Haunted Love "69 Feliz Navidad"

Feliz Navidad
Feliz Navidad
Feliz Navidad
Prospero Ano y Felicidad.

I wanna wish you a Merry Christmas
I wanna wish you a Merry Christmas
I wanna wish you a Merry Christmas
From the bottom of my heart.

Άκουγα από το εσωτερικό του σπιτιού και για μια στιγμή κόλλησα... Λες να το είχε κιόλας ξεπεράσει;... σκέφτηκα και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα άρχισα να προχωρώ προς το εσωτερικό του σπιτιού με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά αλλά μόλις έφτασα στην τελευταία πόρτα ένα γράμμα με περίμενε και με περιέργεια το άνοιξα και άρχισα να διαβάζω.

“Ότι και να δεις αγνόησε το... πήγαινε κατευθείαν στο δωμάτιο σου που σε περιμένει μια έκπληξη”

Έγραφε και γέλασα δαγκώνοντας τα χείλια μου κοιτώντας προς την κλειστή πόρτα... Τι σκαρφίστηκε πάλι το απίστευτο μυαλό της... Με την περιέργεια μου να με ξεπερνάει, κράτησα το χερούλι της πόρτα και πριν την ανοίξω τελείως κρυφοκοίταξα για να δω τι κάνει... Τι το ήθελα ο μαλάκας;

Η Μπέλλα φορώντας ένα κόκκινο σορτσάκι που κάλυπτε με το ζόρι τα οπίσθια της... με ένα άσπρο σουτιέν από πάνω να τονίζει τα στηθάκια της... κάλτσες που κάλυπταν τις κόκκινες ψηλοτάκουνες γόβες της... και με ένα σκουφάκι αγιοβασιλιάτικο τραγουδώντας και χορεύοντας στον ρυθμό της μουσικής... στόλιζε το τεράστιο δέντρο με ένα νάζι που κόλαζε και άγιο... με τέτοια χαρά που πραγματικά με παρέσυρε και εμένα τόσο πολύ που ήθελα να ανοίξω την πόρτα και να πάω κοντά της και να την πάρω επιτόπου πάνω στο δέντρο... αλλά αν ήθελα να με συγχωρέσει... θα έπρεπε να το κάνω με τον τρόπο της και έτσι... μαζεύοντας όσο κουράγιο μπορούσα να μαζέψω... άνοιξα την πόρτα πιο αποφασιστικά και προσπερνώντας την ανέβηκα γρήγορα την σκάλα για να πάω στο δωμάτιο μου να δω τι έκπληξη με περίμενε.

Πάνω στο κρεβάτι είχε αφήσει μια πράσινη κοντο παντελόνι στολή ξωτικού με κόκκινες – άσπρες κάλτσες, μυτερά πράσινα παπούτσια και ένα μυτερό καπέλο με κάτι τεράστια αυτιά και πάνω στην στολή είχε και δεύτερο γράμμα.

“Μην μου χαλάσεις το παιχνίδι από εγωισμό... γιατί εσύ θα χάσεις.
Το παιχνίδι έχει ως εξής:
Εγώ είμαι η κύρια Santa Claus και έχω μείνει μόνη πίσω στο σπίτι καθώς ο κύριος Santa Claus έχει πάει να μοιράσει τα δώρα στα παιδιά και εσύ είσαι το έμπιστο του ξωτικό που έχει αφήσει στο πόδι του για να με προσέχεις.
Για τα υπόλοιπα βάλε την φαντασία σου να οργιάσει... θα σε περιμένω κάτω... Αν δεν βάλεις την στολή το παιχνίδι θα τελειώσει εδώ.”

Έγραφε και κούνησα το κεφάλι μου δύσπιστα... Αν είναι δυνατών τι πήγε και σκαρφίστηκε το δαιμόνιο μυαλό της... Κοιτώντας την στολή που μου είχε αφήσει αναστέναξα... Μα ξωτικό;... Δεν είχα περιθώρια για δεύτερες σκέψεις... ήθελα να ξεχάσουμε την χθεσινή βραδιά και θα έκανα τα πάντα γι αυτό... έτσι με γρήγορες κινήσεις άρχισα να αλλάζω και μόλις φόρεσα και τα απαίσια αυτιά κατέβηκα κάτω και την είδα να παλεύει να βάλει το αστέρι στην κορυφή του δέντρου και πριν προλάβει να πάρει καμία καρέκλα για να ανέβει για να τα καταφέρει... έτρεξα κοντά της και σηκώνοντας την ψιλά την βοήθησα να το βάλει... Μόλις εκείνη τα κατάφερε, κατέβασε την ματιά της προς το μέρος μου αλλά εγώ δεν την κατέβαζα από την αγκαλιά μου.

«Έντουιν... δεν ήξερα ότι ήσουν εδώ... Πως και δεν είσαι με τα υπόλοιπα ξωτικά στην γιορτή;» με ρώτησε και καλά παραξενευμένη ενώ τύλιγε τα χέρια της γύρω από τον λαιμό μου τόσο τρυφερά που με έκανε να αναριγήσω.

«Ο κύριος Santa Claus με άφησε στο πόδι του για να σας προσέχω ωραία μου κυρία» είπα μπαίνοντας μέσα στο παιχνίδι καθώς την άφηνα να σταθεί ξανά στα πόδια της με τον πιο αργό τρόπο ενώ έχοντας την κολλημένη πάνω στο σώμα μου, την άφηνα να νιώσει το πόσο με είχε ανάψει και μόνο με την εικόνα της.

«Καλοσύνη σου να χάνεις τέτοια γιορτή για μένα... Δεν νομίζω να αξίζω τέτοια θυσία» είπε εκείνη και χαμογελώντας με τον πονηρό μου χαμόγελο, παίρνοντας το χέρι της μέσα στο δικό μου, το έφερα κοντά στα χείλια μου και το φίλησα απαλά χωρίς να αποχωρίζομαι την ματιά της.

«Αξίζετε πολλά περισσότερα από αυτό» της είπα με παθιασμένη φωνή εννοώντας κάθε λέξη που έλεγα και εκείνη πετάρισε τα μάτια της με ικανοποίηση ενώ αποτραβιόταν για λίγο από κοντά μου... Τι άλλο είχε μέσα στο μυαλό της;... αναρωτήθηκα αλλά δεν άργησα να μάθω το υπόλοιπο πλάνο της αποπλάνησης της.

«Το δείπνο είναι έτοιμο... Θα ήθελες να μου κάνεις παρέα;» ρώτησε ενώ έδειχνε προς την πόρτα της τραπεζαρίας και ζάρωσα τα φρύδια μου με απορία.

«Φυσικά... γι αυτό είμαι άλλωστε εδώ» ανταποκρίθηκα θερμά και εκείνη με κοίταξε με ικανοποίηση.

«Πήγαινε να βολευτείς και θα φέρω το κρασί για να το γιορτάσουμε τότε» είπε και την κοίταξα για λίγο καθώς κάτι δεν μου άρεσε στην όλη ατμόσφαιρα.

«Θα το φέρω εγώ» προσφέρθηκα και εκείνη αμέσως με σταμάτησε.

«Όχι... εσύ χάνεις τόσα πολλά εξαιτίας μου... Είναι σειρά μου να σου το ανταποδώσω» είπε αμέσως και χωρίς να μου δίνει την επιλογή άρχισε να πηγαίνει προς την κουζίνα αλλά φτάνοντας στην πόρτα γύρισε και με κοίταξε ενώ δάγκωνε το κάτω χείλος της πονηρά... «Μην με περιμένεις... νομίζω ότι ο κύριος Santa Claus... σου έχει μια έκπληξη... Ήσουν καλό ξωτικό φέτος Έντουιν;» ρώτησε και γέλασα δύσπιστα.

«Από όσο ακούω» της ανταπέδωσα και μου έκλεισε το μάτι.

«Τότε σίγουρα το δώρο σου θα είναι αντίστοιχο των πράξεων σου» ανταπέδωσε και εκείνη και μπαίνοντας στην κουζίνα με άφησε μόνο.

Από περιέργεια και μόνο, πηγαίνοντας προς την τραπεζαρία, την άνοιξα και μόλις αντίκρισα τι είχε κάνει, έπαθα την πλάκα μου... Τι είχε κάνει;

Έχοντας στολίσει όλη την τραπεζαρία με γιρλάντες λαμπάκια και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε... είχε απλώσει πάνω στο τραπέζι ένα σωρό καλούδια... με μια τεράστια γαλοπούλα στην μέση και στα δύο σερβίτσια που ήταν μπροστά από τις θέσεις που είχαμε κάτσει και την τελευταία φορά που είχαμε δειπνίσει σε αυτό το τραπέζι, είχε βάλει απάνω καπάκια για να μην φαίνεται το περιεχόμενο που είχαν μέσα τα πιάτα.

Μόλις έκατσα στην θέση μου πάνω στο καπάκι παρατήρησα ότι είχε κολλήσει έναν φάκελο... αλλά αυτό που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν η γαλοπούλα που ήταν μπροστά μου... την είχε βάλει ανάποδα και πάνω στην ουρά της είχε καρφιτσώσει ένα γκι... με τα πόδια ορθάνοιχτα και μέσα στην γέμιση είχε ένα φιόγκο... Τι περίεργο.

Κοιτώντας προς την πόρτα κάτι μου έλεγε ότι εκείνη δεν είχε σκοπό να μου κάνει παρέα... και θέλοντας να δω τι ήταν τελικά το περιβόητο δώρο μου και ποιος ήταν ο λόγος που μπήκε σε τόσο κόπο να τα κάνει όλα αυτά... πήρα τον φάκελο στα χέρια μου και μόλις τον άνοιξα άρχισα να τον διαβάζω...

“ Ο κύριος Santa Claus τα καλά ξωτικά τα ανταμείβει με τα καλύτερα δώρα... Τα κακά ξωτικά όμως... όπως είσαι εσύ... τα ανταμείβει με αυτό που τους αξίζει...” έγραφε και κοίταξα για λίγο πάλι γύρω μου “Σήκωσε το καπάκι και δες με τι” συνέχισα να διαβάζω και από περιέργεια σήκωσα το καπάκι και είδα μέσα στο πιάτο να έχει βάλει κάρβουνα και γέλασα δυνατά χωρίς να το πιστεύω όλο αυτό που ζω.

Συνέχισα να διαβάζω...

“Η κυρία όμως Santa Claus επειδή είναι μεγαλόψυχη, σκέφτηκε φέτος να σε ανταμείψει και με κάτι περισσότερο... Αν θες πράγματι να μάθεις με τι... τράβηξε την κορδέλα που είναι μέσα στην γέμιση της γαλοπούλας και μόλις το κάνεις γύρισε την σελίδα και συνέχισε να διαβάζεις”

Έγραφε και τραβώντας στην άκρη το πιάτο με τα κάρβουνα έφερα την γαλοπούλα πιο κοντά μου και τραβώντας την κορδέλα η έκπληξη που με περίμενε με έκανε να τρελαθώ... Μέσα σε ένα ανοιχτό προφυλακτικό είχε βάλει ένα χρησιμοποιημένο ταμπόν με το αίμα της και το είχε χώσει μέσα στην γέμιση της γαλοπούλα που ακόμα δεν μπορούσα να παραβλέψω ότι ήταν με το στήθος προς τα κάτω και από περιέργεια συνέχισα να διαβάζω αλλάζοντας σελίδα... εκείνη έγραφε...

“Kiss my ass… asshole… και εύχομαι να περάσεις μαύρα Χριστούγεννα... όσο μαύρη είναι και η ψυχή σου... όσο μαύρα έκανες και τα δικά μου.”

Οκ να πω ότι δεν μου άξιζε;

Παρατώντας τα πάντα όπως ήταν... ανέβηκα απάνω και την βρήκα στο δωμάτιο της να έχει ήδη αλλάξει... Φορώντας μια μαύρη φόρμα... είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι της και έχοντας βάλει τον “Σκρουτζ” σε κινούμενα σχέδια είχε πάνω στην κοιλιά της ένα τεράστιο μπολ με ποπ κορν και δίπλα της ένα μεγάλο ποτήρι κοκα κόλα και έβλεπε την ταινία ανέκφραστη... Έμεινα για λίγο στο κατώφλι της πόρτα έχοντας τα χέρια μου σταυρωμένα στο στήθος και περίμενα μέχρι να γυρίσει προς το μέρος μου αλλά εκείνη πεισματάρα καθώς ήταν δεν το έκανε ποτέ... Περίμενε να κάνω εγώ την πρώτη κίνηση.

Κάνοντας τον γύρω του κρεβατιού της άρχισα να ξεντύνομαι για να ξαπλώσω δίπλα της και μόλις είδε ότι ήμουν έτοιμος να ξαπλώσω εκείνη επιτέλους έσπασε την σιωπή της.

«Δεν θα σου το συνιστούσα» είπε ψυχρά και μόλις με είδε να την κοιτώ έχοντας ανασηκωμένο το φρύδι μου, με την ματιά της κοίταξε προς το γκι που ήταν πάνω από το κεφάλι της και μετά ξανά προς το μέρος μου, ανασηκώνοντας και το δικό της φρύδι ειρωνικά.

«Σύμφωνα με την παράδοση... αν ξαπλώσεις δίπλα μου θα πρέπει να με φιλήσεις... και σίγουρα δεν είναι από τα πράγματα που επιτρέπεις» ειρωνεύτηκε και γέλασα κουνώντας το κεφάλι μου που τα είχε όλα προμελετημένα... αλλά δεν με ήξερε καλά... μπορώ να κάνω ότι γουστάρω και σίγουρα δεν θα της κάνω την χάρη να της την χαρίσω.

Ξαπλώνοντας δίπλα της... πήρα το μπολ με το ποπ κορν από τα χέρια της και αφού το άφησα πάνω στο κομοδίνο την άρπαξα και ξαπλώνοντας την πάνω στα σκεπάσματα κατέβασα την φόρμα της πιο χαμηλά και άρχισα να της φιλάω τον κώλο με τέτοιον τρόπο που αμέσως το κορμάκι της άρχισε να τρέμει αλλά ήταν ακόμα πολύ θυμωμένη για να το πάρει για αστείο και έτσι άρχισε να ωρύεται πάλι.

«Τι νομίζεις ότι κάνεις;» φώναξε ενώ πάλευε να ξεφύγει από το σφιχτό μου κράτημα.

«Εγώ απλά ακολουθώ τις οδηγίες... Την επόμενη φορά που θα μου δώσεις νέες οδηγίες να σκεφτείς καλά τι θα γράψεις και τι όχι» της απάντησα απλά και καθώς της δάγκωσα παιχνιδιάρικα τον κώλο, εκείνη άρχισε να χτυπιέται.

«Άφησε με τώρα» απαίτησε και γελώντας, σήκωσα το παντελόνι της φόρμας της, την έβαλα να κάτσει καλύτερα πίσω στο κεφαλάρι μέσα στην αγκαλιά μου και κρατώντας το πρόσωπο της σταθερό με το χέρι μου την κοίταξα βαθιά στα μάτια σοβαρός καθώς χάιδευα απαλά το μάγουλο της με τον αντίχειρα μου.

«Ήταν μεγάλη μου μαλακία... και ζητώ συγνώμη... Δεν έπρεπε να ξεσπάσω απάνω σου» παραδέχτηκα και εκείνη αφήνοντας την ανάσα της να βγει από μέσα της βίαια με κοίταξε πληγωμένη.

«Δεν έχω νιώσει χειρότερα στην ζωή μου» παραπονέθηκε και την κοίταξα απολογητικά.

«Δεν έχω νιώσει πιο μπερδεμένος στην ζωή μου...» παραδέχτηκα και πήρε μια βαθιά ανάσα... «Αλλά έπρεπε να σκεφτώ πιο λογικά... Όμως σου το ορκίζομαι ότι το έκανα για σένα... Η ιδέα να αναγκαστείς να κάνεις έκτρωση εξαιτίας μου με τρελαίνει... δεν θα ήθελα να υποστείς ποτέ κάτι τέτοιο εξαιτίας μου... και στην περίπτωση μας είναι μονόδρομος... Καταλαβαίνω την ανάγκη σου να κάνεις οικογένεια... δεν θα πω ψέματα... δεν με εξέπληξε καθόλου όταν σε άκουσα να λες ότι έτσι οραματίζεσαι την ζωή σου... και δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να σε δω ευτυχισμένη και να μοιράζεσαι με κάποιον τα ίδια συναισθήματα... αλλά κάτι τέτοιο, δεν μπορεί να γίνει όσο είσαι μαζί μου... δεν μπορώ να σου χαρίσω καν κάτι παρόμοιο»

«Μα δεν εννοούσα μαζί σου» αμύνθηκε και βάζοντας το χέρι μου πάνω στα χείλια της την σταμάτησα πριν συνεχίσει.

«Ξέρω τι εννοούσες δεν είμαι παράλογος... απλά σου λέω την δική μου αλήθεια» της είπα και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα εκείνη κατένευσε και ασυναίσθητα άρχισα να χαϊδεύω τα χείλια της με το πιο απαλό μου άγγιγμα... «Για να μπορέσω να δω μαζί σου την ταινία... θα πρέπει να ακολουθήσω τις παραδώσεις σωστά;» την πείραξα και με κοίταξε δύσπιστα... «Νομίζω ότι για το καλό, δεν πειράζει για μια φορά να παραβούμε τους κανόνες» συμπλήρωσα και με το χέρι μου που ήταν ακόμα πάνω στο πρόσωπο της, με τον πιο αργό τρόπο... την τράβηξα κοντά μου και εκείνη αυτόματα έκοψε την ανάσα της στην μέση αλλά πριν προλάβει να το σκεφτεί περισσότερο ένωσα τα χείλια μας και για λίγο έμεινε παγωμένη χωρίς να ξέρει πως να αντιδράσει.

Τα χείλια μου τρυφερά ρούφαγαν τα δικά της και εκείνη ξεπερνώντας το πρώτο σοκ, βάζοντας το χέρι της μέσα στα μαλλιά μου, φέρνοντας με πιο κοντά της, άνοιξε τα δικά της χείλια και αμέσως απαίτησε για περισσότερα αλλά δεν μπορούσα να της τα προσφέρω... Ήξερα τις συνέπιες... εγώ ο ίδιος της επιζητούσα... αλλά μετά τα χθεσινά ήξερα ότι τώρα περισσότερο από ποτέ... θα έπρεπε να το σταματήσω εδώ... θα έπρεπε εγώ ο ίδιος να το πάρω απόφαση και να κάνω τον εγωισμό μου στην άκρη ώστε να αφήσω τα συναισθήματα της ελευθέρα και πάνω από όλα μακριά από μένα αλλά γαμώτο μου, μου ήταν τόσο δύσκολο... Την ήθελα σαν κολασμένος... την ήθελα ολοκληρωτικά... την ήθελα δική μου αλλά που να με πάρει δεν μου άξιζε και αυτό ήταν τόσο άδικο για εκείνην.

Απομακρύνοντας το πρόσωπο μου από το δικό της την κοίταξα για μια στιγμή και εκείνη μου ανταπέδωσε το βλέμμα με απορία... Είμαι σίγουρος ότι μέσα της έλεγε... “Μόνο τόσο λίγο;”... Της χαμογέλασα ζεστά και καθώς της χάιδεψα απαλά το μάγουλο για άλλη μια φορά... άφησα άλλο ένα τελευταίο φιλί πάνω στα χείλια της και βολεύοντας την καλύτερα μέσα στην αγκαλιά μου, παίρνοντας το τηλεκοντρόλ έβαλα την ταινία από την αρχή... Πιάνοντας το μπολ με το ποπ κορν το έβαλα μπροστά μας και τσιμπώντας ένα το έβαλα πάνω στα χείλια της και εκείνη το δέχτηκε και άρχισε να το μασουλάει χωρίς να λέει τίποτα.

«Γιατί τον Σκρουτζ συγκεκριμένα;» ρώτησα και εκείνη γέλασε σιγανά.

«Γιατί είσαστε ίδιοι»

«Ίδιοι;» ρώτησα δύσπιστα και κατένευσε.

«Η μόνη σας διαφορά είναι ότι εκείνος είναι τσιγκούνης και εσύ σπάταλος... σε όλα τα άλλα όμως δεν διαφέρετε» απάντησε απλά και γελώντας κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά καθώς έτριβα τα μάτια μου με μανία... «Ίσως τα πνεύματα των Χριστουγέννων να σου δώσουν κανένα μάθημα» συμπλήρωσε και έκανε το γέλιο μου πιο τρανταχτό.

«Δεν χρειάζομαι τα πνεύματα των Χριστουγέννων του Σκρουτζ για να μου δώσουν ένα μάθημα... γιατί έχω το προσωπικό μου πνεύμα ακριβώς δίπλα μου να μου δίνει καθημερινά μαθήματα» της είπα απόλυτα σοβαρός και γέρνοντας το κεφάλι της προς τα πίσω με κοίταξε με απορία... «Εσύ είσαι το πνεύμα μου... και σε ευχαριστώ που μου βάζεις που και που μυαλό» της είπα και έσμιξε τα φρύδια της με δυσπιστία... «Έλα να δούμε την ταινία» την παρότρυνα και μόλις την βόλεψα στην αγκαλιά μου εκείνη άφησε το κεφάλι της να ξεκουραστεί πάνω στο στερνό μου και χωρίς να είμαι ικανός να το χαλιναγωγήσω... χαϊδεύοντας απαλά την πλάτη της, άφησα ένα παρατεταμένο φιλί πάνω στην κορυφή του κεφαλιού της και μέχρι που η ταινία τελείωσε δεν ξανακουνηθήκαμε αλλά ούτε είπαμε και τίποτα άλλο.

Haunted Love "68 Away From The Sun"

Γυρίζοντας κατά της 3 τα μεσάνυχτα με την διάθεση μου να είχε φτάσει στα ύψη έχοντας περάσει απίστευτα καλά... με τον Φλικ να περπατάει δίπλα μου φορώντας την στέκα που του είχα φορέσει με τα κέρατα του Ρούντολφ με τα κουδουνάκια... μπήκαμε στο σπίτι και τραγουδώντας ασταμάτητα το τραγούδι του Ρούντολφ το ελαφάκι και με χοροπηδηχτά βήματα ανεβήκαμε στον πάνω όροφο για να πάμε να ξαπλώσουμε... Δεν είχα πιει πολύ αλλά αυτό που είχα πιει έφτανε να με κάνει να ψιλό παραπατώ και να χαχανίζω από την απίστευτα καλή διάθεση που είχα και ξεχνώντας τελείως τα πρωινά... Φτάνοντας στο δωμάτιο του, τον κοίταξα πονηρά καθώς του έκλεινα το μάτι με ένα τεράστιο χαμόγελο μέχρι τα αυτά.

«Μπα θυμήθηκες τον δρόμο της επιστροφής;... Τι χάλια είναι αυτά;» ρώτησε εκείνος πικρόχολα για να με πικάρει αλλά εγώ είχα περάσει τόσο καλά που δεν του έκανα την χάρη να μου το χαλάσει όλο αυτό.

«Μκκμμμ... δεν πρόκειται να σε αφήσω να μου το χαλάσεις» του δήλωσα κουνώντας το δάχτυλο μου επιδεικτικά μπροστά στην μούρη του και τσιμπώντας το μάγουλο του απομακρύνθηκα από κοντά του και άρχισα να ξεντύνομαι άτσαλα ενώ παραπάταγα χαχανίζοντας και μένοντας μόνο με τα εσώρουχα μου... σήκωσα τις κουβέρτες και χώθηκα από κάτω ενώ πλησίαζα το σώμα μου προς το δικό του... «Ήταν τόσο τέλεια... κρίμα που δεν κατάφερες να έρθεις... θα περνάγαμε απίστευτα καλά» του είπα ενώ παίρνοντας το βιβλίο του από τα χέρια του, το πέταξα στον αέρα και εκείνο το βλαμμένο, γύρισε πίσω και με χτύπησε στο κεφάλι και γελώντας ενώ πρώτα άφησα ένα επιφώνημα έκπληξης, το πήρα και το πέταξα, σωστά αυτήν την φορά, στο πάτωμα και τυλίγοντας το χέρι μου γύρω από το σώμα του, άρχισα να τον φιλώ πάνω στο στερνό του.

«Ναι δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω από το να περάσω την ώρα μου με ένα μάτσο...» πριν προλάβει να πει τίποτα άλλο τον κοίταξα προειδοποιητικά αλλά εκείνος δεν μάσησε... «Πουστράκια» συνέχισε και έμεινα με ανοιχτό το στόμα να τον κοιτώ δύσπιστα... Ήταν φανερό ότι δεν είχε καθόλου καλή διάθεση και σίγουρα ήθελε να με κάνει να νιώσω άσχημα που διάλεξα την δική τους παρέα από την δική του και αυτό δεν θα του το επέτρεπα.

«Όχι δεν θα μου την χαλάσεις εσύ...» του δήλωσα άλλη μια φορά και χαμηλώνοντας το κεφάλι μου άρχισα πάλι να τον προκαλώ ενώ το χέρι μου άρχισε να κατηφορίζει προς το αντικείμενο του πόθου μου αλλά εκείνος ξαφνιάζοντας με, έμεινε παγερά αδιάφορος... «Αν έριχνες για λίγο τα μούτρα σου και τον εγωισμό σου... τώρα θα είχε σίγουρα διαφορετική γνώμη... Δεν έχεις ιδέα πόσο όμορφα περάσαμε... Φάγαμε μέχρι σκασμού... ήπιαμε... χορέψαμε...» συνέχιζα με περισσότερη πειθώ ενώ συνέχιζα να τον προκαλώ και εκείνος μην αντέχοντας το άλλο όλο αυτό, τράβηξε απότομα το χέρι μου μέσα από το εσώρουχο μου και με συνοπτικές διαδικασίες με απομάκρυνε από πάνω του κάνοντας με να τον κοιτώ σαν χαζή... Ήταν η πρώτη φορά που με απέρριπτε και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί.

«Βρωμοκοπάς τσιγαρίλα» ήρθε η απάντηση στην ανείπωτη ερώτηση μου και τον κοίταξα δύσπιστα... και άλλη φορά μύριζα τσιγαρίλα αλλά αυτό δεν ήταν λόγος να με απορρίψει... «Πέσε κοιμήσου είναι αργά» συνέχισε εκείνος και γυρίζοντας από την άλλη άρπαξε το βιβλίο του από το πάτωμα και με γείωσε κανονικότατα.

«Μην με δεις να είμαι ευτυχισμένη... κάτι σε πιάνει» του γύρισα πίσω πικρόχολα και εκείνος γυρίζοντας προς την μεριά μου με κοίταξε αδιάφορα για μια στιγμή ενώ αμέσως μετά βολεύοντας το βιβλίο του καλύτερα πάνω στα πόδια του, βρίσκοντας την σελίδα που είχε σταματήσει συνέχισε την ανάγνωση του σαν να ήταν μόνος του μέσα στο δωμάτιο και έμεινα μαλάκας να τον κοιτώ χωρίς να πιστεύω πραγματικά ότι έκανε κάτι τέτοιο... «Ποιο είναι επιτέλους το πρόβλημα σου;» δεν άντεξα και τον ρώτησα ενώ καθόμουν πάνω στα πόδια μου κοιτώντας τον επίμονα και βλέποντας την έλλειψη ανταπόκρισης του με έκανε να εκραγώ και χωρίς να το υπολογίσω πραγματικά, τράβηξα το μαξιλάρι μου και προσπάθησα να του το φέρω στην μούρη μπας και ξεκολλήσει λίγο το μυαλό του επιτέλους... αλλά εκείνος πιο γρήγορος από μένα... αρπάζοντας το μαξιλάρι στον αέρα το τράβηξε απότομα από τα χέρια μου και γυρίζοντας το προς το μέρος μου... με βάρεσε με αυτό, τόσο δυνατά που με έκανε να χάσω την ισορροπία μου και να πέσω πάνω στο στρώμα βγάζοντας μια κραυγή έκπληξης πριν προλάβω να την σταματήσω.

«Είναι αργά κοιμήσου» διέταξε πετώντας το μαξιλάρι πάνω στην μούρη μου νευριασμένα την στιγμή που τον κοίταζα χωρίς να είμαι ικανή να πιστέψω ότι πράγματι έκανε κάτι τέτοιο και χωρίς να περιμένει την αντίδραση μου... πήρε το σχεδόν άδειο του ποτήρι στα χέρια καθώς και το μπουκάλι με το ουίσκι και αφού στάθηκε δίπλα στο πιάνο του, γέμισε το ποτήρι του ξανά και μένοντας μπροστά στην τζαμαρία σαν άγαλμα άφησε την ματιά του να ταξιδέψεις στα φώτα του ορίζοντα χωρίς να ξανακουνηθεί πίνοντας ενώ όλες του οι μύες πάλλονταν σαν τρελές εκδηλώνοντας το πόσο εκνευρισμένος ήταν.

Έντουαρτ

Δεν φτάνει που είχα περάσει μια μέρα σκατά... εξαιτίας της Όρκας που μου το έπαιζε και την δύσκολη και χρειάστηκε να εξαπολύσω σχεδόν όλη μου την γοητεία απάνω της για να την ρίξω στα δίχτυα μου... Δεν φτάνει που είχε επιλέξει την δική τους παρέα αντί για την δική μου... δεν φτάνει που αντί να είναι εδώ για να με κάνει να ξεχάσω όλη την αηδία που νιώθω από το απαίσιο κορμί της ηλίθιας που πιστεύει ότι είναι το κέντρο του κόσμου... θα μου την πει και από πάνω;... Ε όχι αυτό πάει πολύ... Η θέση της είναι εδώ... δίπλα μου... όχι με ένα μάτσο πούστηδες που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να διοργανώνουν κάθε τρεις και λίγο χάπενινγκ ενώ ντυνόντουσαν γυναίκες και να χορεύουν σε μπάρες και δεν ξέρω εγώ τι άλλα κάνανε για να διασκεδάζουν... Η θέση της είναι εδώ... για να με κάνει να νιώθω καλύτερα μετά από της αηδιαστικές μου αποστολές, να με κάνει να νιώθω όμορφα και όχι έτοιμος να ξεράσω όπως ένιωθα αυτήν την στιγμή από όλη την αηδία που είχε κατακλύσει όλο του το είναι.

«Δύσκολη μέρα;» ρώτησε απαλά καθώς το χέρι της διστακτικά ακουμπούσε την πλάτη μου και αφήνοντας την ανάσα μου να βγει από μέσα μου βαριά ήπια με μια γουλιά όλο το υπόλοιπο από το περιεχόμενο του ποτηριού μου και αφήνοντας το πάνω στο πιάνο κατένευσα καθώς τύλιγα το χέρι μου γύρω από το κορμί της για να την φέρω πιο κοντά μου ώστε να αφήσω την ζεστή της επιδερμίδα να με κατευνάσει πριν εξοστρακιστώ τελείως... Τι έφταιγε και εκείνη... πως θα μπορούσε να ξέρει τι με βασάνιζε ή ακόμα χειρότερα αν το ήξερε, σίγουρα θα είχε άλλον έναν λόγο τώρα να ήταν μακριά μου και αυτό δεν θα το άντεχα με τίποτα.

«Είναι τόσο όμορφα» σχολίασε με την ματιά της μακριά να κοιτά τα φωτάκια που αναβόσβηναν από τα σπίτια που ήταν στον ορίζοντα.

«Εσύ είσαι πολύ πιο όμορφη από αυτά» είπα και άφησε ένα δύσπιστο χαμόγελο να της ξεφύγει καθώς έμπαινε μπροστά μου αλλά μόλις με κοίταξε στα μάτια, έμεινε για λίγο ανέκφραστη καθώς τα χέρια της απαλά χάιδευαν με τον πιο τρυφερό τρόπο το πρόσωπο μου.

Γαμώτο την είχα τόσο ανάγκη... είχα τόσο ανάγκη να την φιλήσω... να αφήσω την απίστευτη γεύση της να με κατακλύσει και να πάρει μακριά όλη εκείνην την αηδιαστική γεύση που τώρα με βασάνιζε και με έκανε να θέλω να ξεράσω όλη εκείνην την αηδία που ένιωθα από την στιγμή που φίλησα την όρκα για να την λυγίσω.

«Υπάρχουν στιγμές... όπως αυτή... που νιώθω πολύ έντονα ότι θες να με φιλήσεις... Γιατί δεν το κάνεις;» είπε και με έστειλε για άλλη μια φορά στα τάρταρα... Πως διάολο το κάνεις αυτό ρε Μπέλλα;... Γιατί πρέπει να είσαι τόσο παρατηρητική;... Γιατί πάντα πρέπει να πετάς την πιο ταιριαστή ατάκα για να μου χτυπήσεις όλα όσα με πνίγουν;

«Είναι αργά... ώρα για ύπνο» δήλωσα αυστηρά και αρπάζοντας την από την μέση την έβαλα πάνω στον ώμο μου και την παρέσυρα προς το κρεβάτι και εκείνη άρχισε να χαχανίζει σαν 5 χρόνο.

Ανασηκώνοντας τα σκεπάσματα την έβαλα απαλά πάνω στα μαξιλάρια και πριν προλάβει να κάνει τίποτα... τρύπωσα και εγώ από κάτω και βάζοντας την πλάτη της να ακουμπήσει πάνω στο στήθος μου... την κράτησα μέσα στην αγκαλιά μου και άφησα το κεφάλι μου να ακουμπήσει απαλά πάνω στο δικό της με την ματιά μου να είναι μακριά.

«Έντουαρτ;» ρώτησε δειλά και αναστέναξα... Τι άλλο με περιμένει;... αναρωτήθηκα αλλά δεν κουνήθηκα σπιθαμή... «Πως σκέφτεσαι τον εαυτό σου σε 10 με 15 χρόνια από τώρα;» ρώτησε και πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Δεν νομίζω ότι θα έχει καμία μεγάλη διαφορά από τώρα» απάντησα απλά και εκείνη γύρισε το κεφάλι για να με αντικρίσει και εγώ την κοίταξα ανέκφραστος.

«Ξέρεις ότι δεν θα μπορείς να το κάνεις αυτό για πάντα» δήλωσε και χαμογέλασα καθώς της χάιδευα απαλά το μάγουλο της.

«Σε αυτήν την περίπτωση... απλά εύχομαι η επόμενη σφαίρα να με αποτελειώσει» της δήλωσα απλά και εκείνη έμεινε να με κοιτά δύσπιστα.

«Δεν μπορεί να μιλάς σοβαρά» είπε και γέλασα πιο πλατιά γιατί εγώ το εννοούσα.

«Μιλάω απόλυτα σοβαρά... Το έχω σκεφτεί πάρα πολλές φορές... και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα... Δεν μπορώ να ζήσω διαφορετικά, οπότε προτιμώ να πεθάνω παρά να μου το στερήσουν» της είπα και έμεινε σοκαρισμένη να με κοιτά χωρίς να μπορεί να πει κάτι πάνω σε αυτό... «Εσύ πως τον έχεις φανταστεί τον εαυτό σου;» της γύρισα την ερώτηση για να την ξεκολλήσω και αμέσως άρχισε να κοιτάει γύρω της με την ανάσα της να επανέρχεται σταδιακά καθώς την είχε χάσει.

«Δεν νομίζω ότι θα σου αρέσει η απάντηση» δήλωσε και πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Δοκίμασε με» την παρότρυνα και μόλις η ματιά της αντίκρισε και πάλι την δική μου, υπήρχε μέσα σε αυτήν μια περίεργη ζεστασιά που δεν ήξερα πραγματικά τι να σκεφτώ γι αυτό.

«Φαντάζομαι τον εαυτό μου... να είμαι καθισμένη σε ένα καναπέ μπροστά στο τζάκι...» ξεκίνησε και όλο της το πρόσωπο φωτίστηκε τόσο πολύ που με έκανε να σαστίσω από την ομορφιά της... τόσο πολύ που με το ζόρι κατάφερα να συγκεντρωθώ σε ότι είπε παρακάτω... «Να είμαι μέσα στην αγκαλιά του αγαπημένου μου και να κοιτάμε μαζί τα παιδιά μας, να είναι απλωμένα στο πάτωμα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, να ξεφωνίζουν από χαρά ανοίγοντας τα δώρα τους... τα μεγαλύτερα να συναρμολογούν τα παιχνίδια ενώ τα μικρότερα να τραβάνε τα παιχνίδια το ένα από το άλλο και να τσιρίζουν... “Όχι δικό μου είναι... όχι δικό μου είναι”... και εμείς να τα κοιτάμε και η καρδιά μας να ξεχειλίζει από περηφάνια και αγάπη για εκείνα» τελείωσε την φράση της και έμεινα αποσβολωμένος να την κοιτώ χωρίς να είμαι ικανός να κάνω μια λογική σκέψη.

Τι άλλο περίμενες ρε μαλάκα να σου πει;... Ότι φαντάζεται την ζωή της να ζει μέσα στην σαπίλα και την κακομουντρουχιά σου;... Ότι την φαντάζεται να είναι κρεμασμένη από στέγες να κάνει τον κλέφτη;... Ή ότι την φαντάζεται να είναι με ένα άψυχο και ηλίθιο τέρας σαν και εσένα να της μαυρίζει την ζωή κάθε τρεις και λίγο γιατί δεν είναι ικανός να χαλιναγωγήσει έστω και λίγο τα άγρια ενστικτά του ακόμα και γι αυτό το πλάσμα που υποτίθεται ότι είναι πλέον όλη του η ζωή... που υποτίθεται ότι είναι ο λόγος της ύπαρξης του;... Μην έχεις αυταπάτες... δεν πρόκειται να σε δει ποτέ όπως θες να σε δει... γιατί ποτέ δεν πρόκειται να γίνεις κάτι ισάξιο της... ποτέ δεν πρόκειται να γίνεις τίποτα παραπάνω από ένα άδειο κουφάρι.

«Μιας και που ανέφερες την οικογένεια...» είπα ενώ κατάπινα με δυσκολία λες και είχε σταθεί ένας τεράστιος κάκτος πάνω στο λαρύγγι μου... «Η περίοδος σου δεν θα έπρεπε να είχε έρθει;» είπα αμέσως το πρώτο που μου ήρθε για να σβήσω τις προηγούμενες μου σκέψεις και εκείνη παίρνοντας ένα σοκαρισμένο πειραχτικό ύφος που σε άλλη περίπτωση θα το είχα καταλάβει από την αρχή αλλά στην σύγχυση που βρισκόμουν αυτήν την στιγμή δεν έδωσα και τόση σημασία.

«Λες να περιμένουμε τον πρώτο διάδοχο;» ρώτησε ενώ με κοίταζε με γουρλωμένα μάτια καθώς έβαζε τα χέρια της πάνω στην κοιλιά της και αυτό έφτασε να με κάνει να εξοστρακιστώ τελείως.

Όλα γύρω μου ξαφνικά μαύρισαν... και χωρίς να σκεφτώ απλά έπραξα όπως θα έκανα κάθε άλλη φορά...

«Σήκω» διέταξα απαιτητικά και αφήνοντας την απότομα από την αγκαλιά μου κάνοντας το σώμα της να πέσει απότομα πάνω στο στρώμα σηκώθηκα όρθιος και περίμενα από εκείνην να κάνει το ίδιο αλλά εκείνη σοκαρισμένη γυρίζοντας προς το μέρος μου με κοίταξε χωρίς να αντιδρά και αυτό με έκανε χειρότερα.

«Να σηκωθώ να πάω που;» ρώτησε εύλογα χωρίς να κουνιέται και μην έχοντας άλλες αντοχές για τα τερτίπια της, κάνοντας τον γύρω του κρεβατιού την άρπαξα από το μπράτσο και στην κυριολεξία, σέρνοντας την προς στην τουαλέτα καθώς η ίδια δεν είχε προλάβει να βρει την ισορροπία της, την άφησα μπροστά από την λεκάνη της τουαλέτας και πηγαίνοντας προς το ντουλαπάκι του μπάνιου το άνοιξα και βρίσκοντας τα τεστ εγκυμοσύνης που φίλαγα εκεί... πήρα ένα στα χέρια μου και αφού έλεγξα την ημερομηνία και είδα ότι είναι οκ... το άνοιξα και γυρίζοντας προς το μέρος της, της το έτεινα και εκείνη με κοίταζε ακόμα σοκαρισμένη.

«Κάντο» διέταξα και εκείνη κοιτώντας το χωρίς να το αναγνωρίζει έμεινε ακόμα ακίνητη χωρίς να το παίρνει.

«Τι είναι αυτό;» ρώτησε και αναστέναξα.

«Τεστ εγκυμοσύνης... Κάντο» διέταξα ξανά πιο αλλόφρων και ζάρωσε τα φρύδια της με απορία.

«Έχεις ξεφύγει τελείως;... Για ποιον λόγο;» ρώτησε ξανά και λίγο ήθελα να την βουτήξω και την βάλω να το κάνει με το ζόρι.

«Μην με αναγκάσεις να βάλω να το κάνεις με το ζόρι... Κάντο τώρα» της φώναξα και εκείνη τινάχτηκε από την έκπληξη αλλά τελικά το πήρε και με κοίταξε υπομονετικά.

«Τουλάχιστον μπορείς να πας μέσα;» ρώτησε καθώς έβλεπε ότι δεν το κουνούσα ρούπι από την θέση μου και την κοίταξα πιο αυστηρά.

«Ξέχνα το... θα το κάνεις μπροστά μου... δεν σου έχω εμπιστοσύνη» της είπα πάνω στον παραλογισμό μου και η έκφραση της αμέσως όλη άλλαξε και ο πόνος που διαπέρασε την ματιά της θα έπρεπε να με είχε κάνει να συνέλθω από όλη αυτήν την παραζάλη αλλά δυστυχώς δεν έγινε τίποτα τέτοιο αντίθετα με έκανε να τα χάσω περισσότερο.

«Όχι δεν μπορώ να το κάνω... αν θες σόνι και ντε να το κάνω, τράβα έξω» είπε με πείσμα νευριασμένη και ξεφεύγοντας τελείως, αφού της κατέβασα το εσώρουχο της με το έτσι θέλω, την τράβηξα προς τα πίσω και αφού την ανάγκασα να καθίσει στην τουαλέτα την συγκράτησα με τέτοια δύναμη που της ξέφυγε μια κραυγή από τον πόνο που ένοιωσε αλλά ούτε αυτό ήταν ικανό να με κάνει να σταματήσω... και παίρνοντας το τεστ από τα χέρια της άνοιξα το καπάκι και βάζοντας το ανάμεσα από τα πόδια της την κοίταξα επιβλητικά.

«Κάντο τώρα» απαίτησα και εκείνη έκλεισε τα μάτια της για να αποφύγει την ματιά μου ενώ τα μάτια της άρχιζαν να ξεχειλίζουν...

Εντάξει είχα ξεφύγει τελείως αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω... δεν μπορούσα να το διανοηθώ να μας συμβεί κάτι τέτοιο... και μόνο στην ιδέα να της επιβάλω να κάνει έκτρωση στην περίπτωση που θα ήταν έγκυος με τρέλαινε... αλλά ήταν μονόδρομος και δεν μπορούσα να το διακινδυνεύσω.

«Κάντο» τσίριξα μέσα στα αυτιά της και τρέμοντας ολόκληρη ενώ μυξοέκλαιγε χωρίς να έχει επιλογή, τελικά άφησε τον εαυτό της ελεύθερο και μόλις άκουσα ότι τελείωσε την απελευθέρωσα από το κράτημα μου και κλείνοντας το καπάκι του τεστ το πέταξα απάνω στον νιπτήρα και ανοίγοντας την βρύση άρχισα να πλένω τα χέρια μου με μανία προσπαθώντας πολύ σκληρά να συγκεντρωθώ ώστε να μαζέψω τις σκέψεις μου χωρίς να κοιτώ εκείνη τι έκανε μέχρι που άκουσα την πόρτα του δωματίου της να κλείνει με δύναμη και να κλειδώνει και με ένα κλικ μέσα μου όλα ξεκαθάρισαν και άρχιζα να βρίζω ασύστολα τον εαυτό μου που για άλλη μια φορά τα είχα κάνει όλα σκατά... και αυτήν την φορά ήμουν σίγουρος ότι δεν επρόκειτο να μου το συγχωρέσει... όχι ότι θα είχε άδικο.

Το τεστ όπως ήταν φυσικό... ήταν αρνητικό... και ενώ αυτό θα έπρεπε να με ανακουφίσει... αντιθέτως με έκανε χειρότερο που δεν κατάφερα να συγκρατηθώ ώστε να δουλέψει η λογική μου σωστά και να καταλάβω από την αρχή ότι με πείραζε αφού ξέραμε και οι δύο πάρα πολύ καλά, ότι δεν υπήρχε περιθώριο για κανένα λάθος από την στιγμή που παίρναμε όλες τις προφυλάξεις.

Γαμώ το κέρατο μου γαμώ... πόσο ηλίθιος είμαι πια;... πόσο;

Μπέλλα

Δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά στην ζωή μου τέτοιο εξευτελισμό... Δεν ξέρω ποιο είναι το πρόβλημα του... αλλά όποιο και να ήταν δεν θα τον άφηνα ξανά να με εξευτελίσει κατ’ αυτόν τον τρόπο... Θα μου το πλήρωνε πολύ ακριβά το σημερινό... Πάρα πολύ ακριβά.

Έντουαρτ

Άφησα το βράδυ να περάσει δίνοντας της το περιθώριο να το ξεπεράσει με τον τρόπο της και πρωί, πρωί πήγα σε ένα εικοσιτετράωρο πολυκατάστημα και αφού πήρα ότι στην κυριολεξία βρήκα μπροστά μου από στολίδια και όλες αυτές τις αηδίες που χρησιμοποιούν για να στολίζουν τα σπίτια τέτοιες μέρες... πήρα και ένα πανύψηλο φυσικό δέντρο από έναν πωλητή που βρήκα στον δρόμο και πήγα στο σπίτι για να της κάνω έκπληξη.

Αφού έστησα το δέντρο μπροστά στο τζάκι στο σαλόνι... έβαλα και της κούτες με τα στολίδια στο πάτωμα και ετοιμάζοντας ένα πλούσιο πρωινό με κρουασανάκια που της άρεσαν και με ότι άλλο ήξερα ότι προτιμάει για πρωινό... έφτιαξα έναν τεράστιο δίσκο με καφέ γάλα και χυμό... και της τον ανέβασα στο δωμάτιο της... Ήξερα ότι η μάχη θα ήταν σκληρή... αλλά δεν θα λύγιζα μέχρι να την δω να με συγχωρεί... στο κάτω κάτω ήταν μια στιγμή αδυναμίας... πόσο θα μου το κρατούσε πια;

Χτυπώντας την πόρτα της άκουσα από μέσα που εκείνη δυνάμωνε επίτηδες την φωνή της τηλεόρασης που της είχα αγοράσει πριν γυρίσουμε από το ξενοδοχείο... τι το ήθελα;

«Μπέλλα άνοιξε την πόρτα σου έχω φτιάξει πρωινό» έκανα την πρώτη προσπάθεια και για απάντηση η φωνή της τηλεόρασης άνοιξε περισσότερο και αναστέναξα... «Μπέλλα μην με κάνεις να την ανοίξω μόνος μου» απείλησα αλλά αμέσως το μετάνιωσα και μόλις κατάλαβα ότι δεν θα έπαιρνα καμία απάντηση... άφησα τον δίσκο στο πάτωμα... έβγαλα από την τσέπη μου το αντικλείδι αλλά όπως το περίμενα... εκείνη είχε αφήσει το κλειδί της πάνω στην πόρτα και το είχε γυρίσει έτσι ώστε να μην μπορώ να ανοίξω με το δικό μου κλειδί και αυτό με έκανε να εξοργιστώ... Τέτοιο πείσμα πια;... «Μπέλλα άνοιξε την πόρτα σε παρακαλώ... θέλω να σου ζητήσω συγνώμη... άφησε με να το κάνω σωστά» προσπάθησα άλλη μια φορά αλλά εκείνη ανεβάζοντας την ένταση της τηλεόρασης αν είναι δυνατόν πιο δυνατά, έμεινε και πάλι στην σιωπή και δεν είχα ιδέα τι άλλο να κάνω για να την μεταπείσω... Σίγουρα το να σπάσω την πόρτα δεν θα ήταν και ο καλύτερος τρόπος για να την κάνω να με συγχωρέσει, οπότε έμεινα έξω από την πόρτα της αναποφάσιστος μέχρι που το κινητό μου χτύπησε και μόλις είδα να με καλεί η Όρκα έβρισα σιγανά... «Γαμώτο εσύ μου έλειπες τώρα» είπα και πηγαίνοντας προς το δωμάτιο μου έκλεισα την πόρτα πίσω μου και αναγκαστικά απάντησα στην κλίση της.

«Ναι;» ρώτησα και καλά ανάλαφρα.

«Πως κοιμήθηκε το αγοράκι μου;» ρώτησε με ένα τελείως χυδαίο τρόπο που μου ανακάτεψε το στομάχι.

«Καθόλου καλά» απάντησα αυτόματα και έσφιξα την μπουνιά μου για να μπορέσω να συγκρατήσω τον εαυτό μου... Τι διάολο με έχει πιάσει πια;... Θα τα καταστρέψω όλα γιατί εκείνη δεν μου μιλάει και με το δίκιο της;

«Γιατί μωρουλίνι μου;» ρώτησε η Όρκα και κατέπνιξα ότι άλλο με βάραινε και άρχισα να μπαίνω στο παιχνίδι καθώς πήγαινα προς την τουαλέτα.

«Πως θα μπορούσα να κοιμηθώ όταν μου στροβιλίζεις την σκέψη μου και δεν με αφήνεις σε ησυχία;» η αλήθεια καμία φορά είναι το πιο πιστικό ψέμα για τέτοιες περιπτώσεις σκέφτηκα και έκανα μια αηδιαστική γκριμάτσα στον καθρέφτη.

«Ωωωω μωρό μου... σε βασανίζει η σκέψη μου;» τσίμπησε το θωρηκτό και δεν είχα ιδέα πως κρατήθηκα για να μην γελάσω.

«Δεν έχεις ιδέα πόσο» επιβεβαίωσα.

«Κάνε λίγη υπομονή μωρό μου... μια βδομάδα είναι θα περάσει και στην Φιλανδία θα κάνουμε όσες τρελίτσες θες... Ξέρεις ότι εδώ όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα απάνω μας» ευτυχώς γιατί αλλιώς δεν θα το άντεχα.

«Μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο;... Μια βδομάδα... μέρα παραπάνω» την απείλησα και το ζώον χαχάνισε από ικανοποίηση.

«Μια βδομάδα μωρό μου και θα είμαι όλη δική σου» με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι.

«Πως και τόσο πρωινή;» ρώτησα για να αλλάξουμε κουβέντα και άκουσα έναν βαριεστημένο αναστεναγμό από μέρους της.

«Δεν με χωράει το σπίτι και έλεγα αν θες να πάμε για πρωινό κάπου μαζί»

«Που έχεις υπόψιν σου;» ρώτησα και καλά με ενθουσιασμό ενώ μέσα μου έβραζα που θα έπρεπε να την αφήσω μόνη της πάλι και μάλιστα χωρίς πρώτα να έχω καταφέρει να την κάνω να ξεχάσει την χθεσινή βραδιά.

«Στο “Buster”;» ρώτησε και έπνιξα στον αναστεναγμό μου.

«Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί» της επιβεβαίωσα και αφού χαιρετηθήκαμε έκλεισα στο κινητό και το πέταξα πάνω στον νιπτήρα τελείως νευριασμένος... Δεν μου φτάνει που δεν έχω κλείσει μάτι όλη νύχτα τώρα θα έπρεπε να την φάω και στην μάπα πρωί, πρωί;... Ευτυχώς που θα βρισκόμασταν σε δημόσιο χώρο και δεν θα χρειαζόταν να κάνω τίποτα παραπάνω από αυτό γιατί πραγματικά δεν θα το άντεχα δεύτερη μέρα στην σειρά.

«Μπέλλα πρέπει να φύγω» της είπα ενώ χτύπαγα την πόρτα της κάνοντας άλλη μια απελπισμένη προσπάθεια και η απάντηση ήρθε έτοιμη.

«Χέστηκα» είπε και γέλασα ενώ περνούσα το χέρι μου μέσα από τα μαλλιά μου.

«Το πρωινό σου έχει παγώσει» της είπα άλλη μια φορά για να δω της αντιδράσεις της και η απάντηση ήρθε ξανά η ίδια.

«Χέστηκα» αγύριστο, πεισματάρικο κεφάλι.

«Τα λέμε το μεσημέρι» την πληροφόρησα και αυτήν την φορά δεν ήρθε καμία άλλη απάντηση και αναγκαστικά έφυγα γιατί αρκετά είχα ρίξει τα μούτρα μου... Κάποια στιγμή θα το ξεπερνούσε που θα πήγαινε και τότε ίσως να ήταν πιο λογική για να με ακούσει... ή ίσως και όχι.

Haunted Love "67 Shake It Out"

Μπέλλα

Κάθε μέρα που άνοιγα τα μάτια μου ένιωθα όλο και πιο εξουθενωμένη... αλλά όσο περίεργο και να ακούγετε αυτό... ποτέ ξανά στην ζωή μου δεν είχα νιώσει και τόση πληρότητα και ολοκλήρωση... Ήταν τόσο περίεργο όλο αυτό για μένα... που πραγματικά δεν είχα λόγια να το εξηγήσω.

Ήταν σαν ο κόσμος μου όλος να είχε γκρεμιστεί και να είχε πλαστεί ξανά από την αρχή... με νέα φτερά και νέα ελπίδα στον ορίζοντα... Δεν μπορούσα να το εξηγήσω αλλιώς... αλλά ταυτόχρονα με φόβιζε και τόσο πολύ... Άραγε πόσο θα μπορούσε αυτό να κρατήσει πάλι.

Όλα όσα είχαν να κάνουν με τον Έντουαρτ ήταν όλα τόσο ρευστά που με τρομοκρατούσαν... Ποτέ δεν ήξερα τι να περιμένω... ποτέ δεν ήξερα πόσο θα κρατήσουν και αυτό μόνο αγωνία θα μπορούσε να με κατακλύζει.

Εκείνος έδειχνε να είχε μεταλλαχτεί σε έναν πιο καθημερινό άνθρωπο σε έναν πιο προσιτό στα δικά μου δεδομένα... Όλες του οι κινήσεις... όλες του οι πράξεις με κάνανε να νιώθω ότι πάλευε και ο ίδιος να καταφέρει να φέρει τις ισορροπίες... να φέρει ένα καλύτερο αύριο με πιο νορμάλ καταστάσεις... αλλά για τον Έντουαρτ μιλάμε πόσο αυτό θα μπορούσε ποτέ να είναι πραγματικότητα;... Θα μπορούσε άραγε να είναι;

Τα βλέμματα του... τα υγρά του φιλιά... τα τρυφερά του χάδια... με κάνανε πολλές φορές να νιώθω ότι λαχταρούσε με όλο του το είναι να με κατακτήσει... αν είναι δυνατόν... να κατακτήσουν την καρδιά μου... αλλά δεν ζω σε αυταπάτες... ήξερα πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε ποτέ να ισχύει... όμως και πάλι αυτό δεν μπορούσε να σταματήσει αυτό που με έκανε να νιώθω... δεν μπορούσε να με κάνει να πονηρευτώ ότι εκείνος πάλευε για κάτι περισσότερο από όσο ο ίδιος από την πρώτη μέρα μου υπέβαλε να μην κάνω.

Βάση τα όσα ήδη ήξερα για εκείνον... όλα ερχόντουσαν σε αντίθεση... Ήξερα πολύ καλά ότι είναι ο τύπος που μόνο εισέπραττε από τους άλλους και ποτέ δεν έδινε τίποτα πίσω για αντάλλαγμα αλλά που να με πάρει... μαζί μου... ήταν τόσο δοτικός... Έδειχνε πάντα να γνωρίζει όλες μου τις ανάγκες... όλες μου τις σκέψεις και χωρίς δισταγμό μου έδινε απλόχερα όσα η καρδιά μου και η λογική μου αναζητούσαν και αυτό με τρέλαινε... με δίχαζε... με προβλημάτιζε στο έπακρο... με έκανε να μπερδεύομαι όλο και περισσότερο σε τέτοιο σημείο που η καρδιά μου άρχισε να τον επιζητεί περισσότερο... και αυτό με τρομοκρατούσε.

Στο σαρκικό κομμάτι ήταν τόσο ερωτεύσημος που με έκανε... αν είναι δυνατόν... να τον θέλω μέρα με την ημέρα περισσότερο... υπήρχαν στιγμές που ακόμα και το ίδιο μου το σώμα με φόβιζε καθώς έβλεπα να διψά απεγνωσμένα για εκείνον... αλλά ακόμα και εκεί δεν θα μπορούσα ποτέ να παραβλέψω το γεγονός το πόσο διαφορετικός ήταν... μαζί μου... Ήξερα από την Ρόουζ, ότι περισσότερο σε αυτόν τον τομέα, εκείνος ήταν αχόρταγος... και τελείως εγωιστής... ήταν από τα άτομα που έπαιρνε στο έπακρο ότι μπορούσες να του προσφέρεις και η ανταμοιβή ήταν τόσο λίγη που ποτέ δεν σου έφτανε και εκεί ήταν όλο του το μεγαλείο... γιατί παρόλο που ένιωθες ανεπαρκείς... ωστόσο δεν μπορούσες να παραβλέψεις ότι το κορμί σου τον επιζητούσε περισσότερο... και όμως και εδώ, αυτή που κέρδιζε ήμουν πάλι εγώ... καθώς μου έδινε απλόχερα όσα το κορμί μου είχε ανάγκη χωρίς να κρατάει τίποτα πίσω... Έδινε όλο του το είναι σε έναν ερωτικό χορό που όμοιο του ποτέ μου δεν θα τολμούσα να είχα φανταστεί και δεν περίμενε ποτέ τίποτα για αντάλλαγμα... Δεν ζητούσε τίποτα περισσότερο από όσα εγώ μπορούσα να του προσφέρω... δεν απαιτούσε ποτέ τίποτα παραπάνω από αυτά που εκείνος είχε συνηθίσει... δεν δυσανασχετούσε ποτέ με την απειρία μου... αλλά περισσότερο δεν έδειχνε ποτέ να τον απασχολεί ή να τον κάνει να ξενερώνει... αντιθέτως, έδειχνε να το ζει στο έπακρο και να τον ικανοποιεί μέρα με την ημέρα όλο και περισσότερο και αυτό σίγουρα δεν μπορούσε να μην με κάνει να πονηρεύομαι περισσότερο... δεν θα μπορούσε να μην με κάνει να αναρωτιέμαι για το τι στο καλό συμβαίνει όταν εγώ είμαι σε φάση υπνόβασης... αλλά όπως και το περίμενα εκείνος ποτέ δεν αποκάλυπτε τίποτα και αυτό έκανε την περιέργεια μου μέρα με την ημέρα να γίνεται όλο και πιο μεγαλύτερη.

Γρίφος... αν μια λέξη θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτόν τον απίστευτο άνθρωπο, ήταν αυτή... Ένας μεγάλος γρίφος που όσο προσπαθούσες να τον αποκρυπτογραφήσεις, τόσο περισσότερο σε έκανε να μπερδεύεσαι με τις εναλλαγές των διαθέσεων του και των πράξεων του... Κατά τα άλλα, όσο αφορά τον ίδιο, εκείνος παρέμενε το ίδιο σφίγγα... δεν εξωτερίκευε τίποτα περισσότερο για τον ίδιο... και ως ένα σημείο εδώ τον κατανοώ γιατί και που έφτασε στο σημείο να μου εκμυστηρευτεί πράγματα για το παρελθόν του, την ημέρα που ήμασταν στο σπίτι της Ρόουζ, για εκείνον ήταν πραγματικά υπέρβαση... μια υπέρβαση που αν δεν ήταν λιώμα από το ποτό, ήμουν σίγουρη ότι ποτέ δεν θα τόλμαγε ούτε ακόμα και τότε, να μου τα εκμυστηρευτεί... και πάλι ακόμα και τότε, το έκανε για μένα... το έκανε μόνο και μόνο για μπορέσει να μου αποδείξει ότι αυτό που ο ίδιος επιζητούσε, ήταν μόνο η συντροφιά μου και τίποτα περισσότερο από αυτό... Δεν θα είναι ποτέ ικανός να παραμερίσει όλα όσα τον χαρακτηρίζουν ώστε να καταφέρει να με αγαπήσει... δεν θα είναι ποτέ ικανός να νιώσει κάτι παραπάνω από μια απλή έλξη και αυτό εγώ δεν μπορώ να το αγνοήσω και να αφήσω τον εαυτό μου να παρασυρθεί... Όχι δεν θα πρέπει ποτέ να το κάνω αν θέλω να κρατήσω κάτι για μένα... αν θέλω να μην με καταστρέψω ολοκληρωτικά.

Ένιωθα ότι χάνομαι μέσα σε μια δίνη συναισθημάτων... πρωτόγνωρων συναισθημάτων που δεν ήμουν ικανή να τα ελέγξω μιας και που δεν τα γνώριζα... Ήταν τόσο δυνατά... τόσο αληθινά που δεν μπορούσα να τα αγνοήσω αλλά και πάλι ήμουν τόσο πεισματάρα ώστε να ξέρω το καλό μου... που δεν υπέκυπτα με τίποτα... και δεν θα υπέκυπτα ο κόσμος να χαλάσει... Όσο αυτή η γη γυρίζει, άλλο τόσο θα γυρίζει και ο εκείνος και το ξέρω πάρα πολύ καλά αυτό... και ίσως είναι πλέον το μόνο που με πονάει, όσο αφορά εκείνον... αλλά που να με πάρει αν πράγματι δεν θέλει την αγάπη μου... γιατί νιώθω ότι πασχίζει τόσο πολύ να την αποκτήσει;

Γρίφος... ένας μεγάλος άλυτος γρίφος που σίγουρα έχει σκοπό να με τρελάνει... ένας τόσο υπέροχος γρίφος που όσο είμαι κοντά του, τόσο περισσότερο θέλω να τον ξεδιπλώσω και να τον κάνω δικό μου.

Όλα είχαν γίνει τόσο αφύσικα νορμάλ που πραγματικά όλο αυτό δεν μπορούσε παρά να με κάνει να προβληματίζομαι όλο και περισσότερο... ακόμα και η δεύτερη μου αποστολή ήταν σαν μια απλή καθημερινή έξοδος που πραγματικά ακόμα απορώ γιατί μπήκε σε τόσο κόπο να με εκπαιδεύσει... για να κάνω μια γλάστρα; Γιατί ειλικρινά δεν έκανα τίποτα παραπάνω... Καθόμουν με ένα ανέγγιχτο ποτό στο χέρι και κοίταζα τον κόσμο να περνάει δίπλα μου και να με κοιτά που και που με απορία και δεν είχα ιδέα τι να κάνω γι αυτό... Το θύμα μου δε; Ούτε καν με πλησίασε... ούτε καν χρειάστηκε δηλαδή γιατί εκείνος τον είχε μονοπωλήσει και σε όλη την διαρκεί της βραδιάς δεν κατάφερε ο κακομοίρης να πει κουβέντα και με κανέναν άλλον... Αφού τα κάνει όλα μόνος του, ποιος ο λόγος να με σέρνει σε όλα αυτά;... Δεν είχα την παραμικρή ιδέα, αλλά δεν τόλμαγα και να πω και τίποτα.

Οι μέρες κυλούσαν τόσο αρμονικά που η καρδιά μου κάθε μέρα ένιωθα να φουσκώνει... ένιωθα να ματώνει αλλά ταυτόχρονα ένιωθα να γίνεται και τόσο δυνατή που πραγματικά δεν είχα ιδέα που κρυβόταν όλη αυτή η δύναμη που υπήρχε μέσα μου.

Σήμερα ήταν παραμονή Χριστουγέννων και εκείνος ήξερα ότι είχε να πάει σε ένα ραντεβού και θα με άφηνε μόνη... Με τα πολλά, τελικά δέχτηκε να περάσω την ημέρα μου με τον Τεό γιατί καταλάβαινε την ανάγκη μου ώστε να μην είμαι μόνη την ημέρα των Χριστουγέννων... Φυσικά για εκείνον ήταν άλλη μια συνηθισμένη μέρα αφού δεν πίστευε σε αυτά... αλλά για μένα ήταν άλλη μια απόδειξη ότι για εκείνον δεν ήμουν τίποτα περισσότερο από μια απλή συντροφιά στην καθημερινότητα του... Είχα κάνει τόσα σχέδια γι αυτήν την βραδιά... που μέσα σε ένα λεπτό, μου τα κατέστρεψε ολοσχερώς.

Ήταν τα πρώτα μας Χριστούγεννα και θα τα περνούσαμε χωριστά... από μόνο του αυτό δεν μπορούσε παρά να με κάνει να νιώθω τόσο άσχημα... Η καλύτερη και η πιο χαρούμενη γιορτή του χρόνου που την περίμενα πως και πως όλον τον υπόλοιπο χρόνο και την είχε κάνει να μοιάζει τόσο γελοία... Ακόμα και το σπίτι το ίδιο με την μουντάδα του, με έκανε να θέλω να βάλω τα κλάματα... Ούτε ένα δέντρο για να θυμίζει γιορτινή ατμόσφαιρα... ούτε ένα τόσο δα στολίδι ή ένα λαμπάκι για να θυμίσει λίγο το πνεύμα των γιορτών... Τίποτα... Τα είχε όλα απαγορεύσει και αυτό έκανε την κατάθλιψη μου χειρότερη αλλά δεν τα παρατούσα.

Μετά την πρωινή μου γυμναστική με τον Φλικ... αφού θα είχα το χρόνο να ξεκλέψω άλλες δύο ωρίτσες ύπνου μιας και που δεν θα κάναμε σήμερα πολεμικές τέχνες... αποφάσισα να πάω να πάρω το πρωινό μου πρώτα και μετά να κάνω ένα ντουζάκι και να αναπληρώσω τις δυνάμεις μου πριν ετοιμαστώ για να πάω στον Τεό για να τον βοηθήσω με τα ψώνια του και τις ετοιμασίες του για την σημερινή ημέρα... Μπαίνοντας στην κουζίνα σιγοτραγουδώντας το Ρούντολφ το ελαφάκι που μου είχε κολλήσει από την ώρα που είχα ξυπνήσει, με χορευτικά βήματα καλημερίζοντας τον, τον προσπέρασα για να πάω από την μεριά μου αλλά εκείνος δεν με άφησε να κάνω δεύτερο βήμα μακριά του.

«Επ... επ... επ... για που το έβαλες εσύ;» ρώτησε και καλά εκνευρισμένος και καθώς τράβηξε την καρέκλα του λίγο πιο πίσω... τυλίγοντας το χέρι του γύρω από την κοιλιά μου, με τράβηξε με δύναμη κοντά του αναγκάζοντας με να καθίσω πάνω στα πόδια του και αυθόρμητα άρχισα να χαχανίζω την στιγμή που τα χείλια του αυτόματα βρέθηκαν πάνω στον λαιμό μου ενώ γευόταν την επιδερμίδα μου... «Μμμμ... φρέσκος ιδρώτας σε συνδυασμό χλωρό χορτάρι και την προσωπική σου μυρωδιά...» μουρμούραγε ενώ ταυτόχρονα η γλώσσα του ξεσήκωνε όλες μου τις αισθήσεις καθώς γευόταν την εκτεθειμένη μου επιδερμίδα και το βογκητό μου τον έκανε να ανατριχιάσει ολόκληρος καθώς ένιωθα τον γίγαντα να αντιδρά και να ξεσηκώνεται πάνω στο πόδι μου και δεν είχα ιδέα πως να αντιδράσω... Γαμώτο μου ήταν τόσο καυτός όταν τα έκανε αυτά... «Τι κρίμα που πρέπει να φύγω...» συνέχισε απογοητευμένα με βαριά φωνή μέσα από τον αναστεναγμό του και καθώς άφησα το κεφάλι μου να ξεκουραστεί πάνω στον ώμο του άφησα και τον δικό μου απογοητευμένο αναστεναγμό να μου ξεφύγει... «Αλλά υπόσχομαι να επανορθώσω το βράδυ» είπε και μια ακατανίκητη επιθυμία με έκανε να τον τσιγκλήσω λίγο.

«Για πόσο βράδυ μιλάμε... αφού θα έχω κοιμηθεί ή πιο πριν;» τον ρώτησα και μόλις με κοίταξε στα μάτια, με ματιά που έκαιγε όλες μου τις αισθήσεις... δάγκωσε το κάτω του χείλος και έμεινε για λίγο χωρίς ανάσα να με κοιτά, με μια πεινασμένη ματιά που έκανε και την δική μου ανάσα να κοπεί στην μέση.

«Μμμμ... δύσκολη απόφαση» τελικά είπε πνιγμένα αναποφάσιστος και άρχισα να γελώ.

«Γιατί κάτι μου λέει ότι το απολαμβάνει περισσότερο όταν κοιμάμαι;» έριξα άδεια για να πιάσω γεμάτα και προς μεγάλη μου έκπληξη τσίμπησε και επιτέλους έλυσε την σιωπή του.

«Πως θα μπορούσα άλλωστε να μην το ευχαριστιέμαι... Δεν έχεις ιδέα τι μεγάλες στιγμές ζω...» είπε ενώ έκλεινε τα μάτια του, για να ελέγξει τις εικόνες που φαντάζομαι ότι πέρναγαν εκείνην την στιγμή από το μυαλό του... που τον έκαναν να τρέμει ολόκληρος από προσμονή... ενώ ταυτόχρονα έπνιγε το βογκητό του.

«Είναι άδικο να μην θυμάμαι τίποτα» γκρίνιαξα και εκείνος άφησε ένα γελάκι καθώς άνοιγε ξανά τα μάτια του για να με αντικρίσει.

«Αυτό ξαναπές το» επιβεβαίωσε και έκανε την περιέργεια μου να με ξεπεράσει.

«Είναι άδικο να μην θυμάμαι τίποτα...» γκρίνιαξα ξανά ενώ του έδινα μια ψεύτικη μπουνιά στον ώμο και εκείνος πιάνοντας την επιθυμία μου στον αέρα, με κοίταξε παίζοντας παιχνιδιάρικα τα φρύδια του στιγμιαία.

«Θες όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ή σου αρκεί ένα δείγμα;» αμέσως ανταποκρίθηκε ενώ με τα χέρια του με κόλλαγε περισσότερο απάνω του, κάνοντας το σώμα μου να τριφτεί πάνω εκεί που με είχε περισσότερη ανάγκη καθώς τα χείλια του για άλλη μια φορά άρχιζαν να γεύονται την επιδερμίδα του λαιμού μου τόσο λαίμαργα που ένιωθα ότι λίγο ήθελα ακόμα για να εκραγώ.

«Νομίζω και ένα δείγμα αρκεί, για αρχή» είπα πνιχτά μέσα από το βογκητό μου και αυτό έφτασε για να τον κάνει πιο επιθετικό καθώς το χέρι του πέρναγε κάτω από την φόρμα μου... και όλο μου το είναι συγκλονιστικέ τόσο πολύ που στην αρχή δεν ήμουν σίγουρη αν άκουσα καλά αυτό που είπε.

«Έντουαρτ... σταμάτα να με γλύφεις επιτέλους και χώσε τον πούτσο σου μέσα μου... πριν μου γυρίσει το μάτι ανάποδα και έρθω εκεί να σε γαμήσω επιτόπου» τον άκουσα να λέει, μιμούμενος την νευριασμένη μου φωνή και έμεινα στήλη άλατος να κοιτώ το κενό, χωρίς να είμαι ικανή να συνειδητοποιήσω αν το λέει για να με πειράξει ή αν πράγματι, εξωτερίκευε δικά μου λόγια... και καταλαβαίνοντας την παγωμάρα μου, ανασήκωσε το πρόσωπο του και με κοίταξε ερευνητικά με μια πειραχτική ματιά.

«Εγώ... όταννννν... αυτό τέλος πάντων... λέωωωω» το στραβό του χαμόγελο, έκανε την καρδιά μου να σκιρτήσει και τα μάτια μου να καρφωθούν απάνω του χωρίς να είμαι ικανή να κάνω μια λογική σκέψη και πριν εξοστρακιστώ τελείως και πλησιάσω τα χείλια του που είχαν γίνει η προσωπική μου κόλαση μιας και ήταν ο απαγορευμένος καρπός για μένα... εκείνος μίλησε ξανά και με αποπροσανατόλισε... Τον άτιμο ήξερε πάντα πως να με κάνει να επανέρχομαι στην πραγματικότητα.

«Το καλό δεν είναι ότι τα λες...» είπε με βαθιά φωνή γεμάτη ένταση και πάθος... «Το καλό είναι ότι τα κάνεις κιόλας» συμπλήρωσε μέσα από το αγκομαχητό του ενώ με κοίταζε απόλυτα σοβαρός και έπαθα σοκ καθώς τον κοίταζα έχοντας γουρλώσει τα μάτια μου από την έκπληξη.

«Σίγουρα με δουλεύεις» είπα χωρίς να είμαι ικανή να το χαλιναγωγήσω και εκείνος χωρίς να αλλάζει ύφος κούνησε αρνητικά το κεφάλι του εννοώντας το.

«Δεν έχω λόγο να το κάνω» δήλωσε και άφησα την ανάσα που δεν είχα καταλάβει ότι κρατούσα τόση ώρα, να βγει από μέσα μου βαριά.

«Αν δεν το δω, δεν νομίζω ότι θα μπορέσω ποτέ μου να το πιστέψω... Εδώ καλά, καλά εγώ δεν τολμώ να κάνω τέτοιες σκέψεις... και όχι μόνο τα εξωτερικεύω αλλά τα κάνω κιόλας;» είπα δύσπιστα και εκείνος αναστέναξε.

«Πίστεψε με μωρό μου... όχι απλά τα κάνεις... αλλά τα απαιτείς κιόλας... Όσο αφορά να το δεις, ξέχασε το... δεν σκοπεύω να το βιντεοσκοπήσω, οπότε θα αρκεστείς σε αυτά που μπορώ να σου πω εγώ» δήλωσε χωρίς να δέχεται αντίρρηση γι αυτό και τον κοίταξα ψυλλιασμένη.

«Υπάρχουν κι άλλα» τον κατηγόρησα και άρχισε να γελάει.

«Εγώ σε ρώτησα... θες όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες;... Εσύ ήθελες ένα δείγμα» υπέκφυγε την ερώτηση μου απατώντας διπλωματικά αλλά δεν με ξεγέλασε καθόλου... «Αλλά τώρα δεν προλαβαίνουμε να σου πω τίποτα περισσότερο γιατί θα πρέπει να φύγω θέλοντας και μη» είπε ενώ με τα χέρια του προσπαθούσε να με ξεκολλήσει από πάνω του.

«Και θα πας στο ραντεβού σου έτσι;» τον ρώτησα ενώ με την ματιά μου του έδειχνα προς τον γίγαντα που είχε ξεπεράσει κάθε προσωπικό του όριο και γέλασε κουνώντας το κεφάλι του δύσπιστα.

«Μην αγχώνεσαι μωρό μου... και ο μεγάλος μόλις αντικρίσει το ραντεβού μου... όχι μόνο θα ξενερώσει μέχρι αηδίας... αλλά θα τρέχει να βρει τρύπα να κρυφτεί» είπε πειράχτηκα και γούρλωσα τα μάτια μου.

«Το καλό που του θέλω» μουρμούρισα χωρίς να είμαι ικανή να το συγκρατήσω και το επόμενο του γελάκι έκανε την εμφάνιση του.

«Γαμώτο τι έχω να τραβήξω πάλι...» είπε με μια αηδιαστική γκριμάτσα καθώς ανατρίχιαζε ολόκληρος, εκφράζοντας την αηδία που ένιωθε μέσα του... «Δεν έχεις ιδέα γιατί πράγμα μιλάμε... αλλά καλύτερα να μην το σκέφτομαι από τώρα και ξεράσω και ότι έφαγα» συνέχισε ενώ έπαιρνε την κούπα του καφέ του στα χέρια του και για να κατευνάσει την αηδία που ένιωσε, ήπιε μια γερή γουλιά από τον αρωματικό του καφέ την στιγμή που εγώ έκανα τον γύρω του τραπεζιού για να πάω προς την μεριά μου για να κάτσω να φάω κάτι από το πλουσιοπάροχο πρωινό που μου είχε ετοιμάσει πάλι εκείνος με τα χεράκια του.

«Πάντως έχω παρατηρήσει κάτι» είπα την στιγμή που έκατσα στην καρέκλα μου και εκείνος με κοίταξε με περιέργεια περιμένοντας υπομονετικά να συνεχίσω... «Όσο πιο καλά περνάς το βράδυ... τόσο πιο γενναιόδωρος είσαι το πρωί... Κρουασανάκι για πρωινό;... Που ακούστηκε αυτό;» τον πείραξα καθώς σήκωνα ένα αχνιστό κρουασανάκι που ήμουν σίγουρη ότι είχε φτιάξει ο ίδιος και γέλασε κουνώντας το κεφάλι του απηυδισμένα.

«Χρειάζεσαι δυνάμεις...» δήλωσε και έμεινα να τον κοιτώ σοκαρισμένη καθώς έφτανε την περιέργεια μου στα ύψη... «Μην περιμένεις όμως να σου το φέρω και στο κρεβάτι» μου γύρισε και καλά σκληρά καθώς δίπλωνε την εφημερίδα του και την έβαζε στην άκρη για να σηκωθεί και να φορέσει το σακάκι του για να φύγει.

«Γιατί όχι;... Εγώ δεν το βρίσκω καθόλου κακή ιδέα...» τον προκάλεσα περισσότερο και με κοίταξε προειδοποιητικά καθώς έπαιρνε το σακάκι του από την πλάτη της καρέκλας του και εγώ συνέχισα πιο επιθετικά καθώς έπαιρνα στα χέρια μου μια φρυγανιά που την είχε αλείψει με βούτυρο και μέλι... «Φαντάζεσαι να είμαι πάνω στα μαύρα σου σεντόνια... Γυμνή... με τον δίσκο μπροστά μου... να κρατώ αυτήν την φρυγανιά αλειμμένη με βούτυρο και μέλι... και την στιγμή που την βάζω στο στόμα μου για να την φάω, όπως είμαι γερμένη προς τα πίσω το μέλι να ξεγλιστρά από το βούτυρο και να αρχίζει να κατρακυλάει πάνω στο κορμί μου και να κατηφορίζει προς το στήθος μου και εσύ δίπλα μου να παίρνεις μαζί μου αυτό το υπέροχο πρωινό, πάνω από το κορμί μου;...» έλεγα αλλά καθώς το περιέγραφα δεν τον κοίταζα τι έκανε μιας και που προσπαθούσα ταυτόχρονα να κάνω μια αναπαράσταση χωρίς φυσικά να αφήνω το μέλι να τρέξει απάνω μου, αλλά τελειώνοντας την φράση μου, δεν άντεξα να μην γυρίσω την ματιά μου προς το μέρος του και πραγματικά χάρηκα που το έκανα γιατί ήταν όλα τα λεφτά.

Κάνοντας την κίνηση να βάλει το σακάκι του... είχε μείνει να με κοιτά ασθμαίνοντας, κόβοντας την κίνηση του αυτήν την στην μέση με το σακάκι να είναι ακόμα περασμένο στο ένα του χέρι και το πρόσωπο του σε έναν διχασμό... Είχα παρατηρήσει και άλλη φορά ότι το θέμα του φαγητού για κάποιον λόγο τον εξίταρε πάρα πολύ, αλλά τόσο πολύ, πραγματικά δεν το φανταζόμουν ποτέ... Κοιτώντας με, με ένα ύφος που δήλωνε καθαρά την εσωτερική πάλι που μαίνονταν μέσα του, από την μια ήθελε να βγάλει τελείως το σακάκι του και να έρθει κοντά μου για να απαιτήσει να το κάνω πράξη... από την άλλη όμως η λογική του έλεγε ότι θα αργούσε στο ραντεβού του και πραγματικά δεν είχε ιδέα τι να κάνει... Έχοντας να αντιμετωπίσει το θέλω με το πρέπει.

Νικώντας η δουλειά του, όπως και το περίμενα... με μια κίνηση που δεν πρόλαβα καν να δω φόρεσε το σακάκι του και σαν κυνηγημένος, άρχισε να φεύγει από την κουζίνα πριν χάσει τελείως το μυαλό του, λέγοντας ένα ξερό... «Φεύγω»... και δεν άντεξα άλλο και άρχισα να γελάω δυνατά με τα νεύρα μου να χτυπάνε κόκκινο καθώς για άλλη μια φορά μου απέδειξε περίτρανα, ότι η δουλειά του ήταν πάνω από όλα για εκείνον... ακόμα και πάνω από τα δικά του θέλω και αυτό δεν μπορούσα με τίποτα να το νικήσω, όσα ισχυρά και να ήταν τα όπλα μου.

«Στο καλό...» φώναξα... «Και μην ξεχάσεις τα φανάρια... Όπου βλέπεις κόκκινο να θυμάσαι να πατάς φρένο όχι γκάζι» του πέταξα και εκεί που κούναγα το κεφάλι μου απηυδισμένα... ξαφνικά βρέθηκε μπροστά μου και αρπάζοντας μια φρυγανιά με βούτυρο και μέλι, την έβαλε μέσα στο στόμα μου... και με ανάγκασε να σηκωθώ όρθια.

«Θα είναι γρήγορο» προειδοποίησε καθώς κατέβαζε με γρήγορες κινήσεις το φερμουάρ της μπλούζας της φόρμας μου ενώ την έβγαζε από πάνω μου και πριν προλάβω να πάρω μια ανάσα, πετώντας τα παπούτσια μου στο πάτωμα, με απάλλαξε και από το κάτω μέρος της φόρμας καθώς και τα εσώρουχα μου... και ανασηκώνοντας με, με έβαλε να καθίσω πάνω στο πιάτο μου κάνοντας όλο το πρωινό μου να γίνει ένα με τον κώλο μου και πραγματικά δεν ήξερα αν θέλω να γελάσω ή να γκρινιάξω που μου χάλασε το πρωινό μου... Ελπίζω τουλάχιστον να μην το ρίξει και το υπόλοιπο κάτω γιατί πραγματικά πεινούσα σαν λύκος αλλά περισσότερο πεινούσα για το κορμί του, παρά για το φαγητό που είχε γίνει ένα με το σώμα μου.

«Δάγκωσε το» απαίτησε την στιγμή που έμεινα γυμνή μπροστά του και χωρίς επιλογή έκανα ότι μου ζήτησε και μόλις ένιωσα την φρυγανιά να πέφτει πάνω στο στήθος μου και να με κάνει χάλια... εκείνος με το χέρι του την άρπαξε και απλώνοντας το περιεχόμενο που είχε απάνω της πάνω στην επιδερμίδα μου... την πέταξε στο πάτωμα και κρατώντας τα χέρια μου πίσω από το σώμα μου... άρχισε να γεύεται την επιδερμίδα μου αγκομαχώντας.

«Έχεις ένα θέμα με το φαΐ» του χτύπησα την στιγμή που ένιωσα την γλώσσα του να περνάει από την επιδερμίδα μου ενώ προσπάθησα να συγκρατήσω το βογκητό μου.

«Μμμμμ...» μούγκρισε με ικανοποίηση για απάντηση και χωρίς να έχεις άλλες αντοχές άρχισε να πετάει από πάνω του ότι ήταν εμπόδιο για να μπορέσει να γίνει ένα με μένα χωρίς ωστόσο να σταματάει να με γεύεται... «Είναι το φετίχ μου...» συμπλήρωσε με μια παθιασμένη φωνή που με έκανε να βογκήξω χωρίς να είμαι ικανή να το συγκρατήσω άλλο ενώ το χέρι μου αυτόματα βρέθηκε μέσα στα μαλλιά του για να τον φέρει πιο κοντά μου... «Το καλύτερο διεγερτικό...» συνέχιζε ενώ δάγκωνε την θηλή μου, κάνοντας με να τρανταχτώ ολόκληρη, ουρλιάζοντας το πάθος που μου έχει ξυπνήσει μέσα μου... «Γαμώτο έχεις απίστευτη γεύση» σύριξε και μην αντέχοντας το άλλο, όλο αυτό... με μια γρήγορη κίνηση, μπήκε μέσα μου και με αποτελείωσε.

«Ωωω Έντουαρττττ» φώναξα καθώς τέντωνα το κορμί μου για να τον καλωσορίσω και εκείνος μούγκρισε ξανά με ικανοποίηση ενώ οι κινήσεις του ήταν τόσο γρήγορες που δεν προλάβαινα να τον ακολουθήσω... ήταν τόσο καυλωμένος που είχε ξεπεράσει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.

«Πες το μωρό μου» απαίτησε και έγειρα το κορμί μου προς τα πίσω ενώ βάζοντας το ένα μου πόδι πάνω στον ώμο του και το άλλο γύρω από το κορμί του με το ένα μου χέρι πάνω στο τραπέζι και το άλλο μέσα στα μαλλιά του ανασήκωνα τους γοφούς μου για να τον συναντήσω και αυτό τον ξετρέλανε περισσότερο.

«Είσαι τόσο καυτός» εξωτερίκευσα με κομμένη την ανάσα και μόνο αυτό έφτασε για να τον κάνει να πάρει τα πάνω του.

«Γαμώτο με τρελαίνεις...» ανταπέδωσε και αν είναι δυνατών, έκανε τις κινήσεις του ακόμα πιο γρήγορες... «Με φτάνεις στα όρια της τρέλας» έλεγε και γέρνοντας απάνω μου, για λίγο νόμιζα ότι ήταν έτοιμος να με φιλήσει στο στόμα... αλλά φυσικά όπως και το περίμενα ήταν μόνο στην φαντασία μου... Πάντα τόσο καλά συντονισμένος... τόσο καλά μελετημένος που δεν του ξέφευγε τίποτα... Συγκρατώντας με από τον αυχένα με κοίταζε μέσα στα μάτια με τέτοιο πάθος που κατέστρεφε την λογική μου... Αναπνέοντας τόσο γρήγορα που πραγματικά θα νόμιζες ότι ήταν έτοιμος να μείνει από στιγμή σε στιγμή... έκανε τα κορμιά μας ένα ξανά και ξανά, στέλνοντας σε κάθε σπιθαμή του κορμιού μου τέτοια ενέργεια που ένιωθα ότι το σώμα μου θα μπορούσε να απογειωθεί.

«Μπέλλα βοήθα λίγο την κατάσταση... αν αργήσω θα χάσουμε το ταξίδι μας στην Φιλανδία» είπε ξαφνικά βλέποντας ότι εγώ προσπαθώντας να το παρατείνω όσο μπορούσα περισσότερο, δεν ανταποκρινόμουν όπως συνήθως και αυτό για λίγο με αποπροσανατόλισε.

«Στην Φιλανδία;» ρώτησα παραξενευμένη καθώς ήταν η πρώτη φορά που το ανέφερε... και κλείνοντας τα μάτια προσπάθησε να συγκεντρωθεί.

«Ναι γαμώτο» είπε καθώς μούγκριζε από προσμονή και αυτό έφτασε για να με κάνει να εξοστρακιστώ τελείως.

«Δηλαδή θα πάμε και στο χωριό του Αι Βασίλη;» ρώτησα βογκώντας από περίσσια χαρά καθώς άρχισα να κάνω με το μυαλό μου διάφορα σχέδια.

«Μπέλλα συγκεντρώσου» με επανέφερε στην τάξη, μουγκρίζοντας μέσα από τα δόντια του.

«Πες μου;» παρακάλαγα ενώ οι γοφοί μου άρχισαν αμέσως να παίρνουν φωτιά από την έξαψη και την αναστάτωση που ένιωθα μέσα μου.

«Αν αυτό θες» ανταπέδωσε εκείνος ενώ έκανε τις ωθήσεις του πιο γρήγορες, πιο βαθιές και πιο έντονες και τότε τα είδα όλα.

«Ω γαμώτο» έβρισα ενώ ξεπέρναγα τον ίδιο μου τον εαυτό και καθώς το σώμα μου πήρε φωτιά, άρχισα να κουνιέμαι ταυτόχρονα με εκείνον και τα βογκητά του μου δηλώνανε ότι ήταν πολύ κοντά.

«Ναι μωρό μου έτσι... έτσι μωρό μου... Η Φιλανδία είναι πολύ κοντά» έλεγε μέσα από την έξαψη του καθώς τον ένιωθα να τρέμει σύγκορμος και την στιγμή που άρχισε να απελευθερώνει μέσα μου όλο του το πάθος, ένιωσα την έκρηξη μου να με ξεπερνά.

«Ρούντολφ σου έρχομαι» του ανταπέδωσα την στιγμή που ένιωσα όλα μου τα υγρά να ξεχειλίζουν και τον οργασμό μου να με κάνει να τραντάζομαι και εκείνος σταματώντας ξέπνοος με κοίταξε δύσπιστα.

«Ρούντολφ σου έρχομαι;» ρώτησε δύσπιστα και ανασήκωσα τους ώμους μου.

«Κάτι έπρεπε να πω» του απάντησα και εκείνος κοιτώντας γύρω του, δεν ήξερε πως να αντιδράσει... Ήμουν σίγουρη... ότι ήθελε να γελάσει αλλά ο εγωισμός του δεν τον άφηνε και μην θέλοντας να καταστρέψει αυτό το υπέροχο πρωινό που μόλις είχαμε μοιραστεί... ξεκόλλησε από πάνω μου και παίρνοντας τα ρούχα του στο χέρι, πήγε πιο πίσω ενώ σηκώνοντας το παντελόνι και το εσώρουχο του πιο ψιλά, πήγε προς τον νιπτήρα και ανοίγοντας την βρύση άρχισε να καθαρίζεται.

«Έντουαρτ μην θυμώνεις... το ξέρεις ότι το έλεγα στον πραγματικό Ρούντολφ και όχι σε σένα» έκανα μια απελπισμένη προσπάθεια... Τι το ήθελα.

«Αυτό σου έλειπε να με πεις και τάρανδο» μου γύρισε σκληρά και μόλις τακτοποίησε τα ρούχα του, έφυγε χωρίς να μου ρίξει άλλη μια ματιά.

«Καλά Χριστούγεννα και σε σένα» του πέταξα φωνάζοντας την στιγμή που άκουσα την πόρτα να κλείνει πίσω του με δύναμη και κατέβηκα από το τραπέζι με ένα σάλτο τελείως νευριασμένη... Έλεος πια.

Haunted Love "66 Αποστολή Δεύτερη – Αντικρουόμενοι κόσμοι"

Με είχε κατακλύσει μια απίστευτη αγωνία γι αυτήν την ημέρα... Ήξερα ότι θα ήταν ή η αρχή για κάτι καλύτερο ή επιστροφή στα όσα ξέραμε ήδη... όμως ήταν μονόδρομος... Όσο και να προσπαθούσα να το καθυστερήσω, έπρεπε κάποια στιγμή να γυρίσουμε και στο σπίτι... Δεν μπορούσα να ξοδεύω άσκοπα άλλο τόσα λεφτά στο ξενοδοχείο κρατώντας δύο δωμάτια για να μένουμε σε ένα... Δηλαδή η αλήθεια ήταν ότι εκείνη έμενε γιατί εγώ όλη μέρα έλειπα... και επιπλέον είχε και δίκιο... Δεν μπορούσα άλλο να την κρατάω όλη μέρα μέσα σε ένα δωμάτιο αγνοώντας την μοναξιά της... Φυσικά και δεν την αγνοούσα αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο την δεδομένη στιγμή και ας ήξερα το πόσο άδικο ήταν για εκείνην.

Όταν το κινητό μου χτύπησε και είδα το μήνυμα της Ρόουζ που με ενημέρωνε ότι ήταν πολύ κοντά... δεν θα πω ψέματα... η καρδιά μου κλώτσησε και κλώτσησε πολύ άγρια... Στην σκέψη και μόνο ότι εκείνη θα διάλεγε το παλιό της δωμάτιο αντί για το δικό μου... ή ακόμα χειρότερα ότι θα διάλεγε την παρέα του Φλικ περισσότερο από την δική μου... με έκανε να σαστίζω... αλλά έπρεπε να το πάρω ψύχραιμα... Ήξερα ότι ακόμα δεν είναι δική μου... αν τα χάσω πάλι δεν θα καταφέρω ποτέ να την αποκτήσω... οπότε είναι καιρός να κάνω και εγώ λίγο πίσω τον εγωισμό μου και να πάω με τα νερά της, μέχρι επιτέλους να καταφέρω να ξεδιπλώσω αυτό το περίπλοκο μυαλό που όσο απλό φαντάζει στους άλλους... όσο το γνωρίζεις από κοντά, τόσο περισσότερο σε εκπλήσσει και σε αφήνει αποστομωμένο.

Ανοίγοντας την πύλη, εκείνη χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά προς το μέρος μου... άνοιξε την πόρτα της, αφού είχε βγάλει πρώτα την ζώνη της... και με όλη της την δύναμη της ψυχής της, έτρεξε προς τον Φλικ που μόλις την μυρίστηκε ο άτιμος, άρχισε να παραλληλει... Δεν τον αδικώ αλλά γαμώτο μου, δεν μπορώ να πω ότι νιώθω και καλά που για άλλη μια φορά επιβεβαιώνομαι.

«Τι έγινε όλα καλά;» ρώτησα την Ρόουζ αφού πρώτα πήρα την βαλίτσα της Μπέλλας από το πορτ παγκαζ της, ενώ άφησα το χέρι μου να ακουμπήσει πάνω στο πλαίσιο της πόρτας της καθώς εκείνη βλέποντας τον Φλικ, αρνιόταν να βγει από το αμάξι.

«Μια χαρά δεν έχεις λόγο να ανησυχείς... Η πιτσιρίκα δεν έχει απολύτως τίποτα... αλλά παρόλα αυτά, η γιατρός πρότεινε να κάνει έναν ορμονικό έλεγχο την 11-13 μέρα της επόμενης περιόδου της για να έχουν πιο ολοκληρωμένη εικόνα» με πληροφόρησε η Ρόουζ και κατένευσα για απάντηση.

«Αυτά είναι δικά σας θέματα... μην με ανακατεύεις... Κανόνισε το με την Μπέλλα» της είπα και με κοίταξε νευριασμένα.

«Γιατί μόνη της δεν μπορεί;... Μεγάλο κορίτσι είναι πια, ας τα κανονίσει μόνη της... Αρκετά έκανα τον χαμάλη»

«Μην ξεχνάς ότι πληρώνεσαι καλά γι αυτό... γι αυτό κόψε την γκρίνια και αν χρειαστεί κάτι... μην ακούσω ότι της το αρνήθηκες» της γύρισα πίσω σκληρά και εκείνη στριφογύρισε τα μάτια της βαριεστημένα.

«Καλά, καλά... Θες κάτι άλλο από μένα;... Έχω και άλλες δουλειές... δεν θα ασχολούμαι όλη μέρα μαζί σου» είπε πικρόχολα καθώς άναβε ένα τσιγάρο.

«Με το θέμα της αντισύλληψης τι έκανε;» την ρώτησα και αφήνοντας τον καπνό να βγει από μέσα της αργά, φυσώντας το απάνω μου, με κοίταξα δύσπιστα.

«Γιατί δεν ρωτάς την ίδια;»

«Μην με κάνεις να στα βγάζω με το τσιγκέλι... Λέγε» απαίτησα κατηγορηματικά και αναστέναξε απηυδισμένα.

«Διάλεξε την τρίμηνη ένεση... είχε πάρει λέει αντισυλληπτικά χάπια στο παρελθόν....»

«Η Μπέλλα είχε πάρει αντισυλληπτικά χάπια στο παρελθόν;» την ρώτησα δύσπιστα διακόπτοντας την και με κοίταξε κοροϊδευτικά.

«Ενίοτε τα δίνουν και για θεραπευτικούς λόγους... Ηλίθιε»

«Γιατί είχε κάτι;» δεν μπορούσα να μην ρωτήσω και με κοίταξε εξουθενωμένα.

«Έχει σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών... αλλά στην ατυχία της είναι τυχερή δεν έχει κανένα ιδιαίτερο σύμπτωμα»

«Τι ακριβός έχει;»

«Χαλάρωσε πια ρε μεγάλε... δεν είναι και του θανατά... μια απλή πάθηση είναι που την έχουν πολλές γυναίκες και ιδίως στην δική της περίπτωση δεν της δημιουργεί κανένα πρόβλημα... Εν πάση περιπτώσει... της προκάλεσαν πολλές παρενέργειες και δεν ήθελε να τα ξαναπάρει... Οπότε ξέρεις την διαδικασία... 7 μέρες ακόμα προφυλαχθείτε και μετά καλά γαμήσια»

«Σε ευχαριστούμε... δεν θα παραλείψουμε» της γύρισα.

«Κάτι άλλο;» ρώτησε πιο επίμονα και κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου.

«Κάντην και θα τα πούμε αύριο» της έδωσα την άδεια και εκείνη βάζοντας μπρος, εξαφανίστηκε.

Γυρίζοντας την ματιά μου προς το μέρος της Μπέλλας, την είδα να κυλιέτε στο έδαφος με τον Φλικ σαν μικρό παιδί τσιρίζοντας και γελώντας με τέτοια χαρά που δεν μπόρεσα να κρύψω το χαμόγελο που τρεμόπαιζε στα χείλια μου... αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούσα να κρύψω και το αίσθημα της ζήλιας που φώλιασε μέσα μου και για να μην κάνω καμία ανοησία και την αποπάρω ακόμα δεν ήρθε σπίτι... πήρα την απόφαση να πάρω την βαλίτσα της και να πάω προς το εσωτερικό του σπιτιού για να πάω να τελειώσω το δείπνο που ετοίμαζα.

«Μην αργήσετε... το δείπνο είναι σχεδόν έτοιμο» είπα χλιαρά καθώς πέρναγα από δίπλα τους και εκείνη χωρίς να σταματά να χαχανίζει ενώ ταυτόχρονα τράβαγε την μουσούδα του Φλικ παιχνιδιάρικα, γύρισε προς την μεριά μου.

«Προλαβαίνω να κάνω ένα μπάνιο;» ρώτησε και κατένευσα για απάντηση χωρίς να σταματώ να προχωρώ προς την αρχική μου πορεία και την άκουσα πίσω μου που συνομιλούσε με τον Φλικ.

«Τι λες αγόρι μου... Πάμε να κάνουμε ένα μπανάκι να θυμηθούμε τα παλιά;» τον ρώτησε και κούνησα το κεφάλι μου απηυδισμένος... Γιατί με μένα δεν μπορούσες να το κάνεις;... Τόσο πολύ σου είναι πια;... ρώτησα μέσα μου αλλά δεν σταμάτησα για να την αντικρίσω γιατί αν το έκανα, σίγουρα εκείνη θα έπαιρνε πρέφα το πόσο με πίκρανε αυτό... και αυτό δεν το ήθελα με τίποτα.

Μόλις ήταν όλα έτοιμα... παίρνοντας την βαλίτσα της στο χέρι, ανέβηκα μέχρι απάνω για να την αφήσω στο δωμάτιο της αλλά πλησιάζοντας προς την γκαρνταρόμπα της, την έπιασα να είναι είναι μέσα και να μονολογεί... Από περιέργεια πλησίασα να δω τι λέει.

«Μα πόσο ηλίθιος παίζει να είναι πια;» εξωτερίκευσε και μένοντας στο πλαίσιο της πόρτας... άφησα την βαλίτσα αθόρυβα στο πάτωμα και σταυρώνοντας τα χέρια μου μπροστά στο στήθος, δεν άντεξα να μείνω αμέτοχος σε αυτό.

«Ηλίθιος;...» ρώτησα δύσπιστα και εκείνη πιάνοντας την πετσέτα που είχε τυλίξει γύρω από το σώμα της έμεινε παγωμένη στην ίδια θέση που την βρήκα πνίγοντας την κραυγή του ξαφνιάσματος της... «Επειδή θέλω να έχεις τα καλύτερα, είμαι ηλίθιος;» συνέχισα απτόητος ενώ κατάλαβα αμέσως τον λόγο που την έκανε να το πει καθώς κοίταζε κάποια από τα καλύτερα κομμάτια ρούχων που είχα διαλέξει για εκείνην.

«Συγνώμη δεν ήθελα να φανώ αχάριστη...» είπε δειλά καθώς γύριζε αργά το σώμα της προς το μέρος μου... «Αλλά αν θες την γνώμη μου... τότε ναι... είσαι αρκετά ηλίθιος» συνέχισε με περισσότερη αυτοπεποίθηση καθώς ξεπέρασε το πρώτο σοκ και έμεινα να την κοιτώ χωρίς να το πιστεύω.

«Μπορώ να μάθω και τον λόγο;» την ρώτησα χαλαρά ενώ στην πραγματικότητα είχα ήδη αρχίσει να βράζω μέσα μου.

«Μα ειλικρινά Έντουαρτ... πήγε και ξόδεψες... Πάλι... Μια περιουσία σε άχρηστα φορέματα και αξεσουάρ για να τα χαρεί ποιος;... Η ντουλάπα σου;»

«Καταρχήν είναι η δική σου ντουλάπα και όχι η δική μου... και δεύτερον δεν είναι καθόλου άχρηστα... είναι για να τα φορέσεις και να τα χαρείς εσύ» την διόρθωσα όσο πιο απλά μπορούσα ελπίζοντας να πάρει το νόημα που προσπαθούσα να της περάσω γιατί αν χρειαζόταν να το αναλύσουμε τώρα αυτό, σίγουρα δεν θα μας έβγαινε σε καλό... αλλά τι άλλο να περιμένω... πως μπορούσα να μην περιμένω να το πάρει για άλλη μια φορά στραβά... φυσικά φταίω και εγώ που στην πορεία δεν κατάφερα τελικά να κρατήσω τον εγωισμό μου.

«Να τα χαρώ εγώ... Που ακριβός;... Από την στιγμή που δεν βγαίνουμε έξω μαζί... Για να βγω μόνη μου δεν το σχολιάζω τώρα γιατί λέω να μην χαλάσουμε την μέρα μας... Για πες μου... που ακριβός θα μπορούσα παραδείγματος χάρη να φορέσω κάτι τέτοιο;...» ρώτησε ενώ ανασήκωνε ένα καλό βραδινό φόρεμα... «Ή κάτι τέτοιο... ή όλα αυτά...» συνέχιζε δείχνοντας μου φορέματα και αξεσουάρ για βραδινές εξόδους... «Ή έχεις την αυταπάτη ότι εγώ θα ντύνομαι έτσι... θα βάφομαι και θα χτενίζομαι σαν μοντέλο και θα κάνω πασαρέλα μέσα στο σπίτι για να ικανοποιώ τα μάτια σου και μόνο» ειρωνεύτηκε και ανασήκωσα τα φρύδια μου.

«Αυτό ακριβός περιμένω» της γύρισα και με κοίταξε γουρλώνοντας τα μάτια της.

«Ε τότε σε αυτήν την περίπτωση θα περιμένεις πολύ... Γιατί εγώ... περισσότερο από τις άνετες φορμούλες που περιλαμβάνονται σε αυτό το ράφι, δεν έχω σκοπό να αγγίξω τίποτα άλλο» μου γύρισε πίσω και άφησα την ανάσα μου να βγει αργά από μέσα μου πριν εξοστρακιστώ τελείως.

«Οι φόρμες είναι μόνο για την πρωινή σου γυμναστική... αν δεν θες να σου τις καταργήσω και αυτές και να σε αναγκάσω να τρέχεις με ψηλοτάκουνες γόβες και φούστες τότε καλό είναι να τους κάνεις σωστή χρήση... Την υπόλοιπη ημέρα θα ντύνεσαι σαν άνθρωπος» απαίτησα με τραχιά φωνή.

«Γιατί τώρα τι είμαι γαϊδούρι;» ρώτησε πίσω πικρόχολα και την κοίταξα προειδοποιητικά για να μην το συνεχίσει.

«Ας πούμε... ένα πεισματάρικο κακότροπο και αχάριστο μικρό κοριτσάκι που δεν ξέρει την δεδομένη στιγμή ούτε τι λέει αλλά ούτε και τι του γίνεται... γι αυτό σε αυτά τα ζητήματα άσε να έχω εγώ τον πρώτο λόγο»

«Α ώστε έτσι ε;... Είμαι ένα πεισματάρικο κακότροπο και αχάριστο μικρό κοριτσάκι.... που δεν ξέρω τι μου γίνεται... Οκ λοιπόν κύριε Κάλλεν... μιας που εσείς είσαστε ο ειδήμων εδώ μέσα... τότε για πείτε μου, τι είναι καλό να βάλω για ύπνο;... Αυτό το ξέκωλο για να σας κάνει κούκου... ή αυτό;» ρώτησε κρατώντας δύο τελείως προκλητικά νυχτικάκια μπροστά στην μούρη μου... «Όποιο από τα δύο και να διαλέξετε... να τα απομνημονεύσετε καλά... γιατί μόνο αυτήν την ανάμνηση θα έχετε για συντροφιά για το υπόλοιπο της βραδιά σας» μου πέταξε και παίρνοντας μαζί της και ένα σετ εσώρουχα πήγε να με προσπεράσει για να πάει να κρυφτεί στην γωνιά της αλλά δεν της έκανα την χάρη.

«Που νομίζεις ότι πας;» την ρώτησα και με κοίταξε με μια δολοφονική ματιά την στιγμή που την συγκράτησα από το μπράτσο της για να μην κάνει δεύτερο βήμα.

«Λέω να σας αδειάσω την γωνιά για να μην μπλέκομαι στα πόδια σας μιας και είμαι τόσο ανεπιθύμητη»

«Που σκατά έβγαλες πάλι αυτό συμπέρασμα;» 

«Λύσε μου μια απορία... Ισχύει πράγματι ότι με γουστάρεις γι αυτό που είμαι;» με ρώτησε νευριασμένα και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα καταλαβαίνοντας το που το πήγαινε, την άφησα βίαια να βγει από μέσα μου.

«Φυσικά και ισχύει»

«Τότε γιατί στο διάολο παλεύεις τόσο σκληρά να με αλλάξεις;» με ρώτησε πίσω και για άλλη μια φορά με αποστόμωσε... Άντε τώρα να της εξηγήσεις και να απαιτήσεις εκείνην να το καταλάβει σωστά.

«Μπέλλα δεν προσπαθώ να σε αλλάξω... προσπαθώ να σε κάνω πιο γυναίκα... έχει διαφορά» έκανα μια απελπισμένη προσπάθεια να την συνετίσω αλλά όπως και περίμενα όχι μόνο πήγε στον βρόντο αλλά αυτό την έκανε ακόμα πιο χειρότερη.

«Πες μας ότι σου πέφτω και λίγη τώρα... Αυτή είμαι αν σου αρέσω... αν δεν σου αρέσω, πάρε τηλέφωνο κανένα από τα ξανθούλια σου να σου ικανοποιήσουν τις ορέξεις σου, όποιες και αν είναι αυτές... και παράτα με» είπε με όλη την αηδία της να αντικατοπτρίζεται στα χαρακτηριστικά της και χωρίς να περιμένει απάντηση... τράβηξε το χέρι της βίαια από το δικό μου και αφού μάζεψε από το πάτωμα το νυχτικάκι που της είχε πέσει από τα χέρια, με γρήγορα βήματα πήγε στο παλιό της δωμάτιο και αφού χτύπησε την πόρτα πίσω της με δύναμη, την κλείδωσε θορυβώδες επίτηδες για να το ακούσω εγώ και από μέσα την άκουσα να μουρμουρίζει, είμαι σίγουρος προς τον Φλικ.

«Το μισώ αυτό το σπίτι... πραγματικά το μισώ»

Τι μπορούσα εγώ τώρα να πω ότι την αδικώ;...

Πως σκατά καταφέρνουμε πάντα να τα κάνουμε όλα άνω κάτω... Είπα εγώ ποτέ ότι δεν μου αρέσει έτσι όπως είναι;... Είπα εγώ ποτέ ότι θέλω κάτι περισσότερο από εκείνην;... Πως διάολο καταφέρνει να βγάζει πάντα τα λάθος συμπεράσματα δεν θα μπορέσω ποτέ μου να το καταλάβω.

Μαζεύοντας τα ανέγγιχτα πιάτα μας... πήγα στο δωμάτιο μου τελείως ξενερωμένος και παίρνοντας ένα βιβλίο στο χέρι μου άφησα την σκέψη μου να τρέξει μακριά... Πως θα μπορούσα να της αλλάξω μυαλά όταν η ίδια αρνείται να συνεργαστεί για άλλη μια φορά;... Πως θα μπορέσω να της δώσω να καταλάβει ότι δεν προσπαθώ να την αλλάξω αλλά να την κάνω να προσαρμοστεί στο σήμερα... στο τώρα... στην ηλικία της;... Πως γαμώτο μου... Πως;

Η ώρες κυλούσαν ανιαρά αδιάφορες... το μυαλό μου αρνιόταν να κουραστεί και παρ' όλη την εξάντληση μου, τα μάτια μου παραμένανε απελπιστικά ανοιχτά... Αυτό το θέμα της αϋπνίας πραγματικά είχε αρχίσει να με κουράζει... αλλά δεν τα παρατούσα... Ήμουν πολύ εγωιστής για να παραδεχτώ ότι ήταν οι Ερινύες αυτές που με βασανίζανε και με εκδικιόντουσαν για όσα είχα κάνει... και με πείσμα κλείνοντας το βιβλίο το έβαλα στην άκρη και κλείνοντας το φως ξάπλωσα καλύτερα πάνω στα μαξιλάρια μου και αποφασιστικά έκλεισα τα μάτια μου ελπίζοντας η αναισθησία να μην αργήσει να έρθει γιατί αν δεν κοιμόμουν έστω και λίγο τα πράγματα το επόμενο πρωί, πραγματικά θα ήταν χειρότερα μιας και που δεν θα ήμουν ικανός να καταφέρω να συγκρατήσω τα νεύρα μου και την λογική μου σε ένα ασφαλή επίπεδο... Έπρεπε να προσπαθήσω ξανά... δεν διαπραγματευόμουν να την χάσω, ιδίως τώρα.

Τα απαλά της βήματα με έκαναν να ανοίξω τα μάτια μου με απορία... αλλά δεν κουνήθηκα σπιθαμή μέχρι να δω τις προθέσεις της... Βλέποντας εκείνην την ακινησία μου... ανασηκώνοντας τα σκεπάσματα... χώθηκε κάτω από αυτά τόσο αθόρυβα που δεν ήθελα πολύ για να αρχίσω να γελώ... αλλά έπρεπε πρώτα να περιμένω να δω σε τι φάση ήταν πριν την τρομάξω και την διώξω πάλι μακριά μου... Η ικανοποίηση μου ότι ήταν εδώ, έφτανε για να με κάνει να κρατήσω όλα τα άλλα στην άκρη.

«Κοιμάσαι;» ψιθύρισε μόλις ακούμπησε το κεφάλι της πάνω στο χέρι μου που ήταν απλωμένο προς την μεριά της και χαμογέλασα μέσα στο σκοτάδι αλλά εκείνη δεν έδειχνε να το καταλαβαίνει.

«Προσπαθώ» απάντησα με τον ίδιο τρόπο και την άκουσα να αφήνει έναν απογοητευμένο αναστεναγμό.

«Θες να φύγω;» ρώτησε και η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπά.

«Μην τολμήσεις» την απείλησα... και πριν κάνει καμία ανοησία και φύγει από κοντά μου... βάζοντας το πόδι μου ανάμεσα στα δικά της... με το ελεύθερο μου χέρι βάζοντας το πάνω στην πλάτη της... την τράβηξα και την κόλλησα απόλυτα απάνω μου και μόλις το κεφάλι της ακούμπησε πάνω στον ώμο μου χαχάνισε ανάλαφρα σαν μικρό παιδί και αυτό για μια στιγμή με προβλημάτισε... Και αν νομίζει πάλι ότι είμαι ο πατέρας της;... Πως σκατά να το χειριστώ πάλι αυτό;

«Δηλαδή δεν έχεις όρεξη να παίξουμε;» ήρθε η επόμενη της ερώτηση και κατέπνιξα τον αναστεναγμό μου πριν με προδώσει... για να δω για ποιον με περνάει.

«Θες να παίξουμε;...» την ρώτησα και εκείνη κατένευσε... «Οκ θα παίξουμε αλλά με μια συμφωνία» της είπα και εκείνη έκανε πιο πίσω για να με κοιτάξει μέσα στο σκοτάδι... Τι θα έβλεπε;... αναρωτήθηκα.

«Τι συμφωνία;» ρώτησε.

«Αν θες να παίξουμε, θέλω πρώτα να μου πεις ποιος είμαι» της δήλωσα για να αποφύγουμε δυσάρεστες εξελίξεις και εκείνη για λίγο έμεινε σιωπηλή.

«Δεν ξέρεις ποιος είσαι;» ρώτησε αθώα με μια περίεργη χροιά στην φωνή της που επειδή δεν μπορούσα να δω τα χαρακτηριστικά της, δεν μπορούσα να καταλάβω τι μπορούσε να δηλώνει.

«Θα μου πεις;» επέμενα.

«Μα φυσικά ο κύριος Μποντ... ο κύριος Τζέιμς Μποντ» είπε με την πιο αθώα φωνούλα της και με έστειλε αδιάβαστο... Ο ποιος;

«Μπέλλα...»

«Σσσσς... δεν με λένε Μπέλλα... δεν πρέπει κανείς να ξέρει το όνομα μου» είπε αμέσως συνωμοτικά καθώς μου έκλεινε το στόμα με το χέρι της και δεν άντεξα άλλο... Ανοίγοντας το φως... εκείνη έκλεισε τα μάτια της για να τα προστατέψει και μόλις σιγά σιγά το συνήθισε με κοίταξε με ένα παραπονιάρικο μουτράκι... «Έλα ρε Έντουαρτ χαλάς όλο το παιχνίδι...» παραπονέθηκε και πήγε η καρδιά μου στην θέση της... τουλάχιστον ξέρει ποιος είμαι.

«Τι σκαρφίστηκες πάλι;» δεν άντεξα και την ρώτησα και πλησιάζοντας με, άρχισε να μου ψιθυρίζει στο αυτί.

«Εσύ είσαι μυστικός πράκτορας και εγώ είμαι ένα ανυπεράσπιστο μικρό κοριτσάκι που το έχουν αιχμαλωτίσει οι κακοί σε ένα υγρό μπουντρούμι από πάγο που λιώνει... Μόλις με πλησιάζεις η πόρτα παγιδεύεται και δεν έχουμε άλλη διέξοδο διαφυγής... Μας έχουν περικυκλωμένους με εκρηκτικά και μας μένουν μόνο 3 ώρες για να βρούμε διέξοδο ή να το πάρουμε απόφαση και να απολαύσουμε της 3 τελευταίες ώρες που μας απομένουν... Τι λες να αποφασίσουμε να κάνουμε;» ρώτησε και πηγαίνοντας πιο πίσω με κοίταξε γεμάτη προσμονή.

«Εσύ τι προτείνεις;» της το γύρισα και ανασήκωσε τα φρύδια της παιχνιδιάρικα καθώς έπαιρνε ξανά ένα τελείως αθώο ύφος.

«Ο κύριε Μποντ... είσαστε ο ήρωας μου... Δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω που ρισκάρατε την ίδια σας την ζωή για μένα» είπε ενώ έπεσε πάνω μου καθώς τύλιγε τα χέρια της γύρω από το κορμί μου και άρχισα να δαγκώνω τα χείλια μου για να μην γελάσω δυνατά... Πραγματικά αδικείτε... θα γινόταν εκπληκτική ηθοποιός... «Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο λυπάμαι που εξαιτίας μου θα χάσετε και την δική σας ζωή... Πως θα μπορούσα ποτέ να σας το ξεπληρώσω αυτό;» συνέχιζε και συγκρατώντας το γέλιο μου, μπαίνοντας στο παιχνίδι της, απομάκρυνα τα μαλλιά της από τον λαιμό της και καθώς άφηνα τα χείλια μου να γευτούν την καυτή της επιδερμίδα, άρχισα να ψιθυρίζω κοντά στο αυτί της.

«Όλο και κάτι θα βρούμε για να μου το ανταποδώσεις» της είπα καθώς άφηνα απαλά υγρά φιλιά πάνω στον λαιμό της και εκείνη τεντώνοντας το κορμάκι της άφησε ένα ηδονικό αναστεναγμό ενώ με τα χέρια της μέσα στα μαλλιά μου με έφερνε πιο κοντά της.

«Ωωω κύριε Μποντ... Ελπίζω να μην σας απογοητεύσω» ανταποκρίθηκε μέσα από τα αγκομαχητά της και αυτό έφτασε για να μου ανεβάσει την λίμπιντο στα ύψη.

Τα χείλι μου βρήκαν αμέσως τα δικά της και αργά στην αρχή άρχισαν να την διεκδικούν αλλά εκείνη ανυπόμονη όπως ήταν, αμέσως με σταμάτησε.

«Εεεε... στοπ... στοπ... στοπ...» είπε σαν να γυρίζαμε ταινία και την κοίταξα με απορία... «Τι είναι αυτά τα χλιαρά πράγματα...» με επέπληξε με αυστηρό τόνο και την κοίταξα δύσπιστα... «Είσαι ο Μποντ... ο Τζέιμς Μποντ... ο υπερκατάσκοπος των 7 ηπείρων... Ο γαμιάς της γειτονιάς που από όπου περάσει τα κοριτσάκια με ένα σου και μόνο βλέμμα αλλάζουνε βρακάκια...» ε συγνώμη αλλά μετά από αυτό πες τε μου πως θα μπορούσα να συγκρατηθώ... το γέλιο μου όμως την έκανε χειρότερα... «Και εσύ με φιλάς έτσι;...» ρώτησε δύσπιστα αλλά δεν περίμενε να απαντήσω για να συνεχίσει... «Που είναι το πάθος... η βαρβατίλα... η αντρίλα που κρύβεται, υποτίθεται, μέσα σου... Που είναι εκείνο το θεϊκό... όποια πάει μαζί σου βλέπει τα ραδίκια ανάποδα... Είναι όλα μούφες;...» ρώτησε και πραγματικά δεν είχα ιδέα αν ήθελα να γελάσω ή να την βάλω κάτω και να της δείξω εγώ πόσο μούφες είναι όλα αυτά ή όχι.

«Θέλει βαρβατίλα το μωρό μου;... Κανόνισε να κοιμηθείς πάλι και τα λέμε» την απείλησα χωρίς να δέχομαι αντίρρηση γι αυτό και εκείνη κάνοντας μια νυσταγμένη γκριμάτσα με ένα ψεύτικο χασμουρητό που το κάλυπτε με το χέρι της συνέχισε να με προκαλεί.

«Λόγια... Λόγια... Λόγια... Πραγματικά μπούχτισα... Ξέρεις... αν μάζευα σε μια λίστα, όλες σου τις απειλές, τώρα θα ξεπερνούσε πια εκείνη την περιβόητη λίστα στου Σίντλερ...» μου γύρισε πίσω και αυτό με έκανε να ξεπεράσω τα όρια μου... Πες μου τώρα ότι φταίω εγώ γι αυτό... «Όλο λόγια είσαι... που είναι εκείνο που υποσχέθηκες... «Που να σε πάρει και να σε σηκώσει... Δεν θα σε βρω;... Θα σε βρω... και όταν το κάνω προετοιμάσου κακομοίρα μου να πεις τον δεσπότη Παναγιώτη... Αν νομίζεις ότι δεν θα μετανιώσεις πικρά τα όσα μου έκανες είσαι πολύ γελασμένη... Μια βδομάδα θα βογκάς από κάτω μου και δεν πρόκειται να σταματήσω να σε γαμάω μέχρι να μείνεις παράλυτη.. Το ακούς;» ακόμα περιμένω να μείνω παράλυτη αλλά πουυυυ... Μόνο λόγια... Αμ το άλλο το πιο θεϊκό «Θα σε βρω... δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε βρω... και τότε τα λέμε... μουνάκι μου στενό... και τότε τα λέμε... Δεν γλυτώνεις τόσο εύκολα από τα χέρια μου... Θα είσαι η πρώτη γυναίκα στα χρονικά που θα πεθάνεις από οργασμό... Αυτό σου το εγγυώμαι...» Με βρήκες... Να 'με... πότε ακριβός περιμένεις να με κάνεις να τα δω όλα αυτά;;;... Πράξεις Έντουαρτ... θέλω πράξεις... όχι άλλα λόγια... Πράξεις» είπε απαιτητικά και τότε δεν άντεξα άλλο... Δεν φτάνει που την πήγαινα λάου, λάου για να μην τρομάξει, θα μου την πει και από πάνω, ε όχι αυτό πάει πολύ.

«Θέλεις πράξεις;» την ρώτησα καθώς την συγκρατούσα από τα μαλλιά.

«Πράξεις» μου απάντησε εκείνη προκαλώντας με περισσότερο και πριν ανοίξει ξανά το στόμα της και συνεχίσει να λέει τίποτα άλλο της το σφράγισα εγώ με το δικό μου φιλώντας την τόσο απαιτητικά που έχασε την ανάσα της.

«Θες πράξεις;» συνέχισα εγώ ενώ τα χέρια μου έσκιζαν την διάφανη δαντέλα που μας χώριζε και εκείνη καθώς δάγκωνε τα χείλια της, τέντωνε το κορμάκι της από την έξαψη που ένιωσε.

«Πράξεις» συνέχιζε ξέπνοα, κλείνοντας τα μάτια της την στιγμή που ένιωσε τον πούτσο μου πάνω στο δαντελένιο της στριγκάκι.

«Θες πράξεις;» συνέχιζα να την τρελαίνω και καθώς τον έτριβα απάνω της, τράβηξα βίαια το δαντελένιο της στριγκάκι κάνοντας το κομμάτια αφήνοντας την δαντέλα να μας γδάρει και τους δύο και αφήνοντας μια εκστασιασμένη κραυγή με άρπαξε από το μαλλί και με κοίταξε με την πιο πρόστυχη ματιά της, στέλνοντας με στην κόλαση.

«Σκάσε πια και γάμα με» διέταξε και πριν προλάβω να αντιδράσω σφράγισε τα χείλια μου και με φίλησε με τέτοιον τρόπο που ξεχνώντας όλα τα άλλα, ο πούτσος μου με δική του πρωτοβουλία, βυθίστηκε μέχρι τα βάθη της ύπαρξης της και την έκανε να βογκήξει καθώς τα υγρά της ξεχείλιζαν με ορμή πάνω στα κορμιά μας.

«Ωωω γαμώτο θα με τρελάνεις» σύριξα και αρπάζοντας την, για πρώτη φορά από την ημέρα που την γνώρισα, έζησα την απόλυτη ολοκλήρωση όπως το είχα φανταστεί ξανά και ξανά αλλά δεν τόλμαγα να το ζήσω πραγματικά μαζί της γιατί ήξερα πως εκείνη δεν θα το δεχόταν κάτι τέτοιο... Την ήξερα πολύ καλά ώστε να ξέρω ότι αν δοκίμαζα να ήμουν έτσι μαζί της χωρίς εκείνη να είναι σε φάση υπνόβασης... τώρα θα με σταματούσε γιατί δεν θα το άντεχε... αλλά που να με πάρει... πως μπορούσα να μην δεχτώ την πρόκληση της όταν είναι έτσι μαζί μου;... Πως μπορώ να μην την διεκδικήσω με αυτόν τον τρόπο ακόμα και όταν ξέρω ότι το πρωί δεν θα το θυμάται;... Πες τε μου ειλικρινά πως μπορώ να της το αρνηθώ;

Haunted Love "65 Set My Heart On Fire"

Ακούγοντας το κινητό μου να χτυπάει... άπλωσα το χέρι μου για να το πιάσω και καθώς το σώμα μου πλάγιασε... η Μπέλλα ξεβολεύτηκε από την αγκαλιά μου πέφτοντας πάνω στο στρώμα... Για λίγο ξαφνιάστηκα αλλά καθώς ήμουν περίεργος να δω ποιος με καλεί πρωί, πρωί δεν έδωσα και τόσο σημασία και απατώντας στην κλίση χωρίς να κοιτάξω το καντράν έμεινα στο πλάι βάζοντας το κινητό στο αυτί μου.

«Ναι;» ρώτησα με βαθιά φωνή από τον ύπνο, τρίβοντας το πρόσωπο μου σπασμωδικά και η φωνή της Ρόουζ με επανέφερε στην πραγματικότητα.

«Που είσαι ρε άχρηστε;... Δεν πιστεύω να σας πήρε ο ύπνος γιατί θα εξοστρακιστώ τελείως»

«Εεε... σιγά, σιγά... τι έπαθες πρωί, πρωί... πήρε φωτιά ο κώλος σου;» την ρώτησα εριστικά καθώς δεν είχα καμία όρεξη για τις μαλακίες της... Παραδόξως ένιωθα τόσο ξεκούραστος και ευδιάθετος.

«Ρε μαλάκα... σήμερα βρήκατε να κάνετε τρελίτσες μέχρι το πρωί;... Η άλλη τουλάχιστον το ξέρει ή την έπιασες στον ύπνο πάλι;»

«Ρόουζ... κόψε τα κουλά και λέγε τι θες επιτέλους» απαίτησα εκνευρισμένος πια, που μου είχε καταστρέψει όλη την καλή διάθεση που ένιωθα πριν μερικά δευτερόλεπτα και εκείνη ξεφύσησε απηυδισμένα.

«Ξέρεις τι ώρα είναι;»

«Δεν πρόλαβα να κοιτάξω την ώρα... Μπορείς να με διαφωτίσεις;» της γύρισα πίσω την ειρωνεία της και τότε άρχισε να γελάει... «Ρόουζ κόφτο» απαίτησα ξανά και χωρίς να σοβαρεύει συνέχισε.

«Κοντεύει δέκα το πρωί...» είπε με κελαηδιστή φωνή, σχεδόν τραγουδώντας και αυτό με έκανε να ξαφνιαστώ τελείως.

«Τι ώρα είναι;» ρώτησα πιο δυνατά και η Μπέλλα από δίπλα μου άρχισε να αντιδρά από τον τόνο της φωνής μου... Έβρισα από μέσα μου που δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ για να μην την τρομάξω... αλλά η αντίδραση της δεν ήταν η αναμενόμενη και χωρίς πραγματικά να ακούω τι λέει η Ρόουζ γυρίζοντας το σώμα μου προς το μέρος της, την κοίταζα παραξενευμένος καθώς εκείνη άρχισε να ψάχνει... Εμένα;;;

Με μια έκφραση πόνου στο πρόσωπο της... με χέρια και με πόδια, άρχισε να έρπετε προς το μέρος μου ξανά... ενώ η ανάσα της έμοιαζε να δυσκολεύεται και μόλις ένιωσε το κορμί μου... άρχισε να σκαρφαλώνει απάνω μου... τόσο ατσούμπαλα που την έβλεπα την δουλειά... αν δεν έκανα κάτι γρήγορα... σίγουρα θα θρηνούσαμε πάλι θύματα.

Με το χέρι που κράταγα το κινητό ακόμα... έπιασα το πόδι της πριν μου διαλύσει τον μεγάλο... ενώ με το ελεύθερο μου χέρι το τύλιξα γύρω από τον κορμό της... και καθηλώνοντας την απάνω στο στερνό μου... περίμενα λίγο μέχρι εκείνη να σταματήσει να παλεύει και μόλις το έκανε έφερα ξανά το κινητό κοντά στο αυτί μου για να δω τι διάολο θέλει επιτέλους η άλλη, ώστε να μπορέσω να την ξυπνήσω πιο ήρεμα πριν αρχίσει να εξοστρακίζεται τελείως.

«Ρόουζ... λέγε γρήγορα τι θες» απαίτησα και μόλις άκουσε η Μπέλλα την φωνή μου... άφησε ένα ηδονικό αναστεναγμό και με το πόδι της που ήταν ήδη πάνω στον μεγάλο, άρχισε να παίρνει φωτιά. Έπνιξα με νύχια και με δόντια το βογκητό μου πριν η άλλη πάρει πρέφα τι γίνεται και αρχίσει πάλι το δούλεμα.

«Σε μια ώρα έχουμε ραντεβού με την γιατρό το ξέχασες;» ρώτησε η Ρόουζ και την στιγμή που πήγα να απαντήσω, το πόδι της Μπέλλας τρίφτηκε τόσο απότομα πάνω στον πούτσο μου που δεν κατάφερα να χαλιναγωγήσω την επόμενη μου αντίδραση.

«Όχι...» αναφώνησα μέσα από το αγκομαχητό μου καθώς η αναπνοή μου άρχισε να επιταχύνεται... «Δεν το ξέχασα...» συνέχισα σαν να μην συμβαίνει τίποτα άλλα η άλλη ήδη είχε πιάσει το σκηνικό και τώρα άρχιζε το δούλεμα για να με εκνευρίσει περισσότερο.

«Πες το μας και αυτό... ο μεγάλος και πρωινός;... Τι άλλο θα δω πια!» πέταξε αμέσως και δεν άντεξα άλλο.

«Σε μισή ώρα να είσαι εδώ να την πάρεις» της έδωσα εντολή και κλείνοντας της το κινητό στην μούρη πέταξα το τηλέφωνο στο πάτωμα και προσπάθησα να σκεφτώ γρήγορα για το πως να αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση... Αν την ξυπνήσω τώρα σίγουρα δεν θα έχει καμία σχέση με τα χθεσινοβραδινή μας περιπέτεια... Αν δεν την ξυπνήσω πάλι... δεν είμαι σίγουρος το καταπόσο θα καταφέρω να συγκρατηθώ έτσι όπως τον έχει κάνει... Γαμώτο... γιατί με αυτό το κορίτσι πάντα πρέπει να βρίσκομαι συνεχεία σε ένα δίλλημα;

Το πόδι της πιο απαιτητικό... τρίφτηκε για άλλη μια φορά πάνω στο πούτσο μου και μην αντέχοντας άλλο εξωτερίκευσα όλη μου την αγανάκτηση...

«Έλεος βρε Μπέλλα... θα τον ξεπαστρέψεις» σχεδόν σύριξα και εκείνη τρομάζοντας πετάχτηκε από την αγκαλιά μου και μόλις έκατσε πάνω στο στρώμα άρχισε να κοιτάει γύρω της σοκαρισμένη... «Σς... Σς... Σς...» προσπάθησα να την καθησυχάσω... βάζοντας τα χέρια μου γύρω από το σώμα της καθώς άφηνα ένα απαλό φιλί πάνω στον ώμο της και εκείνη γύρισε την ματιά της ξαφνιασμένη προς το μέρος μου.

«Έντουαρτ;» ρώτησε κοιτώντας με ερευνητικά.

«Ηρέμησε μωρό μου... δεν έγινε τίποτα... Δεν μιλούσα σε σένα» την καθησύχασα και άφησε την ανάσα της να βγει από μέσα της βίαια με ανακούφιση καθώς το κορμάκι της αμέσως άρχισε να χαλαρώνει... και κοιτώντας ξανά γύρω της άρχισε το μυαλό της να στρωφάρει.

«Δεν είσαι νευριασμένος» έκανε την πρώτη της διαπίστωση ενώ γύριζε δειλά προς το μέρος μου για να είμαστε αντικριστά και της χαμογέλασα με το πιο σαγηνευτικό μου χαμόγελο επιβεβαιώνοντας το καθώς κούναγα το κεφάλι μου αρνητικά και αυτό την πονήρεψε περισσότερο... «Γιατί;» δεν μπόρεσε να μην ρωτήσει με την περιέργεια της έκδηλη σε όλα της τα χαρακτηριστικά και δάγκωσα τα χείλια μου κοιτώντας πεινασμένα το απίστευτο κορμάκι της που ήταν ημίγυμνο μπροστά μου.

«Γιατί είχες δίκιο τελικά...» της είπα καθώς άφηνα τα ακροδάχτυλα μου να ακουμπήσουν πάνω στο μεταξένιο της δέρμα... κάνοντας μια πορεία από τον λαιμό της μέχρι την πεταχτή ρογίτσα της που είχε σκληρύνει από την απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας... Εκείνη δεν φαινόταν να είχε ακόμα συνειδητοποιήσει ότι ήταν γυμνή και ήθελα τόσο να δω τις αντιδράσεις της μόλις θα το καταλάβαινε.

«Είχα δίκιο για πιο πράγμα;» ρώτησε ενώ τελείως υποσυνείδητα, ακολουθούσε την φορά του χεριού μου και μόλις της τσίμπησα παιχνιδιάρικα την ρογίτσα της με τα δάχτυλά μου, τινάχτηκε και με κοίταξε με έκπληξη ξεχνώντας τελείως τι με είχε ρωτήσει μόλις... «Γιατί είμαι γυμνή;» ρώτησε σοκαρισμένη και δαγκώθηκα για να μην γελάσω δυνατά ενώ πριν αρχίσει από ντροπή να απομακρύνεται και πάλι από κοντά μου, όπως κάνει πάντα όταν βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση... έφερα το σώμα μου πιο κοντά της και άρχισε να την φιλάω στον λαιμό της καθώς συνέχιζα με πιο παθιασμένη φωνή όπως ήξερα ότι την ξετρελαίνει.

«Δεν είσαι τελείως γυμνή... αλλά αν θες μπορώ το κανονίσω να γίνει και αυτό» της είπα τελείως δελεαστικά καθώς τα χέρια μου αυτόματα προσπαθούσαν να πάρουν όσα περισσότερα μπορούσαν προκαλώντας την και η αντίδραση της ήταν η αναμενόμενη.

«Είμαι σίγουρη ότι μπορείς...» είπε αμυντικά ενώ με την ματιά της έψαχνε γύρω της... «Αλλά αυτό δεν μου απαντά στο αρχικό μου ερώτημα» συνέχισε ενώ ξεφεύγοντας από τα δεσμά μου, έγειρε το κορμάκι της μπροστά και πιάνοντας το νυχτικό της από το πάτωμα προσπάθησε να το φέρει κοντά της για να το φορέσει... Όχι, όχι... όχι τώρα... γκρίνιαξα μέσα μου και τραβώντας την άκρη, κοιτώντας την πονηρά... το πήρα ξανά από τα χέρια της... «Έντουαρτττττ...» γκρίνιαξε και πέφτοντας απάνω μου προσπάθησε πάλι να το πάρει πίσω... «Δωστο μου» απαίτησε αλλά εγώ κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά ενώ χαμογέλαγα σατανικά... «Έλα ρε Έντουαρτ... δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες... το ξέρεις ότι δεν νιώθω άνετα να στέκομαι μπροστά σου έτσι» παραπονέθηκε και ακινητοποιώντας την με το χέρι μου κολλώντας την απάνω στο στερνό μου το πέταξα στην άλλη μεριά του δωματίου για να μην προσπαθήσει να το πιάσει.

«Ξέρεις... δεν μπορώ να πω ότι δεν με εξιτάρει αυτή η ντροπαλότητα σου... αλλά ώρες, ώρες πραγματικά δεν μπορώ να σε καταλάβω... Δεν είναι η πρώτη φορά που σε βλέπω γυμνή... για να είμαι ειλικρινής... δεν θα έλεγα όχι να σε έβλεπα όλη μέρα όπως είσαι αυτήν την στιγμή... Γιατί ακόμα με ντρέπεσαι;» δεν άντεξα και εξέφρασα την απορία μου.

«Γιατί δεν είναι το ίδιο...» αμύνθηκε ενώ τράβαγε το σεντόνι για να καλύψει το κορμί της καθώς κοκκίνιζε περισσότερο και αυτό με έκανε να εκραγώ περισσότερο.

Πραγματικά δεν μπορούσα να αποφασίσω τι με εξίταρε περισσότερο απάνω της... όταν ήταν το αθώο κοριτσάκι που ντρεπόταν και την σκιά της ή όταν γινόταν η απελευθερωμένη γυναίκα που μεταμορφωνόταν το βράδυ και απαιτούσε ότι της άνηκε;... Σύμφωνα με τον μεγάλο;... ήταν ακριβός το ίδιο.

«Που διαφέρει;» συνέχισα εγώ και εκείνη αναστέναξε κάνοντας μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεφύγει από τα δεσμά μου μάταια.

«Στο ότι αυτή την στιγμή συζητάμε;» ρώτησε χωρίς να είναι σίγουρη και η ίδια.

«Προσπαθούμε πάντως δεν μπορείς να πεις» την πείραξα εγώ και αναστέναξε εξουθενωμένα.

«Τι άλλαξε;» απαίτησε να μάθεις τελικά και τα παράτησα.

«Εσύ τι πιστεύεις ότι άλλαξε;» την ρώτησα καθώς χωρίς να είμαι ικανός να το χαλιναγωγήσω... απομάκρυνα τα μαλλιά που είχαν πέσει πάνω στο πρόσωπο της, κοιτώντας την με μεγάλη περιέργεια για να δω τα συμπεράσματα της.

«Κοιμήθηκες...» ήταν δήλωση όχι ερώτηση και της το επιβεβαίωσα ανασηκώνοντας τους ώμους μου... «Τι έκανα πάλι;...» ρώτησε απηυδισμένα και άρχισα να γελάω ενώ τρανταζόμουν ολόκληρος και αυτό την έκανε πιο νευρική... «Θα σταματήσει να με κοροϊδεύεις και να πεις μια φορά τα πράγματα με το όνομα τους;» αναφώνησε ενώ με σκούντηξε στον ώμο χωρίς να αντέχει να περιμένει άλλο να σταματήσω και μαλακώνοντας λίγο πήρα μια βαθιά ανάσα και την άφησα ήρεμα να βγει από μέσα μου... αναποφάσιστος για το τι θα έπρεπε τώρα να πω.

«Ας πούμε ότι δεν με άφησε με την ψωλή στο χέρι» απάντησα διπλωματικά για να δω τις αντιδράσεις της και εκείνη το σκέφτηκε για λίγο.

«Δηλαδή... προχωρήσαμε και σε τίποτα άλλο;» ρώτησε τελικά και κοίταξα προς το εσώρουχο της και μόλις ακολούθησε την ματιά μου το κατάλαβε και η ίδια ενώ ταυτόχρονα, τραβώντας το σεντόνι πιο κοντά της, προσπάθησε να το καλύψει και αυτό από την αδιάκριτη ματιά μου... «Όχι τόσο πολύ... αλλά...» συνέχισε η ίδια αλλά δεν μπορούσε να εκφράσει περισσότερα από αυτό που είχε η ίδια διαπιστώσει... και δαγκώνοντας τα χείλια της απέφυγε την ματιά μου και αυτό με έκανε έξωφρενον δεν μπορούσα να μην ξέρω τι σκέφτεται... ίδιος γι αυτό.

«Πες μου τι σκέφτεσαι;» απαίτησα και μόλις η ματιά της συνάντησε την δική μου, ένιωσα ότι ήταν διστακτική.

«Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω τι να σκεφτώ... Δηλαδή θέλω να πω...» είπε ενώ κοκκίνιζε πάλι καθώς απέφευγε την ματιά μου και άφησα την ανάσα μου να βγει βαριά από μέσα μου.

«Μπέλλα... τι ακριβός περιμένεις από μένα;» ρώτησα χωρίς να αντέχω άλλο όλο αυτό το κρυφτούλι και εκείνη ξεφυσώντας κοίταξε για λίγο μακριά μαζεύοντας τις σκέψεις της πριν απαντήσει.

«Δεν είναι ότι περιμένω κάτι από σένα...» ξεκίνησε ντροπαλά καθώς γύριζε την ματιά της προς το μέρος μου... «Αν θυμόμουν... αν μπορούσα να το ελέγξω...» δυσκολευόταν να πει τι ακριβός είχε μέσα στην σκέψη της και την κοίταξα πιο ήρεμα για να της δώσω το θάρρος να το κάνει αλλά και πάλι για εκείνην ήταν τόσο δύσκολο που την έκανε να θέλει και πάλι να κρυφτεί σε καμία γωνιά για να μην την κοιτάω... «Δεν μου αρέσει να ξέρω ότι οι πράξεις μου σε βασανίζουν» είπε τελικά καθώς έκρυβε το πρόσωπο της μέσα στο χέρι της με μια εξουθενωμένη ανάσα και αυθόρμητα γέλασα και την έκανα να με κοιτάξει ξανά.

«Μπέλλα σου μοιάζω να υποφέρω αυτήν την στιγμή;» την ρώτησα κοιτώντας την καλά, καλά και εκείνη αμέσως κούνησε το κεφάλι της αρνητικά κοιτώντας με, με ένα παραπονεμένο ύφος.

«Αυτήν την στιγμή όχι, αλλά της προηγούμενες μέρες... Δεν ξέρω όλο αυτό με κάνει να νιώθω τόσο περίεργα» απολογήθηκε και για λίγο άρχισε να με κάνει να αναστατώνομαι... και μόνο στην ιδέα ότι θα μου το στερούσε με τρέλαινε.

«Νιώθεις ότι κάνω κάτι που δεν θες;» ρώτησα κρύβοντας επιμελώς την αγωνία στην φωνή μου για να μην προδοθώ.

«Όχι είμαι σίγουρη ότι δεν κάνεις κάτι που δεν θέλω εγώ... άλλωστε αν το έκανες, κάθε μέρα θα είχαμε πάρτι όπως και σήμερα...» με πείραξε και δεν μπόρεσα να μην γελάσω με αυτό της το σχόλιο... «Αλλά και πάλι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου φέρνει ανησυχία» είπε ενώ με κοίταξε πάλι απολογητικά, προσπαθώντας να εξωτερικεύσει αυτό που πραγματικά ήθελε να πει αλλά δεν τολμούσε.

«Φοβάσαι...» ήταν δήλωση όχι ερώτηση... και εκείνη αναστενάζοντας κατεύνασε σαν απάντηση... «Γιατί δεν λες ανοιχτά αυτό που πραγματικά θες να μου πεις... Τι σε φοβίζει;» την ρώτησα καθώς της έτριβα το μπράτσο της για να της δώσω κουράγιο και ξεφυσώντας κοίταξε για λίγο γύρω της με την ματιά της για να πιαστεί από κάπου ώστε να βρει το κουράγιο να το κάνει.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πως να το πω αυτό...» είπε ενώ το υπέροχο ροδαλό της χρώμα επανερχόταν στα μαγουλάκια της και δεν είχα ιδέα πως μπορούσα να συγκρατηθώ ώστε να μην τα φιλήσω... «Οκ...» είπε τελικά και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα γύρισε πιο αποφασιστικά προς το μέρος μου... μιλώντας με περισσότερο θάρρος... «Αφού δεν μπορώ να ελέγξω ότι κάνω... και αφού είναι καθαρά δική μου ευθύνη αυτό...» πήγα να την διακόψω αλλά δεν με άφησε... «Αφού είναι δική μου ευθύνη όλο αυτό...» επανέλαβε πιο επιτακτικά... «Θα κάνουμε μια συμφωνία...» δήλωσε και κατένευσα χωρίς να συμπληρώσω κάτι πάνω σε αυτό για να μην της κόψω την φόρα παρόλο που η καρδιά μου είχε φτάσει στα πόδια μου από τον φόβο μην πει κάτι που δεν θα μου άρεσε καθόλου... «Από μένα έχεις το ελεύθερο να κάνεις ότι καταλαβαίνεις... αλλά...» τόνισε αυστηρά και την κοίταξα σμίγοντας τα φρύδια μου με απορία... «Αλλά οι όροι που έχω θέσει, θέλω να είμαι σίγουρη ότι θα ισχύουν ακόμα και τότε... Μπορείς να το κάνεις αυτό για μένα;» ρώτησε με αγωνία και ένα γελάκι ικανοποίησης μου ξέφυγε και εκείνη με κοίταξε πιο προβληματισμένη.

«Ακόμα και αν το ζητήσεις η ίδια;» δεν άντεξα και την ρώτησα και αυτό την προβλημάτισε και την ίδια.

«Θα μπορούσα να είμαι ικανή να ζητήσω κάτι τέτοιο;» ρώτησε περισσότερο τον εαυτό της και χωρίς να απαντώ περίμενα την πραγματική της απάντηση... «Το μόνο που θέλω είναι να είμαι σίγουρη ότι ισχύουν οι ίδιοι κανόνες» είπε τελικά και με κοίταξε πιο αποφασιστικά και κατένευσα.

«Από μένα θα ισχύουν... από σένα όμως;» την ρώτησα ξανά.

«Είμαι σίγουρη ότι θα ισχύουν και από μένα» είπε πιο σίγουρη και θέλοντας να επισφραγίσω τον λόγο της, θα δεχόμουν οτιδήποτε αυτήν την στιγμή, οπότε τι είχα να χάσω.

«Τότε και από μένα έχεις τον λόγο μου» της απάντησα σοβαρός και αναστέναξε με ανακούφιση... «Αυτό ήταν όλο;» την ρώτησα και το σκέφτηκε για λίγο.

«Αφού δεν μπορώ να το ελέγξω...» είπε ανασηκώνοντας τους ώμους της... «Τότε υποθέτω πως ναι» είπε τελικά και ζαρώνοντας τα φρύδια μου την κοίταξα υποψιασμένος.

«Τι είναι αυτό που σε έχει πειράξει περισσότερο;»

«Βασικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνω αυτό... και φυσικά το ότι περισσότερο επηρεάζει εσένα» είπε αυτόματα και αναστέναξα χωρίς να είμαι ικανός να κάνω μια λογική σκέψη γι αυτό... Ενώ θα μπορούσε να την είχαν πειράξει ένα σορό άλλα πράγματα εκείνην την πείραζε αυτό;

«Δεν νομίζω ότι μπορώ να σε βοηθήσω σε αυτό... Πραγματικά και εγώ ο ίδιος, ακόμα παλεύω να καταλάβω πως λειτουργεί το υποσυνείδητο σου και δεν έχω βγάλει ακόμα άκρη... Αλλά όσο αφορά εμένα... αν δεν με αφήσεις πάλι με την ψωλή στο χέρι...»

«Αυτό πάλι δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα... Δηλαδή πως ακριβός το κάνω αυτό;» ρώτησε διακόπτοντας με και την κοίταξα προειδοποιητικά.

«Ξέρεις... είναι τρομερά κακή συνήθεια να κόβεις την φράση του άλλου στην μέση...» την επέπληξα και δαγκώνοντας τα χειλάκια της κοκκινίζοντας, χαμήλωσε το κεφάλι της πετώντας ένα συγνώμη μουρμουρίζοντας και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα βάζοντας τον δείκτη μου κάτω από το σαγόνι της, της ανασήκωσα το κεφάλι για να με κοιτάξει ξανά... «Θες όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες;» την πείραξα για να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα και τα μάγουλα της αν είναι δυνατών έγιναν πιο κόκκινα από ποτέ αλλά εκείνη δεν έλεγε τίποτα... «Οκ θα το πω απλά... Όταν παίρνεις αυτό που θες γυρίζεις πλευρό και κοιμάσαι λες και είσαι μόνη σου στο κρεβάτι... και αυτό μπορώ να πω ότι με εξοργίζει εκείνη την στιγμή γιατί είναι σαν να με κοροϊδεύεις κατάμουτρα... αλλά φυσικά δεν είμαι χαζός... ξέρω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο... απλά σου λέω πως φαίνεται εκείνην την στιγμή σε μένα... Από την άλλη για το καλό και τον δύο μας... προσπάθησα στην αρχή να την παίξω μπας και ηρεμήσουν τα νεύρα μου αλλά τελικά αποδείχτηκε μια μάταια προσπάθεια... με σένα δίπλα απλά ήταν αδύνατον...» γέλασα στην θύμηση εκείνης της πρώτης μέρας και η περιέργεια της Μπέλλας έγινε πιο έκδηλη στα χαρακτηριστικά της... «Πως να το πω απλά για να μην το πάρεις στραβά;...» αναρωτήθηκα και άφησα την ανάσα μου βαριά αλλά χωρίς να είμαι ικανός να το ελέγξω άρχισα πάλι να χαχανίζω και η Μπέλλα με κοίταξε πιο έντονα... «Αν δεν ήταν το χέρι μου ήδη πάνω στον μεγάλο, τώρα θα είχε μείνει το απομεινάρι του» είπα τελικά και άνοιξε τα μάτια της διάπλατα από το σοκ.

«Σε χτύπησα;» ρώτησε ξέπνοη.

«Όχι εσκεμμένα... αλλά ναι... και γενικά το κάνεις μόνιμος μόλις καταλάβεις ότι είναι καυλωμένος... λες και τον μυρίζεσαι... Μέχρι που έχω σκεφτεί να σε ρωτήσω μήπως έχεις μαντικές ικανότητες» την πείραξα και δεν είχε ιδέα τι να πει... «Έλα εδώ βρε χαζούλα...» της είπα μόλις κατάλαβα ότι κατάπιε την γλώσσα της από την ντροπή της και την έκλεισα στην αγκαλιά μου όπως την κρατούσα το βράδυ με το κεφάλι της να ακουμπάει πάνω στο στερνό μου και εκείνη το δέχτηκε με ανακούφιση... «Πες μου ειλικρινά... έτσι όπως είσαι αυτήν την στιγμή... υποσυνείδητα πια κίνηση σου έρχεται να κάνεις;» την ρώτησα και γέρνοντας το κεφάλι της προς τα πίσω με κοίταξε με απορία αλλά μόλις το σκέφτηκε για λίγο, τότε το κατάλαβε και κατένευσε συνειδητοποιώντας τι ήθελα να της περάσω και εγώ της έκλεισα το μάτι για επιβεβαίωση.

«Γιατί έχω την αίσθηση ότι είσαι για παραπάνω από έναν λόγο σήμερα χαρούμενος;»

«Μμμμμ... το πόσο θαυμάζω αυτό το απίστευτα έξυπνο μυαλούδακι δεν λέγετε... Αλλά επειδή σε ένα τέταρτο θα είναι εδώ η Ρόουζ ίσως θα πρέπει να περιμένεις λίγο για να μάθεις το δεύτερο λόγο» της είπα και σηκώθηκε απάνω σαν ελατήριο.

«Ωχ τι ώρα πήγε;» είπε αυτόματα και πιάνοντας το κινητό μου από το πάτωμα, κοίταξα την ώρα και της απάντησα.

«10:15... τι λες προλαβαίνεις να ετοιμαστείς... ή να πάρω την άλλη πριν έρθει να σε περιμένει... για να μην σκυλιάσει;»

«Όχι θα είμαι έτοιμη» υποσχέθηκε και αμέσως κίνησε προς την τουαλέτα;

«Μπέλλα;» την σταμάτησα και γύρισε την ματιά της προς το μέρος μου... «Ξέρω ότι δεν το έχουμε συζητήσει... αλλά πως σου φαίνεται το θέμα της αντισύλληψης;»

«Πως να μου φανεί δηλαδή;» ρώτησε πίσω προβληματισμένη.

«Είσαι ανοιχτεί σε αυτό το θέμα ή όχι;» την ρώτησα πίσω και πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Θα το συζητήσω με την γιατρό» υποσχέθηκε και κατένευσα για απάντηση καθώς εκείνη συνέχισε την πορεία της και πριν βγει έφυγα και εγώ για να πάω στο δωμάτιο μου να ετοιμαστώ ώστε να γυρίσω στο σπίτι για να ετοιμάσω την έκπληξη που είχα ούτως ή αλλιώς σκεφτεί να της κάνω.