Μόλις η πόρτα έκλεισε
πίσω του, η Ολίβια, έμεινε να κοιτάει το κενό με ένα τεράστιο ερωτηματικό να
την τυραννάει. Το άγγιγμα του την είχε αναστατώσει έτσι όπως δεν την είχε
αναστατώσει τίποτα άλλο στην ζωή της. Στο σημείο όπου τα τατουάζ ήταν χαραγμένα
πάνω στο κορμί της, ένιωθε ότι είχαν πάρει φωτιά. Θυμόταν παλιότερα τις
θεραπείες που της έκανε ο πατέρας της. Εκείνη η ίδια φωτιά που θεράπευε τις
πληγές της, η ίδια φωτιά τώρα, θεράπευε ένα άλλο κομμάτι του εαυτού της που είχε
για πολύ καιρό μείνει ατημέλητο.
