζε δαχτυλίδια καπνού από το κρύο, το σώμα
της πια έτρεμε ανεξέλεγκτα αλλά ο τύπος με την μπαντάνα και το δερμάτινο
μπουφάν δεν έδειχνε να το απασχολεί τίποτα από όλα αυτά. Σέρνοντας την
κυριολεκτικά μέχρι την “Harley-Davidson” μηχανή του, φτάνοντας
δίπλα της, την ανάγκασε με το ζόρι να ανέβει πάνω σε αυτήν.
Με το κασκόλ να
κρύβει το πρόσωπο της μέχρι κάτω από τα μάτια. Το πλεκτό της σκούφο να καλύπτει
το μέτωπο της. Το παλτό της να διπλασιάζει το μέγεθος του σωματότυπου της. Το
παντελόνι να είναι τόσο φαρδύ σε σημείο να μοιάζει με φούστα και τις
λαστιχένιες της μπότες να μην ακούγονται καθόλου στο περπάτημα της, η Ολίβια,
με το βιβλίο της μητέρας της στην αγκαλιά της, βάδιζε προς το κατάστημα με τα
τρόφιμα. Δεν είχε ιδέα τι θα έφτιαχνε σήμερα. Κάτι εύκολο, κάτι γρήγορο, αυτό
είχε μόνο στο μυαλό της μέχρι που από απροσεξία έπεσε πάνω σε κάποιον ξένο.
Με κατεβασμένο το
κεφάλι, μουρμούρισε ένα «Συγνώμη» και προσπάθησε να τον προσπεράσει.
Ολίβια... πως να δραπετεύσεις από έναν εφιάλτη όταν στέκεται μόλις πέντε βήματα μακριά σου;
πως να ξεφύγεις όταν τα βήματα σου είναι βαριά;
πως να φωνάξεις όσα μέσα πνίγονται όταν τα μάτια του σε κοιτάνε περιμένοντας μια απάντηση...
πως;;;
Μάρβεϊ... δεν έχω ξανά δει δύναμη σαν την δική σου.
ένα λάθος σου σε έφερε ως εδώ...
ένα λάθος που σε έφερε κοντά μου...
ένα λάθος που δεν έκανες ποτέ...
όλα ήταν ένα ψέμα Ολίβια για να σε φέρουν σε μένα και εσύ... ζητάς από μένα τι; Να σε κάνω δική μου;
όχι τέτοια δύναμη δεν έχω δει ξανά
Ολίβια.. Τότε;
Μάρβεϊ... Τότε δέχομαι την προσφορά... από σήμερα θα κάνεις ακριβώς ότι σου λέω.
Ολίβια... Και τι είναι αυτό που θέλεις από μένα;
Μάρβεϊ... Να γίνεις σαν και εμένα...
το επόμενο κεφάλαιο από την νέα μου ιστορία... "Όταν είσαι εδώ" έρχεται πολύ σύντομα...
ΥΓ...
συγχωρήστε με για την καθυστέρηση αλλά λόγο προβλήματος υγείας έμεινα
λίγο πίσω... τέλος καλά όλα καλά και πάμε δυνατά για την συνέχεια ;)
Στο σκονισμένο υπόγειο του μαγαζιού του
πατέρα της «Antique», όπου η Ολίβια συνήθιζε να περνάει τις περισσότερες
ώρες της ημέρας, κάνοντας αναπαλαίωση και τροποποίηση σε παλιά έπιπλα, η ώρα
πέρναγε σαν να μην υπήρχε αύριο. Το ρολόι στον τοίχο σταματημένο. Η καρδιά της παγωμένη.
Η σκόνη θύμιζε τα απομεινάρια του παλιού της εαυτού. Κούτες στοιβαγμένες η μια
πάνω στην άλλη. Αναμνήσεις του χθες. Τα μοναδικά κειμήλια που της είχαν
απομείνει. Τα βιβλία εκείνης…
Ήθελα να τρέξω, να βρω μια σκιά για να
κρυφτώ, να ουρλιάξω όλα όσα με έπνιγαν. Να πάρω σβάρνα και να γκρεμίσω ότι
βρισκόταν στο πέρασμα μου, αλλά αντ’ αυτού, με αγέρωχο βήμα και το κεφάλι ψηλά,
γύρισα στο σημείο όπου η φρουρά ακόμα στεκόταν. Παίρνοντας την θέση μου έμεινα
ακίνητη να περιμένω την επόμενη εντολή μου.
Επειδή
υπάρχουν πάντα οι δύο όψεις του νομίσματος... Η πιο σκοτεινή και η πιο φωτεινή,
αυτή που δίνει ελπίδα... Με ένα τραγούδι θα σας ανταμείψω με δύο ιστορίες
“The Light Side Of
Life”
Ποιος
είπε ότι η αγάπη σβήνει... με έναν χωρισμό;
Ποιος είπε ότι τα σημάδια της δεν μένουν για πάντα χαραγμένα πάνω στο κορμί
μας;;;
Ποιος είναι αυτός που πιστεύει ότι οι αγάπες πάνε στον παράδεισο... ότι οι
σχέσεις διαρκούν για πάντα;;;
Η ζωή είναι απρόβλεπτη... οι δρόμοι που είναι προορισμένοι να είναι κοινοί
καμία φορά χωρίζουν... για πάντα;;;
