Όταν είσαι εδώ "5. Το δικό μου πεπρωμένο"

Μόλις η πόρτα έκλεισε πίσω του, η Ολίβια, έμεινε να κοιτάει το κενό με ένα τεράστιο ερωτηματικό να την τυραννάει. Το άγγιγμα του την είχε αναστατώσει έτσι όπως δεν την είχε αναστατώσει τίποτα άλλο στην ζωή της. Στο σημείο όπου τα τατουάζ ήταν χαραγμένα πάνω στο κορμί της, ένιωθε ότι είχαν πάρει φωτιά. Θυμόταν παλιότερα τις θεραπείες που της έκανε ο πατέρας της. Εκείνη η ίδια φωτιά που θεράπευε τις πληγές της, η ίδια φωτιά τώρα, θεράπευε ένα άλλο κομμάτι του εαυτού της που είχε για πολύ καιρό μείνει ατημέλητο.

Όταν είσαι εδώ "4. Love Life Faith"

Όση ώρα η πόρτα ήταν ανοιχτή, η Ολίβια κοιτούσε τα μάτια του Μάρβεϊ. Τον παρακαλούσε με την ματιά της να την βοηθήσει. Να βρει έναν τρόπο να την λυτρώσει. Να την βοηθήσει να το σκάσει από τον χειρότερο της εφιάλτη. Αλλά εκείνος δεν την κοιτούσε. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα μπροστά, στον τεράστιο χώρο όπου την οδηγούσε. Πίστευε ότι θα την άφηνε στα χέρια του ‘Taiyō’ τον γιο του ήλιου, μόλις όμως η πόρτα έκλεισε πίσω τους και σφράγισε, κατάλαβε ότι αυτό το μικρό παλάτι δεν ήταν το σπίτι του ‘Taiyō’ αλλά το δικό του.

Όταν είσαι εδώ "3. Where Is My Mind"

Κρατώντας την στα χέρια του, ένιωσε να τον καίνε ένα κάρο τύψεις. Δεν της άξιζε το μέλλον που την περίμενε. Ήταν τόσο αδύναμη γι αυτό. Πως θα μπορούσε να αντέξει όλες τις προκλήσεις, τα αδιέξοδα που θα έβρισκε μπροστά της. Τα όσα θα έπρεπε να αποδείξει, να πολεμήσει, για να διεκδικήσει μια θέση δίπλα στον ‘Ήλιο’. Ο πατέρας του δεν θα της την έδινε έτσι απλά την θέση αυτή και ας λέγανε οι προφήτες ότι το προφίλ της ταίριαζε απόλυτα με το προφίλ της γυναίκας του ‘Ήλιου’.

Όταν είσαι εδώ "2. I Feel Immortal"

Το σώμα της Ολίβιας, άρχισε να τρέμει πριν καν προλάβουν ακόμα να φτάσουν στην εξώπορτα. Κρύο ιδρώτας την είχε περιλούσει και δεν έφταιγε γι αυτό ούτε τα πολλά ρούχα που φορούσε, ούτε ο σκούφος με το κασκόλ και τα χοντρά γάντια, αλλά… ο φόβος. Ο ωμός φόβος του άγνωστου που την είχε καταβάλει.

Που την πήγαινε; Όλα αυτά που στο παρελθόν ο Έζιο της είχε πει ήταν αλήθεια; Και αν ήταν αυτό τι σήμαινε τώρα για εκείνη;

Η τεράστια δίφυλλη πόρτα του εστιατορίου ανοίγει διάπλατα και ο εφιάλτης ξεκινά…

Τα πόδια της δεν την βαστούσαν άλλο, η ανάσα της σχημάτιζε δαχτυλίδια καπνού από το κρύο, το σώμα της πια έτρεμε ανεξέλεγκτα αλλά ο τύπος με την μπαντάνα και το δερμάτινο μπουφάν δεν έδειχνε να το απασχολεί τίποτα από όλα αυτά. Σέρνοντας την κυριολεκτικά μέχρι την “Harley-Davidson” μηχανή του, φτάνοντας δίπλα της, την ανάγκασε με το ζόρι να ανέβει πάνω σε αυτήν.

Όταν είσαι εδώ "1. Freeze to death "

Με το κασκόλ να κρύβει το πρόσωπο της μέχρι κάτω από τα μάτια. Το πλεκτό της σκούφο να καλύπτει το μέτωπο της. Το παλτό της να διπλασιάζει το μέγεθος του σωματότυπου της. Το παντελόνι να είναι τόσο φαρδύ σε σημείο να μοιάζει με φούστα και τις λαστιχένιες της μπότες να μην ακούγονται καθόλου στο περπάτημα της, η Ολίβια, με το βιβλίο της μητέρας της στην αγκαλιά της, βάδιζε προς το κατάστημα με τα τρόφιμα. Δεν είχε ιδέα τι θα έφτιαχνε σήμερα. Κάτι εύκολο, κάτι γρήγορο, αυτό είχε μόνο στο μυαλό της μέχρι που από απροσεξία έπεσε πάνω σε κάποιον ξένο.

Με κατεβασμένο το κεφάλι, μουρμούρισε ένα «Συγνώμη» και προσπάθησε να τον προσπεράσει.

Όταν είσαι εδώ "Περίληψη 1ου κεφαλαίου"

Ολίβια... πως να δραπετεύσεις από έναν εφιάλτη όταν στέκεται μόλις πέντε βήματα μακριά σου;
πως να ξεφύγεις όταν τα βήματα σου είναι βαριά;
πως να φωνάξεις όσα μέσα πνίγονται όταν τα μάτια του σε κοιτάνε περιμένοντας μια απάντηση...
πως;;;

Μάρβεϊ... δεν έχω ξανά δει δύναμη σαν την δική σου.
ένα λάθος σου σε έφερε ως εδώ...
ένα λάθος που σε έφερε κοντά μου...
ένα λάθος που δεν έκανες ποτέ...
όλα ήταν ένα ψέμα Ολίβια για να σε φέρουν σε μένα και εσύ... ζητάς από μένα τι; Να σε κάνω δική μου;
όχι τέτοια δύναμη δεν έχω δει ξανά
Ολίβια.. Τότε;
Μάρβεϊ... Τότε δέχομαι την προσφορά... από σήμερα θα κάνεις ακριβώς ότι σου λέω.
Ολίβια... Και τι είναι αυτό που θέλεις από μένα;
Μάρβεϊ... Να γίνεις σαν και εμένα...

το επόμενο κεφάλαιο από την νέα μου ιστορία... "Όταν είσαι εδώ" έρχεται πολύ σύντομα...
ΥΓ... συγχωρήστε με για την καθυστέρηση αλλά λόγο προβλήματος υγείας έμεινα λίγο πίσω... τέλος καλά όλα καλά και πάμε δυνατά για την συνέχεια ;)

Όταν Είσαι Εδώ "Πρόλογος"

Στο σκονισμένο υπόγειο του μαγαζιού του πατέρα της «Antique», όπου η Ολίβια συνήθιζε να περνάει τις περισσότερες ώρες της ημέρας, κάνοντας αναπαλαίωση και τροποποίηση σε παλιά έπιπλα, η ώρα πέρναγε σαν να μην υπήρχε αύριο. Το ρολόι στον τοίχο σταματημένο. Η καρδιά της παγωμένη. Η σκόνη θύμιζε τα απομεινάρια του παλιού της εαυτού. Κούτες στοιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη. Αναμνήσεις του χθες. Τα μοναδικά κειμήλια που της είχαν απομείνει. Τα βιβλία εκείνης…

Όταν Είσαι Εδώ

Ολίβια... Για σένα θα πατήσω και τις δέκα εντολές

 Μαρβεϊ... Όταν είσαι εδώ... Όλα τα μπορώ

Maiko