Fly Away "3. Undisclosed Desires"

Είχαν περάσει δύο μήνες από τότε που άρχισα να δουλεύω στο ιδιωτικό τζετ του κυρίου Κάλεν και όλα κυλούσαν απελπιστικά ίδια... Όταν πήρα την απόφαση να αφήσω τις διεθνείς αερογραμμές... πίστευα ότι θα ήταν μια ευκαιρία για μένα, ώστε να διευρύνω τους ορίζοντές μου... αλλά κάθε μέρα... κάθε ταξίδι μου αποδείκνυε το ακριβός αντίθετο... Οι πτήσεις ήταν όλες ίδιες... τα μέρη που ταξιδεύαμε συγκεκριμένα... και δεν φτάνανε όλα αυτά... είχα και τον όμορφο μπάσταρδο κάθε τρις και λίγο να ταξιδεύει στα επαγγελματικά του ταξίδια πάντα με συνοδεία κάποια μπάρμπης ή μετρέσας... και επιπλέον να τον έχω μπροστά μου να χαριεντίζεται μαζί τους και να μου την μπαίνει με την πρώτη ευκαιρία... λες και υπήρχε κάποια κόντρα μεταξύ μας... Ναι, κάνε όνειρα που νομίζεις ότι θα μπορέσεις ποτέ να με αγγίξεις με αυτές τις αηδίες... δεν με ξέρεις καθόλου καλά κύριε Κάλεν... δεν γεννήθηκα εχθές.

Σήμερα είχα πάλι πτήση μαζί του... Πήρα μια ανάσα και αφού πέρασα από όλον τον απαραίτητο έλεγχο έφτασα στο τζετ και μόλις είδα τον σεκιούριτι του πήγα και στάθηκα μπροστά του.

«Μπορώ να περάσω... ή έχει ερωτικές περιπτύξεις και δεν θέλει να τον ενοχλήσουμε?» ρώτησα ειρωνικά χωρίς καν να τον χαιρετήσω και ο Τάηλερ γέλασε δυνατά με την έκφραση μου.

«Καλημέρα και σε σένα Μπέλα...» είπε εύθυμα και του χαμογέλασα και εγώ.

«Καλημέρα Τάηλερ... συγνώμη αλλά δεν είμαι και πολύ στα καλά μου σήμερα... Πες τώρα , να περάσω ή δεν θέλει να τον ενοχλήσουμε ;» συνέχισα στριφογυρίζοντας με αηδία τα μάτια μου και εκείνος αμέσως σοβάρεψε και μια περίεργη θλίψη είδα να περνάει στιγμιαία από το πρόσωπο του πριν την κρύψει ξανά ώστε να μην το καταλάβω εγώ.

«Όχι πέρασε... μόνος του είναι»

«Μπα πως και έγινε αυτό?...» συνέχισα εγώ ατάραχη και αναστέναξε δείχνοντας πλέον καθαρά ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε.

«Μπέλα...» δίστασε για μια στιγμή και κοίταξε προς την πόρτα... Μόλις βεβαιώθηκε ότι δεν ήταν κανείς εκεί με πλησίασε και χαμήλωσε τον τόνο της φωνής του κοιτώντας με παρακλητικά... «Κοίτα δεν είναι η δουλειά μου να επεμβαίνω σε τέτοια θέματα αλλά...» πήρε άλλη μια ανάσα κοιτώντας για λίγο μακριά και αφού με ξανακοίταξε σοβαρός στα μάτια συνέχισε... «Μπορώ να σου ζητήσω μια χάρη?»

«Αν μπορώ να την κάνω» είπα αφηρημένα προσπαθώντας πολύ σκληρά να καταλάβω το πού το πήγαινε.

«Δεν είναι στα καλά του σήμερα... σε παρακαλώ προσπάθησε μην του πας κόντρα»

«Και πότε είναι?» ειρωνεύτηκα εγώ αλλά το ύφος του με έκοψε και το σκέφτηκα πιο λογικά... «Θα προσπαθήσω...» είπα και του χτύπησα τον ώμο παρηγορητικά... «Υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζω?»

«Όπως είπα και πριν... δεν είναι η δουλειά μου να ανακατεύομαι σε αυτά... απλά προσπάθησε να μην του την μπαίνεις τόσο πολύ... πραγματικά δεν είναι στα καλά του... θα το διαπιστώσεις και μόνη σου όταν τον δεις» είπε μόνο και έκανε χώρο για να περάσω χωρίς να μου πει τίποτα άλλο.

Ανέβαινα την σκάλα μουδιασμένη... Τί στο καλό συνέβη... Πράγματι θα πρέπει να είναι πολύ σοβαρό για να μπει στον κόπο να με προειδοποιήσει ο Τάηλερ... σκέφτηκα και η μόλις η ματιά μου έπεσε απάνω του την στιγμή που μπήκα μέσα, σταμάτησα και έμεινα να τον κοιτώ ξέπνοη με σοκαρισμένο ύφος... Ω! Ρε πούστη μου πράγματι κάτι συμβαίνει... και σίγουρα είναι κάτι πολύ σοβαρό.

Πάντα τον έβλεπα σαν ένα υπεροπτικό γουρούνι που δεν υπολόγιζε τίποτα και κανέναν προκειμένου να περάσει καλά την ώρα του και ιδίως στα ταξίδια του... αλλά μόνο με μια ματιά σήμερα... κάτι μέσα μου έσπασε... μια ακατανίκητη επιθυμία φούντωνε μέσα μου και ένα πόνος στο στήθος μου με έκανε να διπλωθώ στα δύο... Ήθελα να πετάξω την βαλίτσα στο πάτωμα και να τρέξω κοντά του... να τον φυλακίσω στην αγκαλιά μου και με οποιονδήποτε τρόπο να του πάρω όλον αυτόν τον πόνο που εξέφραζαν τα υπέροχα χαρακτηριστικά του μακριά.

«Άλλη δουλειά δεν έχεις να κάνεις από το να με κοιτάς;» μου πέταξε έξαλλος μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία μου και κουνώντας το κεφάλι μου με απελπισία ελπίζοντας αυτό να έφτανε για να ξεκολλήσουν οι σκέψεις μου και τα συναισθήματα που μου δημιούργησε η προηγούμενη εικόνα, ψιθύρισα ένα χαμηλόφωνο συγνώμη και κρύφτηκα αμέσως στην ασφάλεια της κουζίνας για να μπορέσω να βρω ξανά την αυτοκυριαρχία μου.

Βλέποντάς τον θα ορκιζόμουν ότι κάποιος είχε πεθάνει και μάλιστα κάποιο πολύ σημαντικό άτομο για εκείνον... αλλά αν όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο ο Τάηλερ δεν θα μου το είχε πει;... δεν ξέρω... πραγματικά σήμερα μου θόλωνε την κρίση μου... Τί στο καλό με έχει πιάσει;... σύνελθε Μπέλα είναι ένα υπεροπτικό καθίκι και τίποτα άλλο... Ό,τι και να του συμβαίνει του αξίζει...! Είσαι πολύ σκληρή... με συνέτισε μια φωνή μέσα στο μυαλό μου και αναστέναξα... Πράγματι είμαι... της απάντησα... αλλά μην ξεχνάς πώς μου έχει συμπεριφερθεί όλον αυτόν τον καιρό... Τα παράτησα και αφοσιώθηκα στην δουλειά μου.

Όσο πέρναγε η ώρα τα πράγματα γινόντουσαν όλο και χειρότερα... για πρώτη φορά από την ημέρα που τον γνώρισα δεν είχε βγάλει άχνα... όσες φορές και να τον ρώταγα κάτι, μου απαντούσε πάντα με νεύμα και από την στιγμή που τον είδα μέχρι και τώρα ήταν μονίμως πάνω από μια στοίβα χαρτιών να τα κοιτάει ξανά και ξανά από την αρχή και όσο τα κοίταζε τόσο πνιγόταν περισσότερο στην αγωνία και την απελπισία που τον είχε καταβάλει... Δεν άντεχα άλλο να τον κοιτώ έτσι... ακόμα και η γραβάτα που φόραγε άρχισε να πνίγει τον δικό μου λαιμό... έπρεπε να κάνω κάτι να τον αποσπάσω από αυτά αλλά τι;...

Καθάρισα τον λαιμό μου ώστε να αντιληφθεί την παρουσία μου και αναστέναξε απελπισμένος κοιτώντας μακριά έξω από το παράθυρο.

«Τι θες πάλι;» ρώτησε τρομερά εκνευρισμένος.

«Δεν έχεις σημασία τι θέλω εγώ... μην ξεχνάτε ότι είμαι εδώ για να εκπληρώνω τις δικές σας επιθυμίες και όχι τις δικές μου» του είπα με παιχνιδιάρικο ύφος και γυρίζοντας προς την μεριά μου με κοίταξε με μια δολοφονική ματιά γεμάτη μίσος προς το πρόσωπο μου αλλά ούτε αυτό με πτόησε... Πέρασα ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλια μου και του έτεινα το μενού της ημέρας για να διαλέξει από αυτό , το φαγητό που προτιμούσε να φάει σήμερα.

«Δεν πεινάω... πάρτο και φύγε» συνέχισε αυστηρά και ξεφυσώντας άφησα το μενού πάνω στα έγγραφα του και έκατσα στην άκρη του τραπεζιού σταυροπόδι... διπλώνοντας τα χέρι μου στο στήθος και τον κοίταξα ήρεμα.

«Έλα πες το... τι σε πνίγει» αυτό τον έκανε ακόμα πιο έξαλλο.

«Πας καλά κοπέλα μου... ξεχνάς σε ποιον μιλάς;... πως τολμάς;» γέλασα και κούνησα το κεφάλι μου.

«Και τι, θα με απολύσεις;» τον προκάλεσα γελώντας πιο δυνατά και έτριξε τα δόντια του σχηματίζοντας τα χέρια του σε μπουνιά για να καλμάρει τα νεύρα του.

«Τι σου συνέβη σήμερα;...» ρώτησα πιο ήρεμα... «Ποτέ δεν σε έχω ξαναδεί τόσο απελπισμένο... μπορείς να μου μιλήσεις αν θες να τα βγάλεις από μέσα σου» συνέχισα εγώ αγνοώντας το ξέσπασμα του.

«Δεν συνηθίζω να μιλάω για τα προσωπικά μου με χαζογγόμενες»

«Σε αυτήν την περίπτωση ήταν συνετή η απόφαση σου να μην πάρεις καμία από αυτές μαζί σου σε αυτό το ταξίδι» του γύρισα ήρεμα για να του δηλώσω κοφτά ότι δεν με αγγίζουν τα λόγια του και αυτό τον έκανε αν είναι δυνατόν πιο έξαλλο ακόμα αλλά και πάλι δεν μίλησε.

«Έντουαρτ... είσαι έτοιμος να εκραγείς... το πρόσωπο σου κοντεύει να γίνει μπλε από την έλλειψη αέρα στα πνευμόνια σου... και αυτή η γραβάτα...» συνέχισα και βάζοντας τα χέρια μου πάνω στην γραβάτα του άρχισα να την χαλαρώνω χωρίς να σταματάω να τον κοιτώ στα μάτια με ήρεμο και σοβαρό ύφος... «Κοντεύει να σε πνίξει...» συνέχισα αλλά πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω την κίνηση του εκείνος με άρπαξε από τα μπράτσα και κόλλησε τα χείλια του πάνω στα δικά μου αιφνιδιάζοντάς με.

Τα χείλια του πάνω στα δικά μου απαιτητικά πάλευαν για λίγη ανταπόκριση... έμεινα παγωμένη στην θέση μου χωρίς να ξέρω πώς να αντιδράσω... Μέσα σε αυτό το φιλί ένιωθα την ανάγκη του για λίγη παρηγοριά... για μια ανάσα... ένα ξέσπασμα που δήλωνε καθαρά το πόσο ανάγκη είχε από λίγη κατανόηση... Έμεινα για άλλο λίγο παγωμένη στην ίδια θέση χωρίς να αντιδρώ ή να ανταποκρίνομαι... τελείως μπερδεμένη και αναποφάσιστη... μπορώ να το κάνω αυτό;... από την ώρα που τον είχα δει μέχρι και τώρα έψαχνα απελπισμένα να βρω κάτι για να τον κάνω να ξεσπάσει... να τον κάνω να βγάλει από μέσα του ό,τι τον έπνιγε... και από όσο μου δίνει τώρα να καταλάβω ο μόνος τρόπος για να εκφράζει ό,τι τον βαραίνει, είναι αυτός... Μπορώ να του το αρνηθώ;... ναι... φώναξε η φωνή της λογικής... αλλά η φωνή της καρδιάς είχε άλλη γνώμη.

Σταμάτησε ξαφνικά να με φιλά και με κοίταξε στα μάτια... δεν μπορούσα να τον αποκρυπτογραφήσω... δεν μπορούσα να καταλάβω τι προσπαθούσε να μου περάσει μέσα από αυτή την ματιά... κάθε λογική σκέψη έσβησε από το μυαλό μου και πριν εκείνος το μετανιώσει και κάνει πίσω, τον βούτηξα εγώ και τον κόλλησα απάνω μου κολλώντας τα χείλια μου πάνω στα δικά του, το ίδιο απαιτητικά με εκείνον και άρπαξε αμέσως την ευκαιρία πριν αφήσει την λογική του να τον επηρεάσει.

Τα χείλια μας κινιόντουσαν σε έναν παράλληλο ρυθμό... βίαια... απαιτητικά... απελπισμένα... τα συναισθήματα μου ανάμικτα... οι σκέψεις μου ελλειπείς... Πόσο το ήθελα το καθίκι... από το πρώτο του άγγιγμα είχε τρελάνει κάθε κύτταρο του κορμιού μου.... είχε κλέψει κάθε μου όνειρο... και η ανάγκη μου για το άγγιγμα του είχε γίνει τόσο βασανιστική... που θόλωνε την κρίση μου κι έτσι έπαψα να σκέφτομαι περαιτέρω.

Η γλώσσα μου πέρασε από τα κοφτά του χείλια και εκείνος παίρνοντας μια τρεμάμενη ανάσα ανατρίχιασε ολόκληρος και έγινε πιο επιθετικός... Άνοιξε τα χείλια του και κατέκτησε την γλώσσα μου με την δική του... και βάζοντάς την μέσα στο στόμα μου βίασε όλες μου τις αισθήσεις... βόγκηξα μέσα στο στόμα του και τότε όλες του οι αντιστάσεις εξανεμίστηκαν.

Με το ένα του χέρι πέταξε στο πάτωμα ό,τι υπήρχε πάνω στο τραπέζι χωρίς να σταματάει να με φιλάει και με το άλλο του χέρι βάζοντάς το στην μέση μου με κόλλησε απάνω του για να νιώσω τον ερεθισμό του... μόλις τον ένιωσα ένας έντονος ηλεκτρισμός διαπέρασε την σπονδυλική μου στήλη και ξεκολλώντας τα χείλια μου από τα δικά του τέντωσα το κορμί μου και γέρνοντας το κεφάλι μου προς τα πίσω βόγκηξα δυνατά κλείνοντας τα μάτια μου σφιχτά.

Τα χείλια του βρέθηκα αμέσως πάνω στον λαιμό μου κατηφορίζοντας προς στο στήθος μου, ρουφώντας και δαγκώνοντας την εκτεθειμένη μου επιδερμίδα με τόσο πάθος που θόλωσα... Πού βρίσκομαι;;;

Τα χέρια του λεηλατούσαν το κορμί μου κάνοντάς το να σπαρταράει κάτω από το άγγιγμα του... και με γρήγορες κινήσεις άνοιξε το μπούστο μου και κατεβάζοντας το ύφασμα του στηθόδεσμού μου άρπαξε με τα δόντια του την μία μου θηλή ενώ ζούληξε δυνατά με τα χέρια του και τα δύο μου στήθη ταυτόχρονα... ένα ουρλιαχτό μου, τάραξε την ησυχία της άδειας καμπίνας και ένιωσα τον ερεθισμό του να συσπάται πάνω στην κοιλιά μου... δεν ήθελα τίποτα άλλο... έχωσα με μανία τα χέρια μου μέσα στα μαλλιά του και τον συγκράτησα εκεί παρακαλώντας τον σιωπηλά να μην σταματήσει... και δεν σταμάτησε.

Συνέχιζε να παίρνει στο στόμα του τα στήθη μου εναλλάξ ενώ ταυτόχρονα ανέβαζε την φούστα μου ψηλά για να έχει καλύτερη πρόσβαση στο σημείο που τον είχα περισσότερη ανάγκη... και παίρνοντας το μήνυμα κατέβασα τα χέρια μου χαμηλά και άρχισα να ξεκουμπώνω το παντελόνι του για να βγάλω τα εμπόδια που υπήρχαν ανάμεσα μας.

«Είσαι δαίμονας» με κατηγόρησε σκληρά με μίσος στην ματιά του αλλά δεν μου έδωσε το περιθώριο να το επεξεργαστώ... τα χέρια του γρήγορα με γύρισαν προς το τραπέζι και με ανάγκασαν να γείρω πάνω του παραμερίζοντας το εσώρουχό μου στο πλάι... πιάστηκα αμέσως από την άκρη του και πριν προλάβω να πάρω ανάσα βρέθηκε μέσα μου και άρχισε να με κατακτά.

Το ένα του χέρι πάνω στα μαλλιά μου τα συγκρατούσε με δύναμη αναγκάζοντας το κεφάλι μου να παραμένει σταθερό πάνω στο τραπέζι και με το άλλο του χέρι κρατώντας με σφιχτά από την μέση έκαναν σχεδόν αδύνατο να κουνηθώ... και εκείνος παίρνοντας το πάνω χέρι με κατακτούσε βίαια ξεσπώντας όλο του το πάθος και ό,τι άλλο τον έπνιγε μέσα του αλλά δεν με ένοιαζε... η αίσθηση του ερεθισμού του μέσα μου ήταν τόσο έντονη τόσο υπέροχη που δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο αυτήν την στιγμή... τον ήθελα τόσο πολύ... τον είχα τόσο ανάγκη που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να φρενάρω την φρενίτιδα που με είχε καταβάλει και βογκώντας δυνατά και ουρλιάζοντας τον παρακάλαγα για περισσότερα.

«Που να με πάρει ο διάολος Μπέλα...» βόγκηξε και τεντώνοντας το κορμί του χτύπησε τον ερεθισμό του πάνω στο τέρμα μου και βάζοντας δύναμη στα χέρια μου τέντωσα το κορμί μου ανασηκώνοντας το και άφησα όλο το πάθος μου να ξεχειλίσει και να με συνεπάρει μαζί του.

«Γαμώτο είναι τόσο καλό» ούρλιαξα και αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε όλα του τα συναισθήματα... αφήνοντας τα μαλλιά μου από το σφιχτό τους κράτημα έβαλε και το δεύτερο χέρι του πάνω στην μέση μου και έκανε τις ωθήσεις του πιο βαθιές... πιο γρήγορες και πιο έντονες, κάνοντας το κορμί μου όλο να τρανταχτεί και να περάσει σε άλλη διάσταση.

Συγχρόνισα τις κινήσεις μου με τις δικές του και σε κάθε του ώθηση την έκανα πιο έντονη χτυπώντας τα κωλομέρια μου πάνω στο χνούδι του για να του δώσω το μήνυμα ότι ήθελα περισσότερα και εκείνος με ακολουθούσε σε κάθε μου κίνηση μουγκρίζοντας σαν αφηνιασμένο λιοντάρι... δεν μου το αρνήθηκε... ακολούθησε τον παλμό μου και επιτάχυνε ακόμα περισσότερο της ωθήσεις του για να με κάνει να τελειώσω βάζοντας το χέρι του πάνω στην φλόγα μου που είχε ήδη καεί από τον ξέφρενο χορό του και μόλις τα δάχτυλα του κατέκτησαν την κλειτορίδα μου με ένα εκκωφαντικό ουρλιαχτό απελευθέρωσα ό,τι με έπνιγε και ένιωσα τα καυτά μου υγρά να εκσφενδονίζονται απάνω του κάνοντας τα κορμιά μας να γλιστράνε ακόμα περισσότερο σε κάθε μας ένωση... το κορμί του συγκλονίστηκε και άρχισε να τρέμει στον ίδιο παλμό με το δικό μου... και εκεί που ο οργασμός μου με είχε συνεπάρει και με είχε κάνει να ξεχάσω μέχρι και το ποια ήμουν, εκείνος βγήκε από μέσα μου και με γύρισε προς το μέρος του.

Δεν περίμενα καμία εντολή... ήθελα τόσο να τον γευτώ που το μυαλό μου είχε θολώσει... τον γύρισα γρήγορα προς το τραπέζι και αφού τον ανάγκασα να ακουμπήσει πάνω σε αυτό γονάτισα μπροστά του και με όλο το πάθος και την φλόγα που έκαιγε κάθε κύτταρο του κορμιού μου τον πήρα βαθιά στο στόμα μου και άρχισα να τον κατακτώ με μανία... τον ήθελα όλο... ήθελα κάθε σπιθαμή από αυτό το έργο τέχνης, που με έκανε να μην ξέρω πού βρίσκομαι και πού πατώ, μέσα στο στόμα μου. Ήθελα να τον ικανοποιήσω και να τον ευχαριστήσω με αυτόν τον τρόπο για όλα τα συναισθήματα που μου είχε ξυπνήσει και εκείνος ουρλιάζοντας και τραντάζοντας το κορμί του μου έδειχνε το πόσο το είχε ανάγκη και ο ίδιος.

Έχωσε τα χέρια του μέσα στα μαλλιά μου απαιτώντας για περισσότερα... Δεν του το αρνήθηκα... ρούφαγα ξανά και ξανά κάθε κύτταρο του ανδρισμού του και εκείνος ένιωθα να ξεσπά όλο το βάρος του και να λυγίζει κάτω από το ζεστό και υγρό άγγιγμά μου... μέχρι που δεν άντεξε άλλο και απελευθέρωσε ό,τι τον έπνιγε μέσα στο στόμα μου με μανία... δεν σταμάτησα ούτε και τώρα... συνέχισα να τον ρουφώ και να τον κάνω να ξεπεράσει κάθε του όριο μέχρι που τον ένιωσα να τραντάζεται και να σπαρταράει ουρλιάζοντας μέσα από έναν λυγμό... αυτό με ακινητοποίησε... σήκωσα την ματιά μου προς τα εκείνον και μόλις αντιλήφθηκε ότι τον κοιτώ έβαλε το χέρι του πάνω στο πρόσωπο του και με ξεκόλλησε με το ελεύθερο χέρι του από πάνω του, σπρώχνοντάς με απότομα και κάνοντας με να πέσω στο πάτωμα. Γυρίζοντας την πλάτη του προς τα μένα σήκωσε όπως όπως το παντελόνι του με το εσώρουχο του και άρχισε να τρέχει... Τί στο καλό έγινε μόλις τώρα;;;... αναρωτιόμουν αλλά δεν κουνήθηκα ούτε σπιθαμή από την θέση μου.

Είχε περάσει αρκετή ώρα να κοιτάω με απορία προς την μεριά που εκείνος είχε φύγει τόσο ξαφνικά ακόμα στην ίδια θέση... το μυαλό μου αδυνατούσε να συλλάβει τι είχε συμβεί μόλις αυτήν την στιγμή... τι τον έκανε να ξεσπάσει έτσι;;;... ποτέ ξανά δεν τον είχα δει να είναι τόσο ευαίσθητος... κάποιος μου κάνει πλάκα δεν εξηγείται.

Πήρα την απόφαση να σηκωθώ και να συντονιστώ με το περιβάλλον... τακτοποίησα τα ρούχα μου και με γρήγορες κινήσεις έτρεξα προς τον ιδιωτικό μου χώρο για να συμμαζευτώ... έβγαλα από την βαλίτσα μου την δεύτερη στολή που πάντα έπαιρνα μαζί μου για καλό και για κακό... καθαρά εσώρουχα και κλείστηκα στο μπάνιο για να κάνω ένα γρήγορο ντουζ και να καθαρίσω τις σκέψεις μου και το κορμί μου από όλα όσα με προβλημάτιζαν... απέφυγα να λούσω τα μαλλιά μου γιατί δεν ήθελα να γυρίσει εκείνος πριν από μένα και να του δώσω δικαιώματα... καθαρή πια και επιμελημένη γύρισα στο πόστο μου κρύβοντας επιμελώς όλα μου τα συναισθήματα... με μια γρήγορη ματιά είδα ότι εκείνος ακόμα δεν είχε γυρίσει από το δωμάτιο του και με έναν αναστεναγμό πλησίασα το τραπέζι και άρχισα να τακτοποιώ τα έγγραφά του που είχαν διασκορπιστεί σε όλο το πάτωμα γύρω από το τραπέζι... δεν πέρασε πολύ ώρα και εκείνος έκανε την εμφάνιση του.

«Με κατασκοπεύεις;» ρώτησε σκληρά με τραχιά φωνή.

«Μετά τα όσα συνέβησαν θα έλεγε κανείς ότι θα έπρεπε να έχεις καλύτερη διάθεση» του γύρισα με τον ίδιο τόνο πίσω σηκώνοντας την ματιά μου με αυθάδεια προς το μέρος του και πετώντας με δύναμη τα χαρτιά που είχα μαζέψει από το πάτωμα πάνω στο τραπέζι και συνέχισα πιο σκληρά... «Μάζεψέ τα μόνος σου» και με νευριασμένο ύφος πέρασα από δίπλα του σκουντώντας τον επίτηδες με τον ώμο μου για να μου κάνει χώρο να περάσω... εκείνος δεν κουνήθηκε σπιθαμή και δεν είπε τίποτα άλλο.

Συνέχισα την δουλειά μου με τα νεύρα μου να χτυπάνε κόκκινο... ποιο είναι το πρόβλημα του επιτέλους;;;... τον κρυφοκοίταζα από το παραθυράκι που συνέδεε την κουζίνα με το σαλονάκι που πάντα πέρναγε την ώρα του και εκείνος έδειχνε ακόμα το ίδιο εκνευριστικός μαζεύοντας και διαβάζοντας ξανά και ξανά τα χαρτιά που πια είχαν γίνει ένα κουβάρι με απελπισία... Κάτι μου έλεγε ότι όλος αυτός ο εκνευρισμός τελικά πήγαζε από εκείνα τα χαρτιά και δεν έπεσα και πολύ έξω.

Το υπόλοιπο ταξίδι κύλησε στο ίδιο μοτίβο... ο ένας αγνοούσε τον άλλο και εφόσον εκείνος δεν με καλούσε για κάτι εγώ δεν ξαναεμφανιστηκα μπροστά του... μέχρι που προσγειωθήκαμε επιτέλους στο Παρίσι και ο καθένας πήρε τον δρόμο του.

Υποτίθεται ότι θα μέναμε τρεις μέρες... αλλά εγώ δεν είχα καμία όρεξη ούτε για βόλτες ούτε για διασκέδαση... έτσι κλείστηκα μέσα στο δωμάτιό μου προσπαθώντας πολύ σκληρά να διαβάσω κανένα βιβλίο για να ξεχαστώ... αλλά αυτό ήταν αδύνατον... είτε με ανοιχτά είτε με κλειστά μάτια... η εικόνα του ήταν παντού γύρω μου να με βασανίζει αλύπητα... Είσαι δαίμονας... έρχονταν ξανά και ξανά τα λόγια του και με έκαναν κομμάτια... τι στο διάολο σου έχω κάνει πια;;;... γιατί με αντιμετωπίζεις όπως τα τσουλάκια σου;;;... ούρλιαζα... αλλά όπως πάντα δεν έπαιρνα καμία απάντηση.

Τα παράτησα και αποφάσισα να πάω για ψώνια... πάντα μου άρεσαν τα εκλεπτυσμένα ρούχα και σε όλα μου τα ταξίδια πάντα έβρισκα ό,τι καλύτερο μπορούσα να βρω για να με κάνουν να νιώθω προσιτή... αλλά όπως έλεγε και ο αδελφός μου... ήμουν γεννημένη παγωμένη βασίλισσα... Οι άντρες πάντα για κάποιον λόγο με φοβόντουσαν και δύσκολα με πλησιάζανε... και όταν το κάνανε αυτό... με το που άνοιγα το στόμα μου φεύγανε με την πρώτη ευκαιρία από κοντά μου γιατί δεν άντεχαν να τους κατατροπώνω... αλλά έτσι ήμουν εγώ... όποιος ήθελε να με δεχθεί, θα έπρεπε να με δεχόταν γι αυτό που ήμουν... δεν θα έκανα ποτέ την χάρη σε κανένα τους να μετατραπώ σε κάτι άλλο από αυτό που είμαι.

Ο αδελφός μου καθώς και οι δικοί μου πάντα ανησυχούσαν για μένα... ήμουν γεννημένη αγοροκόριτσο και ποτέ δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου με αποτέλεσμα να μην έχω καταφέρει ακόμα να έχω μια σταθερή σχέση... και να σας πω και κάτι λίγο με ένοιαζε... ένας λόγος που αποφάσισα να γίνω αεροσυνοδός ήταν και αυτός... με τα ταξίδια είχα την ευκαιρία να γνωρίζω τον κόσμο... να βλέπω τους διάφορους πολιτισμούς και συνήθειες και αυτό με γέμιζε απίστευτα... με έκανε να βλέπω τον κόσμο με άλλο μάτι και να ζω την ελευθερία μου σαν πουλί πάνω από τα σύννεφα... Ναι, την αγαπάω την δουλειά μου και δεν την αλλάζω για κανένα αλαζονικό γουρούνι που θέλει να με κλείσει σε ένα χρυσό κλουβί μόνο και μόνο για να με έχει κτήμα του... αυτή είμαι εγώ και κανείς και τίποτα δεν θα με κάνει να αλλάξω.

Δοκίμαζα ένα υπέροχο βραδινό φόρεμα... σε χρώματα του μπλε και του χρυσού όταν ξαφνικά το κινητό μου άρχισε να χτυπάει και το σήκωσα με περιέργεια χωρίς να δω ποιος είναι.

«Παρακαλώ;»

«Έλα Μπέλα που είσαι τόση ώρα και ο άλλος έχει αφηνιάσει;»

«Τάηλερ εσύ είσαι;»

«Ναι εγώ είμαι... άλλαξαν τα σχέδια και όλοι σε περιμένουμε για να ξεκινήσουμε»

«Και εγώ γιατί το μαθαίνω τώρα;»

«Προσπαθούσα να σε βρω στο ξενοδοχείο»

«Τα κινητά για ποιον λόγο τα έχουμε Τάηλερ;» τον ρώτησα έξαλλη γιατί εξαιτίας του τώρα θα έπρεπε να βάλω φτερά στα πόδια μου και να πετάξω για να γυρίσω στο ξενοδοχείο, να πάρω την βαλίτσα μου και να πάω στο αεροδρόμιο με την ψυχή στα πόδια.

«Ό,τι έγινε έγινε... μην αργήσεις άλλο... ο άλλος έχει τα νεύρα του και καταλαβαίνεις»

«Ξίδι» του πέταξα και του έκλεισα το κινητό εντελώς εκνευρισμένη.

Από την σαστιμάρα μου ξέχασα ότι φόραγα ακόμα το φόρεμα και παίρνοντας τα ρούχα μου στο χέρι άρχισα να τρέχω προς τα έξω.

«Μαντάμ το φόρεμα» ούρλιαξε η πωλήτρια και κοιτώντας το τι φορούσα σταμάτησα απότομα και γύρισα προς την μεριά της.

«Χρέωσέ το εδώ» της είπα πετώντας της την κάρτα μου και αφού εκείνη μου έδωσε και τις υπόλοιπες σακούλες από τα ψώνια που είχα κάνει... έβαλα μέσα όπως όπως τα ρούχα που φόραγα πριν... υπέγραψα το χαρτάκι που μου έδωσε και κρατώντας τις σακούλες στο χέρι άρχισα να τρέχω σαν τον άνεμο.

Μόλις έφτασα μπροστά από τον Τάηλερ τον κοίταξα νευριασμένα και χωρίς να του πω τίποτα έτρεξα προς την σκάλα για να μπω στο Τζετ... εκείνος ήταν εκεί να με κοιτά με δολοφονική ματιά και αυτό με έκανε ακόμα πιο έξαλλη.

«Μην πεις κουβέντα» του πέταξα βγάζοντας όλο το δηλητήριο στην φωνή μου τρίζοντας τα δόντια μου και χωρίς να περιμένω την ανταπόκρισή του έτρεξα μέσα στον προσωπικό μου χώρο και πέταξα τα πράγματα στο πάτωμα παίρνοντας μια βαθιά ανάσα για να ελέγξω τον εαυτό μου πριν εκραγώ από το τρέξιμο που είχα ρίξει.

Fly Away "2. Έντουαρτ Κάλεν"

Κεφάλαιο Έντουαρτ Κάλεν... αυτός ο άνθρωπος μα τον θεό είναι ένα κεφάλαιο μόνος του...

Ένα αλαζονικό, εγωκεντρικό, εγωπαθές, φαλλοκρατικό γουρούνι... που επειδή είχε τα λεφτά του μπαμπάκα να ρέουν από τα μπατζάκια του... νόμιζε ότι μπορεί να επιβληθεί και να κάνει την ζωή των άλλων κόλαση μόνο και μόνο επειδή μπορούσε... αν ήταν έτσι αυτός βάλτε με τον νου σας τι έχω να τραβήξω από το πατέρα του... Χριστέ μου γιατί δέχτηκα να μείνω;... γιατί δεν τον έστειλα στον διάολο και ακόμα παραπέρα όταν είχα την ευκαιρία;;... γιατί;;;

Μπαίνοντας στο γραφείο προσωπικού για να πάρω την στολή μου η κοπέλα που καθόταν στο γραφείο για να συντονίζει τις πτήσεις και τις ανάγκες του Τζετ σηκώθηκε και με υποδέχθηκε θερμά.

«Πως θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω;» ρώτησε.

«Ονομάζομαι Ιζαμπέλα Σουάν... είμαι η καινούργια αεροσυνοδός» εξήγησα και κατένευσε γνωρίζοντας φυσικά ήδη ποια ήμουν.

«Φυσικά δεσποινίς Σουάν... εγώ είμαι η Μπεατρής Κορνηλιάν... σας περίμενα πιο νωρίς» συστήθηκε εκείνη δίνοντας μου το χέρι της και της την ανταπέδωσα χαμογελώντας της επαγγελματικά ευγενικά.

«Χαίρω πολύ... είχα έρθει και πιο νωρίς αλλά δεν ήταν κανείς εδώ»

«Ναι με ενημερώσανε μόλις ήρθα... συγνώμη για την καθυστέρηση... θα σας φέρω αμέσως τις στολές σας» είπε ευγενικά και έφυγε από το γραφείο της αφήνοντας με μόνη μου... μόλις γύρισε κρατούσε στο χέρι της δύο κρεμάστρες με τις στολές στο χέρι της.

«Μήπως υπάρχει κάποιος χώρος για να αλλάξω... δεν θα ήθελα να γυρίσω στο Τζετ χωρίς να την φοράω»

«Φυσικά...» ανταποκρίθηκε εκείνη και με οδήγησε προς την πόρτα που είχε μπει και πριν... και με πέρασε στην ιματιοθήκη για να αλλάξω... «Εδώ μπορείτε να αλλάξετε με την ησυχία σας»

«Σ' ευχαριστώ» της είπα ευγενικά και μόλις έκλεισε την πόρτα κρέμασα τις στολές και βγάζοντας την μια από την ειδική θήκη που την είχε έμεινα για λίγο να την κοιτώ.

Αυτή η στολή δεν έμοιαζε με τις άλλες που φόραγα μέχρι τώρα... ήταν απλή λιτή και απέριττη... μια μπλε σκούρα φούστα και αντίστοιχα στο ίδιο χρώμα σακάκι που έκλεινε μέχρι πιο πάνω από το στήθος και κάλυπτε τα πάντα με δύο τεράστιους γιακάδες και τίποτα άλλο... πρέπει να θυμάμαι να φοράω κανένα τιραντένιο μπλουζάκι από μέσα γιατί με αυτό θα νιώθω γυμνή... σκέφτηκα και χωρίς να χάνω χρόνο άρχισα να αλλάζω.

Φτάνοντας ξανά στο Τζετ ανταλλάξαμε ένα βλέμμα με τον Τάηλερ που ήταν άγρυπνος φρουρός έξω από αυτό και ανεβαίνοντας τα σκαλιά τον είδα να είναι πάλι απορροφημένος μακριά στις σκέψεις του κρατώντας την εφημερίδα μπροστά του χωρίς να την κοιτά... μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία μου γύρισε την ματιά του προς το μέρος μου άδειος... τίποτα από όσα είχε μέσα στην σκέψη του δεν πρόδιδε το πρόσωπο του.

«Θα θέλατε να σας φέρω κάτι πριν ξεκινήσουμε;» ρώτησα και εκείνος κούνησε αρνητικά το κεφάλι του και γυρίζοντας την ματιά του προς το παράθυρο με αποδέσμευσε χωρίς να πει τίποτα άλλο... τι περίεργος άνθρωπος... σκέφτηκα αλλά δεν του έδωσα άλλη σημασία.

Γύρισα πίσω στο κουζινάκι μου και περιεργάστηκα τον χώρο ανοίγοντας τα ντουλάπια για να δω που είναι όλα όσα χρειάζομαι για να κάνω την δουλειά μου.

Ήταν μικρό αλλά τόσο καλά οργανωμένο που μου παρείχε όλα όσα χρειαζόμουν... στα χρώματα του χρυσού... ετοίμασα την καφετιέρα και μέχρι να γίνει ο καφές βρήκα την ευκαιρία να εξερευνήσω και τον υπόλοιπο χώρο παίρνοντας την βαλίτσα μου στο χέρι για να βρω τον προσωπικό μου χώρο όπως μου είχαν πει ότι θα έχω ανεξάρτητο από αυτό του υπόλοιπου προσωπικού.

Δεν άργησα να τον βρω... ήταν η πόρτα δίπλα από το κουζινάκι για να μπορώ να είμαι σε άμεση επαφή για ότι με χρειαστούν.

Ήταν ένας μικρός αλλά τόσο άνετος χώρος με ένα εκπληκτικό νιπτήρα με έναν οβάλ καθρέφτη σε φοβερό ντιζάιν διακοσμημένο... είχε ένα αναπαυτικό καναπέ που άνετα θα μπορούσα να κοιμηθώ σε αυτόν αν χρειαζόταν και πίσω από ένα χώρισμα είχε τουαλέτα και ντουζιέρα... άφησα την βαλίτσα μου στην ειδική θέση που υπήρχε και έφυγα από εκεί για να εξερευνήσω και το υπόλοιπο Τζετ για να μπορέσω να κινηθώ με μεγαλύτερη ευκολία.

Η επόμενη καμπίνα μετά τον προσωπικό μου χώρο ήταν ο χώρος του προσωπικού... που ήταν σαφώς πιο ευρύχωρος.

Όπως και στον προσωπικό μου χώρο και τον χώρο που αρχικά είχα βρει τον αντιπαθητικό... παντού επικρατούσαν τα χρώματα του λευκού αναμειγμένα με το σκούρο καφέ χρώμα του ξύλου... και στους καναπέδες υπήρχαν πάνω πολλά μαξιλάρια στα χρώμα τα του καφέ και του χρυσού.

Ο χώρος του προσωπικού περιλαμβανόταν από ένα τεράστιο γωνιακό καναπέ μια βιβλιοθήκη με αμέτρητα βιβλία και ένα γραφείο με υπολογιστή που μπροστά του υπήρχε ειδικό κάθισμα προσγείωσης που χρησίμευε και για καρέκλα του γραφείου.
 

Μετά τον χώρο του προσωπικού υπήρχε άλλη μια τουαλέτα ίδια με τον προσωπικό μου χώρος και αμέσως μετά ήταν το πιλοτήριο... 

Χτύπησα την πόρτα απαλά και μόλις μου δώσανε την άδεια μπήκα μέσα.

«Καλησπέρα σας... ονομάζομαι Ιζαμπέλα Σουάν και είμαι η καινούργια σας αεροσυνοδός» ενημέρωσα καθώς μπήκα μέσα και αμέσως και οι τρεις που ήταν εκεί με καλωσόρισαν.

«Καλησπέρα Ιζαμπέλα εγώ είμαι ο Ντανιέλ Ουάσικτον... ο κυβερνήτης του αεροσκάφους» μίλησε πρώτος ο κυβερνήτης δίνοντας μου το χέρι του.

«Χαίρω πολύ Ντανιέλ... μπορείτε να φωνάζετε Μπέλα» τον διόρθωσα με ένα ζεστό χαμόγελο ανταποδίδοντας την χειραψία του.

«Και εγώ χαίρομαι Μπέλα...» διόρθωσε με ένα ζεστό χαμόγελο και συνέχισε τις συστάσεις... «Να σου συστήσω από εδώ είναι ο Κερέμ Μπέογλου... ο συγκυβερνήτης μας»

«Χαίρω πολύ Κερέμ» του είπα ζεστά και του έδωσα το χέρι μου και εκείνος ανταπέδωσε.

«Και εγώ Μπέλα»

«Και ο Γκουστάβο Αλμεδαρόν... ο φροντιστής μας» συνέχισε ο Ντανιέλ και γύρισα προς τον Γκουστάβο.

«Χαίρω πολύ Γκουστάβο»

«Και εγώ ωραία μου δεσποινίς» ανταπέδωσε και μου έσφιξε το χέρι θερμά με ένα γλυκανάλατο ύφος και ένα περίεργο αξάν... χαμογέλασα αλλά δεν είπα τίποτα άλλο.

«Θα θέλατε να σας φέρω τίποτα πριν ξεκινήσουμε;» ρώτησα ευγενικά.

«Δεν θα έλεγα όχι για έναν καφέ... έτσι κι αλλιώς έχουμε καιρό ακόμα... τι λέτε και εσείς παιδιά;» ρώτησε ο Ντανιέλ τους άλλους δύο και εκείνη συμφώνησαν.

«Νόμιζα ότι ήδη είχαμε καθυστερήσει» είπα εγώ παραξενευμένη.

«Άλλαξαν τα σχέδια...» ανασήκωσε ο Ντανιέλ τους ώμους του αδιάφορα και συνέχισε... «Ο μικρός περιμένει παρέα... μιας και που τον έστησε η προηγούμενη και μας ζήτησε να την περιμένουμε» είπε με μια ματιά όλο νόημα... νννναι... σκέφτηκα... δεν περίμενα τίποτα καλύτερο από αυτόν.

«Οκ λοιπόν... τότε αφού έχουμε χρόνο... θα σας φέρω τα καφεδάκια σας και θα ρίξω και εγώ επιτέλους μια ματιά γύρω να δω και τα υπόλοιπα μέρη του σκάφους»

«Καλωσόρισες και ελπίζω να επιβιώσεις» πέταξε ο φροντιστής και γύρισα και τον κοίταξα με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.

«Είμαι σίγουρη γι αυτό»

«Έτσι είπαν και οι υπόλοιπες που πέρασαν από εδώ» συνέχισε ο Γκουστάβο με ένα χαμόγελο να τρεμοπαίζει στα χείλια του.

«Μην ανησυχείς και δεν γεννήθηκα εχθές... τα λέμε μετά παιδιά... και χάρηκα για την γνωριμία»

«Καλή αρχή» μου φώναξαν και οι τρεις σαν χορωδία και κλείνοντας την πόρτα γύρισα προς τα πίσω για να εξερευνήσω και όσα δωμάτια μου είχαν μείνει... αλλά δυστυχώς θα έπρεπε πάλι να περάσω από μπροστά του μιας και το σαλονάκι – τραπεζαρία που καθόταν εκείνος ήταν στην μέση του αεροσκάφους και δεν είχα καμία όρεξη να δω και πάλι τα μούτρα του.

Αφού ετοίμασα τον καφέ για τον κυβερνήτη τον δεύτερο και τον φροντιστή και τους τον σέρβιρα γύρισα και πάλι στο μικρό μου κουζινάκι και έμεινα για λίγο εκεί αναποφάσιστη... στον τοίχο που χώριζε το κουζινάκι με το μεγάλο σαλόνι - τραπεζαρία... υπήρχε ένα μικρό φινιστρίνι που μου έδινε τον δικαίωμα να τους κοιτώ για να βλέπω αν χρειάζονται κάτι... ακούμπησα τα χέρια μου πάνω στον μπάγκο και άρχισα να επεξεργάζομαι τον γύρω χώρο.

Ήταν ένας ευρύχωρος χώρος που χωριζόταν σε δύο μέρη... πίσω από τον τοίχο της κουζίνας υπήρχε μια τεράστια τραπεζαρία που από την μεριά των παραθύρων είχαν βάλει ένα τεράστιο ενιαίο τριθέσιο καναπέ ενώ από την απέναντι πλευρά υπήρχαν τρία ειδικά καθίσματα προσγείωσης και άλλα δύο ένα σε κάθε κορυφή του τεράστιου τραπεζιού σε μαύρο χρώμα... όλος ο χώρος ήταν στα χρώματα του άσπρου, του μαύρου και του χρυσού... με έπιπλα στο χρώμα του σκούρου καφέ ξύλου.

Πέρα από την τραπεζαρία υπήρχε ένα πολύ αναπαυτικό σαλονάκι σε άσπρο χρώμα στο ίδιο ακριβώς ύφος με το γραφείο – προσωπικό χώρο του προσωπικού με χρυσά και καφέ μαξιλάρια ενώ στο τελείωμα του σαλονιού αυτού υπήρχε ένα διαχωριστικό που πίσω από αυτό ήξερα ότι ήταν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του κυρίου Κάλεν... που περιελάμβανε μια κρεβατοκάμαρα με προσωπικό μπάνιο και μια αίθουσα ψυχαγωγίας... ήθελα να πάω να τα εξερευνήσω αλλά για να γίνει αυτό έπρεπε να περάσω πρώτα από μπροστά του και δεν ήθελα να δώσω δικαιώματα... έριξα άλλη μια ματιά προς το μέρος του.

Ήταν ακόμα στην ίδια θέση που τον είχα βρει όταν γύρισα... με την ματιά του να κοιτάει μακριά έξω από το παράθυρο χωρίς ίχνος συναισθήματος να εκδηλώνεται στα υπέροχα χαρακτηριστικά του... αναστέναξα και άφησα τον εαυτό μου για πρώτη φορά να τον επεξεργαστεί.

Η λέξη πανέμορφος τολμώ να πω ότι ωχριά μπροστά στην ομορφιά του... ένας ψηλός... αδύνατος... καλογυμνασμένος άντρας κοντά στα τριάντα... μέσα σε μια πανάκριβη σκουρόχρωμη κουστουμιά να σου κόβει την ανάσα... με σμαραγδένια μάτια και χαλκοκάστανα μαλλιά επιμελώς ατημέλητα να πετάνε από κάθε μεριά και να σε προκαλούν να χώσεις τα δάχτυλά σου μέσα σε αυτά και χαθείς στο μεταξένιο τους άγγιγμα... να τα αναστατώσεις με όλη την σημασία της λέξης παρασυρμένη από το πάθος σου και να τα κάνεις πιο ακατάστατα από ότι ήδη ήταν... Οι γωνίες του προσώπου του ήταν τόσο δελεαστικές... που σε προκαλούσαν να της εξερευνήσεις και να γευτείς κάθε πόντο φιλί φιλί και αυτά τα υπέροχα κόκκινα σαρκώδη χείλια που μόλις δάγκωνε σμίγοντας τα φρύδια του να σε κάνουν να θες να τα χώσεις μέσα στα δικά σου δόντια και παρασυρμένος από το πάθος σου αν σε κάνουν τα δαγκώνεις ξανά και ξανά μέχρι να ακούσεις τα βογκητά του να σε παρασέρνουν σε άλλη διάσταση.

Μια κίνηση του κεφαλιού του προς το μέρος μου με ξάφνιασε και αμέσως ίσιωσα το κορμί μου πιάνοντας το κεφάλι μου με το χέρι μου.. τι διάολο σκέφτομαι;;;... Μπέλα σύνελθε... μην ξεχνάς ποιος είναι και το κυριότερο τι είναι... κούνησα το κεφάλι μου σπασμωδικά για να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου και με γρήγορες κινήσεις άρχισα να τακτοποιώ τις προμήθειες που είχα μπροστά μου... μέσα σε αυτές βρήκα και καθαρές πετσέτες και μόλις τις έπιασα στο χέρι μου μια ιδέα άστραψε στο μυαλό μου και αμέσως την υλοποίησα.

Κρατώντας τις στο χέρι μου με αέρα και άνεση πέρασα από δίπλα του χωρίς να του ρίξω ούτε μια ματιά και μόλις πέρασα το χώρισμα έμεινα για λίγο να κοιτώ τον χώρο που απλωνόταν μπροστά μου... ήταν σαν να έμπαινα σε άλλη διάσταση.. τόσο διαφορετικό από τον υπόλοιπο αεροπλάνο.

Μπροστά μου ήταν ένας μικρός χώρος με έναν άνετο καναπέ από την μια μεριά που από πάνω της υπήρχε μια τηλεόραση και άλλη μια απέναντι ακριβώς από την μεριά του καναπέ... και στις δύο εισόδους εκεί που στεκόμουν εγώ και στην απέναντι που υπήρχε το άνοιγμα για να σε οδηγήσουν στο πίσω μέρος του Τζετ... υπήρχαν δύο άνετες πολυθρόνες... όλος ο τοίχος ήταν καλυμμένος με μάρμαρο και το ταβάνι το στόλιζε μια υπέροχη οβάλ κατασκευή με κρυφό φωτισμό.

Από την άλλη μεριά του χώρου αναψυχής... υπήρχε ένα μικρό μπαράκι με ότι βάλει ο νους σου σαν διάδρομος και μόλις το περνούσες βρισκόσουν στο τέρμα του Τζετ που σε έκανε να νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ένα διαστημικό αεροσκάφος.

Μια υπερυψωμένη εντυπωσιακή κρεβατοκάμαρα σε χρώματα του λευκού και του γκρι... με μαύρα και κόκκινα καλύμματα και με μια τζαμαρία να διαχωρίζει το μέρος... σε ένα εντυπωσιακό ντιζάιν.

Κλείνοντας ασυναίσθητα τα μάτια μου τον φαντάστηκα απάνω σε αυτά με το μαλλί του πιο ανακατεμένο από ποτέ και το καλοσχηματισμένο του κορμί μούσκεμα από τον ιδρώτα της ηδονής... να αγκομαχάει και απελπισμένος να ζητάει για λίγο αέρα και αμέσως το κορμί μου αναρίγησε και ένα αγκομαχητό βγήκε από τα χείλη μου... Χριστέ μου τι σκέφτομαι;;;... Μπέλα σύνελθε δεν σε βλέπω καλά... αυτός ο άνθρωπος το ορκίζομαι μου έχει πάρει τα μυαλά... μούγκρισα θυμωμένα και τα παράτησα.

Στο σημείο της σκάλας αν είναι δυνατόν είχαν βάλει μέχρι και ζαρντινιέρα με αληθινά φυτά... τι άλλο θα δω θεέ μου... γύρισα προς τα πίσω και αποφάσισα να εξερευνήσω και το τελευταίο δωμάτιο που μου απέμεινε που ήταν το μπάνιο τους...

Εντάξει εδώ ένιωθες ότι μπήκες σε μπάνιο σε πολυτελές ξενοδοχείο στα Εμιράτα... όλο διακοσμημένο με πανάκριβο μάρμαρο με χρυσούς νιπτήρες και διάφορους χρυσούς διάκοσμους... θέλει να χέζει και σε χρυσή τουαλέτα ο κώλος του... μην ξεράσω τώρα... σκέφτηκα και αλλάζοντας της ανέγγιχτες πετσέτες γύρισα στο πόστο μου περιμένοντας επιτέλους κάποια στιγμή να ξεκινήσουμε... όταν πέρασα από μπροστά του δεν του έριξα ούτε ένα βλέμμα... και έτσι δεν ήξερα ούτε τι έκανε αλλά ούτε και την διάθεση του... όμως πολύ σύντομα άκουσα τις φωνές μια κλώσας και τότε εκείνος λύθηκε και γύρισε στον χαρακτήρα που μου είχε δείξει από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα και όλα πήραν τον δρόμο τους.

Το ταξίδι κυλούσε ομαλά και κάποια στιγμή χτύπησε το καμπανάκι καλώντας με...

«Τι θα μπορούσα να κάνω για σας;» ρώτησα ευγενικά πάντα με το επαγγελματικό μου ύφος την στιγμή που τους πλησίασα και η κλώσα – μια εντυπωσιακή δίμετρη γυναίκα κοντά στο ύψος του, με μακριά ξανθά... βαμμένα... μαλλιά και καταγάλανα μάτια... με λεπτή σιλουέτα καλογραμμωμένη και κατακόκκινα σαρκώδη χείλια... με κοίταξε με ένα περίεργο ύφος περιφρονητικά αλλά εκείνος μίλησε πρώτος.

«Θα μπορούσαμε να έχουμε το μενού για το δείπνο μας;» ρώτησε ψυχρά.

«Φυσικά κύριε» ανταποκρίθηκα εγώ πάντα με το επαγγελματικό μου ύφος και μπαίνοντας στην κουζίνα πήρα δύο καταλόγους με τα φαγητά που περιείχαν το μενού της ημέρας και γυρίζοντας κοντά τους τους τα έδωσα και περίμενα υπομονετικά να διαλέξουν το φαγητό της αρεσκείας τους.

«Δεν ξέρω...» ξεκίνησε η κλώσα και κοίταξε προς το μέρος του... «Σκέφτομαι κάτι ελαφρύ... ίσως μια πιατέλα με διάφορα τυριά, χαβιάρι και σολομό... και σίγουρα σαμπάνια» να ήξερες και να τα συνδύαζες... σκέφτηκα ξινίζοντας τα μούτρα μου με αηδία μέσα μου αλλά στο ύφος μου δεν άφησα να εκφραστεί τίποτα.

«Εγώ προτιμώ κοτόπουλο...» είπε εκείνος χωρίς να της δίνει σημασία και έτεινε το μενού προς το μέρος μου και κουνώντας το κεφάλι μου καταφατικά, γύρισα πάλι προς το μέρος της για να μου πει την τελική της απόφαση.

«Κάντα δύο» είπε τελικά με απογοήτευση στην φωνή της και μου έδωσε και το δικό της.

«Τι θα θέλατε να πιείτε;»

«ροζέ» είπε αμέσως εκείνος χωρίς να την αφήνει να κάνει κάποια επιλογή και μόλις γύρισα προς το μέρος της είπε με ένα αναστεναγμό.

«Ροζέ» και συνέχισα.

«Και για επιδόρπιο;» πήρε τον λόγο αυτήν την φορά πρώτη η κλώσα του.

«Για επιδόρπιο θέλω παγωτό» δήλωσε χωρίς να σηκώνει αντίρρηση.

«Κάντα δύο» συμφώνησε εκείνος.

«Έχετε κάποια προτίμηση σε γεύσεις;»

«Μμμμ...» ξεκίνησε η κλώσα με ένα πονηρό παιχνίδι αγγίζοντας του την γραβάτα παιχνιδιάρικα τραβώντας τον κοντά της... «Φράουλα...» έγλυψε τα χείλια της... «Σίγουρα μπανάνα...» τα δάγκωσε κοιτώντας τον λάγνα... «Και μπόλικο σιρόπι φρούτων» τελείωσε την φράση της και αρπάζοντας το κάτω του χείλος το τράβηξε απαλά δηλώνοντας ξεκάθαρα σε ποιο δωμάτιο του Τζετ θα γεύονταν τον επιδόρπιο τους.

Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση όμως ήταν η δική του αντίδραση... αντί να μπει στο παιχνίδι εκείνος εκνευρίστηκε με την διαχυτικότητα της και την τράβηξε απαλά προς τα πίσω και γύρισε προς το μέρος μου.

«Κάντα δύο και κοίτα μην τα καθυστερήσεις πολύ γιατί πεινάμε»

«Θα κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ» επιβεβαίωσα και γύρισα να φύγω.

«Και Μπέλα;» με σταμάτησε και γύρισα πάλι προς το μέρος του... «Φέρε μας και μια φρέσκια σαλάτα... ότι νομίζεις ότι ταιριάζει με το κυρίως πιάτο»

«Αμέσως κύριε» ανταποκρίθηκα εγώ και γύρισα στην κουζίνα μου για να ετοιμάσω τα πιάτα τους.

Τα φαγητά ήταν όλα συσκευασμένα και έτοιμα σε ειδικά σκεύη ψησίματος... αλλά ήταν ωμά και θα έπρεπε να τα ψήσω πριν τα σερβίρω... και έτσι αναγκαστικά δεν μπορούσα να τους σερβίρω πιο νωρίς από την απαιτούμενη ώρα ψησίματος που αναγραφόταν πάνω στην συσκευασία τους.

Πήρα ένα ροζέ κρασί... τους το σέρβιρα και γύρισα στην κουζίνα για να ετοιμάσω την σαλάτα... μόλις την τέλειωσα έβαλα ένα σελοφάν από πάνω την έβαλα ξανά στο ψυγείο και έσκυψα για να ανοίξω το κάτω ντουλάπι ώστε να βγάλω έξω τους δίσκους για να σερβίρω και το φαγητό τους ώσπου έμεινα στην ίδια θέση παγωμένη.

«Ελπίζω αυτό που νιώθω να μην είναι κανένα οπλισμένο όπλο γιατί αυτήν την φορά δεν θα διστάσω να πατήσω την σκανδάλη μόλις το πάρω από τα χέρια μου» του πέταξα νευριασμένη από το θράσος του... 

Σε όλο το ταξίδι μέχρι στιγμής τον αντιμετώπιζα πάντα με το επαγγελματικό μου ύφος χωρίς να του δίνω το δικαίωμα να αμφισβητήσει την δουλειά μου... αλλά μόλις ένιωσα την κίνηση του βγήκα εκτός εαυτού... Πως τολμά το καθίκι... δεν θα τα πάμε καλά... μα καθόλου καλά... Βάζοντας τα χέρια του στην μέση μου έτριψε για λίγο τον ερεθισμό του που ήταν στα όρια του πάνω στα κωλομέρια μου και γελώντας μου απάντησε κοροϊδευτικά.

«Σου μοιάζει για όπλο;» ένα κάψιμο χαμηλά στην κοιλιά μου έκανε την εμφάνιση του από την κίνηση του αυτή τραντάζοντας με και αυτό έφτασε για να με κάνει να ξεπεράσω τα όρια μου... άστο καλό δεν αναγνωρίζω πια ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό... πως μπορεί το σώμα μου να αντιδράει έτσι στο άγγιγμα αυτού του πανέμορφου μπάσταρδου... Μπέλα συγκεντρώσου... δεν είναι ώρα για τέτοιες σκέψεις.

«Πάρτω από πάνω μου τώρα πριν το δεις διαλυμένο σε καμία τουρμπίνα... και μετά να σε δω πως θα μπορείς να παίζεις τον γόη» τον απείλησα και ισιώνοντας το κορμί μου δίπλωσα τα χέρια μου μπροστά στο στήθος μου και γύρισα προς το μέρος του σε έξαλλη κατάσταση κοιτώντας τον με μια δολοφονική ματιά την στιγμή που εκείνος πισωπατούσε για να ξεκολλήσει από πάνω μου με ένα περίεργο χαμόγελο να τρεμοπαίζει στα χείλια του.

«Νόμιζα ότι είχαμε κάνει μια συμφωνία» του είπα μέσα από τα δόντια μου εκνευρισμένα χωρίς να αλλάζω ύφος.

«Δεν φταίω εγώ αν με προκαλείς»

«Δεν έχεις καμία δουλειά εδώ μέσα... εκτός και αν θες να πάρεις την θέση μου και να σερβίρεις μόνος σου τις αηδίες που θα φας» του γύρισα ειρωνικά και γέλασε δυνατά.

«Το γυρίσαμε και στον ενικό τώρα;» με ειρωνεύτηκε πίσω και στριφογύρισα τα μάτια μου.

«Ναι ξέχασα πρέπει να χρησιμοποιούμε και τον πληθυντικό αηδίας... στα μούτρα σας» ανασήκωσε το φρύδι του φανερά ξαφνιασμένος και κατεβάζοντας τα χέρια μου και ισιώνοντας το κορμί μου έβαλα το επαγγελματικό μου χαμόγελο και συνέχισα με πιο ψιλή φωνούλα πεταρίζοντας τα μάτια μου όπως θα έκανε η μπάρμπη του.

«Ωωω... κύριε Κάλεν... χίλια συγνώμη για την αυθάδεια μου... τι θα μπορούσα να κάνω για σας;» αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε για εκείνον και πιάνοντας την κοιλιά του άρχισε να χαχανίζει σαν χάνος κλείνοντας τα μάτια του χωρίς να μπορεί να ελέγξει το ξέσπασμα του και στριφογυρίζοντας για άλλη μια φορά τα μάτια μου έκανα μια γκριμάτσα αηδίας και περίμενα υπομονετικά μέχρι να ηρεμήσει επιτέλους και να μου αδειάσει την γωνία ή έστω να μου πει τι θέλει από μένα.

«Ωωω Χριστέ μου εσύ θα με πεθάνεις...» έλεγε μέσα από τα χαχανητά του και ισιώνοντας το κορμί του προσπάθησε να ηρεμήσει με πολύ δυσκολία... «Από που πηγάζει όλη αυτή η αυτοπεποίθηση;... δεν φοβάσαι;» συνέχιζε χαχανίζοντας και του έκοψα την φράση στην μέση συμπληρώνοντας την εγώ.

«Τι; μην με απολύσεις... ναι και τώρα τρέμω... δεν έχεις ιδέα τι καλό θα μου κάνεις» αυτό τον ξάφνιασε περισσότερο και με κοίταξε με δυσπιστία σταματώντας το γέλιο του ξαφνικά.

«Πραγματικά δεν σε νοιάζει;»

«Έχεις διαβάσει το βιογραφικό μου;» τον ρώτησα ανασηκώνοντας τα φρύδια μου προκαλώντας τον.

«Δεν συνηθίζω να το κάνω» ανασήκωσε τους ώμους του.

«Δεν περίμενα κάτι καλύτερο από αυτό... αλλά καλό είναι να ξεκινήσεις να το κάνεις για να ξέρεις τι να περιμένεις την επόμενη φορά»

«Ειλικρινά είσαι το κάτι άλλο... είσαι πάντα τόσο αυθάδεις με όλα σου τα αφεντικά;»

«Μόνο με όσους το αξίζουν» του απάντησα και δάγκωσε τα χείλια του για να μην αφήσει τον νέο κύμα ξεσπάσματος να τον κάνει να παρασυρθεί.

«Ναι αλλά έτσι όπως το πας όμως θα καταστρέψεις την καριέρα σου»

«Έχω χτίσει με την αξία μου πάρα πολύ καλά την καριέρα μου και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό... για ποιον λόγο νομίζεις ότι ήρθε ή ίδια η ιδιαιτέρα γραμματέας του πατέρα σου να μου κάνει αυτήν την πρόταση» στην λέξει πρόταση έκανα μια γκριμάτσα αηδίας δηλώνοντας ανοιχτά ότι ήδη το είχα μετανιώσει που τελικά την δέχτηκα.

«Και τότε γιατί δέχτηκες να συνεχίσεις;» ρώτησε τώρα με πραγματική περιέργεια.

«Πίστεψε με όλη αυτήν την ώρα ακριβώς το ίδιο αναρωτιέμαι και εγώ»

«Και τελικά που κατέληξες;» συνέχισε εκείνος σταυρώνοντας τα χέρια του στο στήθος ρίχνοντας το βάρος στον μπάγκο για να υποβασταχτεί... η προσωποποίηση της χαλαρότητας.

«Πουθενά» είπα ειλικρινά ανασηκώνοντας τους όμως μου και αντιγράφοντας τον, πήρα και εγώ την ίδια στάση με την δική του και δαγκώθηκε για άλλη μια φορά για να μην γελάσει με την αναίδεια μου.

«Πως κατάφερες να κρατηθείς τόσο ψύχραιμη;»

«Δεν είναι η πρώτη φορά που βρέθηκα υπό την απειλή όπλου... εδώ κατάφερα να εξουδετερώσω έναν απεσταλμένο του Μπιλ Άντεν... σε σένα θα κώλωνα;» του είπα ψυχρά και το ξάφνιασμα στον ύφος του δεν μου πέρασε απαρατήρητο.

«Έχεις βρεθεί σε κατάσταση ομηρίας;» ρώτησε δύσπιστα και ανασήκωσα για άλλη μια φορά τους ώμους μου επιβεβαιώνοντας το αδιάφορα.

«Δύο φορές»

«Μωρέ μπράβο...» είπε με θαυμασμό και συνέχισε... «Και δεν σου φαίνεται» συνέχισε πειραχτικά.

«Είμαι αυτό που λένε... μικρή στο μάτι»

«Είμαι σίγουρος ότι θα είσαι μεγάλη στο κρεβάτι» συνέχισε την φράση μου και τον κοίταξα αηδιασμένη.

«Τι κρίμα για σένα που δεν θα σου δοθεί ποτέ η ευκαιρία να το διαπιστώσεις και μόνος σου» του το επιβεβαίωσα με την ίδια αηδιασμένη γκριμάτσα κοιτώντας τον προκλητικά... και γέλασε για άλλη μια φορά κουνώντας το κεφάλι του πέρα δώθε κοιτώντας προς τα πλάγια.

«Όπως και να έχει όμως... κάτι πάνω σου δηλώνει πολλά περισσότερα... μια απλή εκπαίδευση αεροσυνοδού... δεν σου δίνει τόσο αέρα και τόση αυτοπεποίθηση σαν και την δική σου»

«Ο πατέρας μου είναι αστυνομικός... με έμαθε από μικρή ηλικία πως να προστατεύω τον εαυτό μου από κάτι...» με κοίταξε προειδοποιητικά για να μην το χοντρύνω αλλά εγώ συνέχισα έτσι κι αλλιώς... «Μαλάκες σαν και του λόγου σου» αυτό τον έβγαλε από τα ρούχα του και ισιώνοντας το κορμί του ήρθε απειλητικά προς το μέρος μου... αμέσως πήρα θέση ετοιμότητας για να τον αντιμετωπίσω κοιτώντας τον προειδοποιητικά στα μάτια και κάτι στο ύφος μου τον ξάφνιασε και σταμάτησε τον βηματισμό του αλλά όχι και αυτό που ήθελε να μου πει εξαρχής.

«Για άκου να σου πω... ως εδώ... ποια διάολο νομίζεις ότι είσαι;» η εμφάνιση της μπάρμπης του μου έκοψε οποιαδήποτε αντίδραση.

«Μωρό μου... τι συμβαίνει εδώ;» τον ρώτησε με συρτή φωνούλα... κοιτώντας με απαξιωτικά από πάνω μέχρι κάτω τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από τα μπράτσα του και εκείνος γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος της ακόμα πολύ εκνευρισμένος.

«Τίποτα που να σε αφορά...» της πέταξε έξαλλος και εκείνη του πετάρισε τα μάτια της για να τον κατευνάσει... κάνοντας ένα ναζιάρικο μουτράκι σαν πληγωμένο κουτάβι... και εκείνος ξεφυσώντας χαλάρωσε τον τόνο της φωνής του καθώς και την στάση του σώματος του... της έδωσε ένα βαθύ φιλί στο στόμα και κατέθεσε τα όπλα... μην ξεράσω τώρα... «Συγνώμη μωρό μου αλλά είχα ένα θέμα με το προσωπικό»

«Πολύ αέρα της έχεις δώσει αυτής... δεν μου αρέσουν τα μούτρα της καθόλου» είπε περιφρονητικά και την στιγμή που ο Έντουαρντ δεν κοίταζε της έκανα μια κοροϊδευτική γκριμάτσα και με κοίταξε σοκαρισμένη... βλέποντας την φάτσα της εκείνος γύρισε απότομα προς το μέρος μου για να δει και εκείνος τον λόγο του ξαφνιάσματος της αλλά εγώ είχα ήδη προλάβει να αλλάξω την έκφραση μου και την ώρα που γύρισε προς το μέρος μου τον κοίταξα με το επαγγελματικό σοβαρό μου ύφος... και έσμιξε τα φρύδια του με απορία.... αλλά δεν είπε τίποτα άλλο πάνω σε αυτό.

«Αργεί πολύ το φαγητό μας;» άλλαξε την κουβέντα και κρατήθηκα για να μην του δώσω μια πιο κατάλληλη απάντηση.

«Όχι κύριε... σε 20 λεπτά θα σας το σερβίρω»

«20 λεπτά;» ρώτησε εκείνος εκνευρισμένος και κρατήθηκα να μην γελάσω.

«Συγνώμη κύριε... τόσο θέλει ακόμα για να ετοιμαστεί»

«Να το ετοιμάσεις πιο γρήγορα» μου γύρισε είμαι σίγουρα για να μου την πει.

«Με συγχωρείτε κύριε.. αλλά τόσο θέλει για να ετοιμαστεί...» επέμενα εγώ πάντα με το επαγγελματικό μου ύφος χωρίς να του δίνω λαβή για να αμφισβητήσει την δουλειά μου... «Δεν μπορώ να το σερβίρω πιο νωρίς... εκτός και αν το προτιμάτε μισοψημένο» συνέχισα πάντα επαγγελματικά και σοβαρά αλλά κατά βάθος τον προκαλούσα με τον τρόπο μου... εκείνος ξεφύσησε και αποφάσισε να το αφήσει εδώ το θέμα... αλλά στην ματιά του είδα να αστράφτει μια ιδέα και δεν άργησε να την υλοποιήσει... ήμουν σίγουρη ότι όλες του οι κινήσεις από εδώ και πέρα θα ήταν απλά και μόνο για να με προκαλέσει περισσότερο.

«Μμμ... νομίζω ότι είναι τέλειος χρόνος για το πρώτο μας ορεκτικό» είπε αυτάρεσκα εκείνος γυρίζοντας την πλάτη του προς το μέρος μου απευθυνόμενος προς την μπάρμπη του... πιάνοντας την από την μέση και αμέσως τα χείλια του βρέθηκαν πάνω στον λαιμό της φιλώντας την επιδεικτικά λαίμαργα για να της δείξει τα κίνητρα του και εκείνη το έπιασε και τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του έγειρε το κεφάλι της προς τα πίσω για να του δώσει καλύτερη πρόσβαση ώστε να συνεχίσει.

«Δεν είναι άσχημη ιδέα...» είπε μέσα από ένα τελείως βαθύ και προσποιητό βογκητό και τύλιξε το ένα της πόδι γύρω από τα δικά του για να τον φέρει πιο κοντά της και γυρίζοντας την φάτσα της προς το μέρος μου είπε με αυστηρό τόνο στην φωνή της λες και ήταν το αφεντικό εδώ μέσα... «Εσύ... δεν μας αφήνεις λίγο μόνους»

«Πολύ ευχαρίστως... δεν συνηθίζω να παίρνω μάτι... αλλά αν το κάνω τότε θα αναγκαστείτε να φάτε το φαγητό σας καρκαλιασμένο... και από όσο ξέρω τουλάχιστον οοο...» εραστής της πεντάρας... ήμουν έτοιμη να πω αλλά η ματιά του μου έκοψε την φράση στην μέση και καθαρίζοντας τον λαιμό μου συνέχισα πιο ήρεμα... «Ο κύριος Κάλεν... δεν συνηθίζει να τρώει τα φαγητά του ξεροψημένα»

«Και που ξέρεις εσύ πως τρώω ή δεν τρώω τα φαγητά μου;»

«Θέλετε να σας απαντήσω τώρα σε αυτήν σας την απορία;» του γύρισα πίσω με αυθάδεια και η μπάρμπη πήρε και πάλι τον λόγο.

«Πως ανέχεσαι να σου μιλάει έτσι αυτό το αυθάδικο πράγμα» πράγμα να πεις την μάνα σου... πήγα να της πετάξω αλλά κρατήθηκα.

«Πάμε να φύγουμε από εδώ... και έννοια σου θα την κανονίσω εγώ όταν θα έρθει η ώρα της» είπε τραβώντας την από την μέση παρασέρνοντας τον προς τα έξω.

«Στο χαρτί της απόλυσης μην ξεχάσεις να βάλεις και τον αρχικό λόγο που σε έκανε να πάρεις αυτήν σου την απόφαση...» του πέταξα θίγοντας το συμβάν που είχε διαδραματιστεί μεταξύ μας και γύρισε προς το μέρος μου με δολοφονική ματιά... μαλάκα... είπα από μέσα μου για να μην το κάνω χειρότερο και τελικά εκείνος τα παράτησε και η μπάρμπη πήρε και πάλι τα ινία στα χέρια της.

«Έλα αγάπη μου... πολύ σημασία δώσαμε στο δουλικό... πάμε να χαρούμε τον έρωτα μας στο δωμάτιο σου... μακριά από τα ζηλιάρικα αυθάδικα βλέμματα αυτού του απαίσιου δουλικού... αλήθεια που την πέτυχες;» είπε στριφογυρίζοντας τα μάτια της και εκείνος έγινε ακόμα πιο έξαλλος.

«Επίτηδες το κάνεις;» της είπε άγρια και τυλίγοντας για άλλη μια φορά τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του μαλάκωσε την φωνή της και συνέχισε πιο ναζιάρικα.

«Σε παρακαλώ... μην χαλάμε την μέρα μας γι αυτήν» είπε παρακλητικά κοιτώντας τον μέσα στα μάτια και περνώντας το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του αναστέναξε και κατένευσε.

Εκείνη έγειρε κοντά του και άρχισε να τον φιλάει με πάθος... φροντίζοντας να είναι γυρισμένη προς το μέρος μου ώστε να μπορεί να με κοιτάει... τα μάτια της χαμογελούσαν αυτάρεσκα με ένα ύφος νικητή και τότε δεν άντεξα άλλο... άνοιξα το στόμα μου και βγάζοντας την γλώσσα μου έξω έβαλα μέσα το δάχτυλο μου και της έκανα μια γκριμάτσα εμετού... αυτό την έβγαλε τελείως από τα ρούχα της και σταματώντας το φιλί τους πήγε να μου επιτεθεί αλλά την πρόλαβα.

«Δεν πάτε κάπου αλλού να βγάλετε τα μάτια σας για να μην σας σερβίρω το φαΐ με μια ωραιότατη όξινη σάλτσα από πάνω;»

«Πως τολμάς...» ξεκίνησε εκείνη αλλά πιάνοντας της το χέρι ο Έντουαρντ την σταμάτησε και με κοίταξε σκληρά στα μάτια.

«Με σένα θα τα πούμε αργότερα... εσύ προχώρα μέσα γιατί δεν θέλω πολύ να ξεσπάσω απάνω σου» της δήλωσε με ένα δολοφονικό ύφος και εκείνη αμέσως μαζεύτηκε και έκανε αυτό που της είπε... γύρισε για άλλη μια φορά τα μούτρα του προς το μέρος μου.

Τρίζοντας τα δόντια του και σχηματίζοντας τα χέρια του σε μπουνιές έμεινε στην ίδια θέση να με κοιτάει μοχθηρά χωρίς να λέει τίποτα άλλο... τι στο διάολο σκέφτεται αυτό το παρανοϊκό μυαλό... δεν το χόντρυνα περισσότερο... παρέμεινα στην ίδια θέση με ανέκφραστο βλέμμα χωρίς να μιλώ μέχρι που εκείνος αποφάσισε να φύγει.

Πρέπει οπωσδήποτε να τον κοιτάξει ένας ειδικός... δεν υπάρχει περίπτωση.

Fly Away "1. Κακή αρχή"

Ήμουν 5 χρόνια αεροσυνοδός στις διεθνές αερογραμμές και ένιωθα τόσο τυχερή που μπορούσα να ταξιδεύω σε όλον τον κόσμο μέχρι που ξαφνικά μια μέρα μου έκαναν πρόταση να γίνω αεροσυνοδός στο ιδιωτικό τζετ ενός πάμπλουτου κυρίου ονομαζόμενου Καρλάιλ Κάλεν... δεν ήξερε τι είχε... πολλές πετρελαιοπηγές που συνεργαζόταν με διάφορες εταιρίες σε πολλά μέρη του κόσμου και η έδρα του ήταν στην Νέα Υόρκη αλλά εγώ δεν τον είχα ακούσει ξανά και δεν είχα ιδέα ποιος ήταν... το μόνο που ήξερα γι’ αυτόν ήταν ότι έκλεινε τα 65 και από ότι έμαθα ήταν αρκετά δύστροπος και γενικότερα έκανε την ζωή δύσκολη στο προσωπικό του και όχι μόνο.

Με θεωρούσαν πάρα πολύ καλή στην δουλειά μου και οι συστάσεις μου ήταν αρκετές ώστε η ιδιωτική του γραμματέας να έρθει προσωπικά στο γραφείο του διευθυντή μου για να μου προτείνει η ίδια την θέση αυτή.

Στην αρχή το σκέφτηκα για λίγο, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι θα πρέπει να είμαι διαθέσιμη εικοσιτέσσερις  ώρες το εικοσιτετράωρο για τον κύριο Κάλεν... όποτε εκείνος αποφάσιζε ότι ήθελε να ταξιδέψει είτε για επαγγελματικά είτε για προσωπικά ταξίδια... εγώ θα έπρεπε να είμαι διαθέσιμη για να του παρέχω τις υπηρεσίες μου και αυτό θα σήμαινε ότι πλέον θα έπρεπε να εγκαταλείψω την πόλη που έμενα και να εγκατασταθώ στην Νέα Υόρκη όπου και έμενε μόνιμα εκείνος ώστε να είμαι στις υπηρεσίες του.

Όμως το αστρονομικό ποσόν που μου πρόσφεραν... μαζί και με όλα τα έξοδα πληρωμένα ήταν αρκετά δελεαστικά για μένα και μια τέλεια ευκαιρία να ξεφύγω από το βαρετό και μουντό Φορκς που έμενα και να γνωρίσω νέους ορίζοντες και έτσι τελικά πήρα την απόφαση να δεχτώ την δουλειά και μέσα σε δύο μέρες ήρθαν τα πάνω κάτω... Εγκαταλείποντας την πόλη μου και του γονείς μου ένιωσα ξαφνικά τόσο μόνη... τόσο άδεια αλλά ήμουν πια εικοσιπέντε χρονών και έπρεπε να πάρω την ζωή μου στα χέρια μου... Φυσικά υπήρχε το πλεονέκτημα ότι στην ίδια πόλη έμενε μόνιμα η δεύτερη γυναίκα του παππού μου που είχε πεθάνει... και διατηρούσαμε άριστες σχέσεις... και έτσι θα μπορούσα να έχω επαφή έστω και με ένα οικείο άτομο όποτε ένιωθα ότι ήθελα να ξανανιώσω σαν στο σπίτι μου.

Μόλις έφτασα στο διαμέρισμα που μου παρείχαν δεν το πίστευα... ήταν τόσο αφοπλιστικά υπέροχο για έναν υπάλληλο που δεν το πίστευα καθόλου και με έκανε αμέσως να νιώσω άνετα και όμορφα... ήταν ένα πενταώροφο κτίριο... που από ότι έμαθα ήταν αγορασμένο για τους υπαλλήλους που δούλευαν γι αυτόν στο ιδιωτικό του Τζέτ... οροφοδιαμερίσματα που χρησιμοποιούσαν, ο πιλότος, ο δεύτερος πιλότος, ο φροντιστής, ένα κενό που δεν έχω ιδέα για ποιον προοριζόταν και το δικό μου.

Μπαίνοντας στην είσοδο... το στόμα μου έπεσε στο πάτωμα... ένα εντυπωσιακό λόμπι υψωνόταν μπροστά μου τόσο επιβλητικό και ζεστό που με έκανε να νιώθω ότι έμπαινα σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο πέντε αστέρων... στα χρώματα του ζεστού ξύλου και του γκρι... με ένα εντυπωσιακό γραφείο υποδοχής με μαύρο γρανίτη.

Μόλις ο θυρωρός με είδε στην είσοδο σηκώθηκε για να με υποδεχθεί... και βλέποντας της βαλίτσες μου ήρθε κοντά μου για να με βοηθήσει.

«Είμαι η Ιζαμπέλα Σουάν... η νέα αεροσυνοδός του ιδιωτικού Τζετ του κυρίου Κάλεν» εξήγησα και μόλις φτάσαμε μπροστά από το γραφείο υποδοχής έκανε τον γύρω και έσκυψε να πάρει το κλειδί μου.

«Ναι φυσικά δεσποινίς σας περιμέναμε...» είπε και έτεινε το κλειδί μου προς το μέρος μου και συνέχισε... «Το διαμέρισμα σας είναι στον πέμπτο όροφο... οτιδήποτε χρειαστείτε μην διστάσετε να με καλέσετε»

«Ευχαριστώ πολύ» του ανταποκρίθηκα ευγενικά με ένα ζεστό χαμόγελο και σηκώνοντας το χερούλι της βαλίτσας μου κίνησα προς το ασανσέρ...

«Θα σας φέρω εγώ τις υπόλοιπες βαλίτσες» προσφέρθηκε και χαρίζοντας του άλλο ένα ευγενικό χαμόγελο από ευγνωμοσύνη τον άφησα να περάσει πρώτος μέσα στο ασανσέρ... μόλις φτάσαμε στον όροφο μου άνοιξα την πόρτα και τον άφησα να περάσει πρώτος... και μόλις άφησε τις βαλίτσες γύρισε προς το μέρος μου για να φύγει.

«Σας ευχαριστώ και πάλι» του είπα ευγενικά και μου ανταπέδωσε το χαμόγελο μου.

«Τίποτα δεσποινίς μου υποχρέωσης μου» απάντησε και έφυγε χωρίς να περιμένει τίποτα άλλο... έκλεισα την πόρτα και μόλις γύρισα να αντικρίσω το διαμέρισμα μου έμεινα άλαλη... το διαμέρισμα ήταν τρομερά εντυπωσιακό για μια απλή υπάλληλο σαν και εμένα... και αυτό για κάποιον λόγο με έκανε να αισθανθώ περίεργα... αλλά αμέσως τα παράτησα και αφήνοντας τις βαλίτσες στο πάτωμα άρχισα να το κοιτώ πιο εξεταστικά.

Το πρώτο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το μικρό; - δεν θα το έλεγα -  σαλονάκι που περιτριγυριζόταν από μεγάλες τζαμαρίες... τόσο φωτεινό και αέρινο που σου έκοβε την ανάσα... όπως και η είσοδος... έτσι και εδώ τα πάντα ήταν στα χρώματα του ζεστού ξύλου αλλά οι τοίχοι ήταν σε άσπρο χρώμα καθώς και οι καναπέδες... με ασπρόμαυρα μαξιλάρια και δύο εντυπωσιακούς στρογγυλούς πολυελαίους... να συμπληρώνουν την διακόσμηση και να την κάνουν πολύ νεανική και ταυτόχρονα τόσο επιβλητική... με γυάλινα τραπεζάκια παντού... αυτό όμως που χτύπαγε στο μάτι σου περισσότερο ήταν ένα μαύρο μεγάλο πιάνο με ουρά να είναι μπροστά από την τζαμαρία... σίγουρα πρέπει να το έχει επιμεληθεί κάποιος διακοσμητής... δεν εξηγείτε αλλιώς.

Αφήνοντας το σαλόνι προχώρησα προς την κουζίνα... όπου χωριζόταν από το σαλόνι με ένα άσπρο μεγάλο έπιπλο με άδεια ράφια και έναν καναπέ που είχε μπροστά του ένα στρογγυλό τραπέζι κουζίνας και δύο καρέκλες... με ένα βάζο που είχε μέσα μια υπέροχη άσπρη φρέσκια σύνθεση από ορχιδέες... πραγματικά δεν τσιγκουνεύονται τα λεφτά τους... τέτοια υποδοχή ποιος την περίμενε.

Ο χώρος της κουζίνας χωριζόταν στα δύο με ένα πάσο που μπροστά του υπήρχαν τρία ψιλά σκαμπό... ενώ από την άλλη πλευρά του πάσου υπήρχαν εστίες γκαζιού για μαγείρεμα και από πάνω ακριβώς ένας υπέροχος διακριτικός απορροφητήρας... δίπλα από τον πάγκο υπήρχε ασανσέρ εφοδιασμού τροφίμων... τι περίεργο τι το θέλουν αυτό;... αναρωτήθηκα αλλά δεν έδωσα άλλη σημασία σε αυτό και προχώρησα να κοιτάξω και τον υπόλοιπο χώρο... πίσω από τον πάγκο υπήρχαν πολλά ντουλάπια γεμάτα με ότι μπορεί να βάλει ο νους σου... εφοδιασμένα άψογα με τρόφιμα για κάθε γούστο... μωρέ μπράβο... ο νεροχύτης ήταν σε λιτό στιλ... και η κουζίνα ολοκληρωνόταν με δύο φούρνους που τους είχαν βάλει σε ψηλότερο σημείο από το πάτωμα... τι ακριβώς να τους κάνω δύο φούρνους;... αναρωτήθηκα.

Όλο το σπίτι μέχρι στιγμής έμοιαζε περισσότερο για σπίτι οικογένειας παρά για σπίτι για ένα άτομο... ένα λόχο να καλέσω για να μου κάνει παρέα και πάλι αυτό το σπίτι θα μπορούσε να χωρέσει ακόμα περισσότερους... χαμογέλασα και συνέχισα και στα μέσα δωμάτια.

Το επόμενο δωμάτιο ήταν ή κρεβατοκάμαρα... όπου και εδώ επικρατούσε το ίδιο στιλ με το υπόλοιπο σπίτι... απλό λιτό και απέριττο... με τα ζεστά χρώματα του ξύλου και με κρεμ αποχρώσεις στους τοίχους αμέσως σου πλημμύριζε μια εφορία και σε έκανε να ξεκουράζεσαι με το που το κοίταζες.

Με δύο παράθυρα ένα πιο μεγάλο και ένα πιο μικρό να αφήνει όλο το φως και τις ζεστές ακτίνες του ήλιου να ζεσταίνουν τα όνειρα σου... το κρεβάτι ήταν ένα διπλό ξύλινο κρεβάτι με σεντόνια ξενοδοχείου αλλά αυτό λίγο με ένοιαζε γιατί έτσι κι αλλιώς είχα φροντίσει πριν φύγω να φέρω ότι θα με έκανε να νιώσω σαν στο σπίτι μου... απέναντι από το κρεβάτι είχαν τοποθετήσει ένα διπλό άνετο καναπέ και μια μπρεζέρα με σκαμπό για τα πόδια καθώς και ένα στρογγυλό γυάλινο τραπεζάκι... ενώ δίπλα από την μπρεζέρα υπήρχε ένας καθρέφτης με συρταριέρα τελείως παράταιρος με όλο το υπόλοιπο δωμάτιο... δεν θα κολλήσουμε σε αυτό... αλλά τον διακοσμητή τον βρίσκω φάουλ σε αυτό το κομμάτι... γέλασα και προχώρησα να δω το μπάνιο.

Για να είμαι ειλικρινής το μπάνιο με εντυπωσίασε περισσότερο από όλο το υπόλοιπο σπίτι... με μαρμάρινες κολώνες να δημιουργούν ένα ανοιχτό ντουλάπι για τις πετσέτες και τα προσωπικά μου ήδη... και έναν μαρμάρινο τεράστιο νιπτήρα με καθρέφτη που στην πρόσοψη του είχε τέσσερα μικρά ντουλαπάκια και απέναντι ακριβώς από αυτόν μια τεράστια μπανιέρα που είμαι σίγουρη ότι με χώραγε ολόκληρη ακόμα και αν ξάπλωνα μέσα σε αυτήν... ενώ δίπλα από το ανοιχτό ντουλάπι υπήρχε μια γυάλινη πόρτα που πίσω από αυτήν υπήρχε και ντουζιέρα... απίστευτο... είναι σίγουρα αυτό το σπίτι για το προσωπικό ή θα έρθουν πολύ σύντομα και χτυπώντας την πόρτα μου θα μου πουν συγνώμη σας δώσαμε λάθος διαμέρισμα;... γέλασα με τον εαυτό μου και τα παράτησα γυρίζοντας στο σαλόνι για να πάρω τις βαλίτσες μου ώστε να τακτοποιηθώ.

Δεν πέρασαν πολλές ώρες από την άφιξη μου στο διαμέρισμα και πήρα μια κλίση για το πρώτο μου ταξίδι με το Τζετ του κυρίου Κάλεν... είχα ήδη τακτοποιηθεί... και σκέφτηκα να πάω στο αεροδρόμιο μισή ώρα νωρίτερα για να πάρω την στολή μου και να ρίξω μια ματιά στο Τζετ ώστε να δω  αν όλα ήταν εντάξει για το ταξίδι... όταν όμως έφτασα στο αεροδρόμιο και πήγα να πάρω την στολή μου με ενημέρωσαν ότι η υπάλληλος που θα με εξυπηρετούσε δεν είχε φτάσει ακόμα και έτσι σκέφτηκα να πάω πρώτα από το ιδιωτικό τζετ του κύριου Κάλεν να ελέγξω αν όλα ήταν έτοιμα για την πτήση και μετά να γυρίσω πίσω να πάρω την στολή μου για να ετοιμαστώ.

Ήμουν πολύ καλή στην δουλειά μου και είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση και καθόλου άγχος γι αυτήν την πτήση... ήταν μια ακόμα πτήση για μένα... σκέφτηκα και περνώντας τον έλεγχο έφτασα επιτέλους στο Τζετ όπου έξω από αυτό ήταν ένας σεκιούριτι... με κοίταξε καλά καλά και με σταμάτησε στις σκάλες αλλά πριν του δώσω το πάσο μου για να ελέγξει τα στοιχεία μου με ενημέρωσε ότι με περιμένουν και με άφησε να περάσω... για τον τρομερό έλεγχο που είχα ήδη περάσει αυτό μου φάνηκε πολύ παράξενο αλλά δεν έδωσα περισσότερη σημασία... πήρα πάλι την μικρή Louis Vuitton στο χέρι μου που είχα μέσα τα προσωπικά μου αντικείμενα και ρούχα για το ταξίδι... και άρχισα να ανεβαίνω τις σκάλες ήρεμα.

Όταν έφτασα στην καμπίνα όμως κάτι με σταμάτησε και κοίταξα γύρω μου...

«Καιρός ήταν... νομίζω ότι είχα δώσει σαφές οδηγίες στο αφεντικό σου ότι δεν μου αρέσει να με στήνουν... και η μισή ώρα αργοπορίας σου να ξέρεις ότι δεν θα μείνει ατιμώρητη» άκουσα μια βελούδινη τραχιά φωνή από το μικρό σαλονάκι που βρισκόταν δεξιά της εισόδου και αφήνοντας απαλά την βαλίτσα μου στο πλάι μου γύρισα προς το μέρος της φωνής και είδα έναν υπερβολικά όμορφο άντρα που μόλις είχε χαμηλώσει την εφημερίδα του να με κοιτάζει με νευριασμένο ύφος μέσα στα μάτια και σάστισα.

Τα καταπράσινα μάτια του είχαν γίνει σκούρα από τον θυμό και η έκφραση του μου έλεγε ότι το εννοούσε απόλυτα όταν έλεγε ότι θα το πληρώσω πολύ ακριβά... αλλά εγώ όχι μόνο δεν είχα αργήσει αλλά ήμουν και μισή ώρα νωρίτερα από την ώρα που με είχαν ενημερώσει ότι η πτήση μας θα αναχωρούσε.

«Συγνώμη;» των ρώτησα ξαφνιασμένη

«Τι δεν κατάλαβες;» με ρώτησε έξαλλος και διπλώνοντας την εφημερίδα του την πέταξε με δύναμη πάνω στο τραπέζι και έκατσε πιο άνετος στην θέση του αλλά ακόμα πολύ εκνευρισμένος διπλώνοντας τα χέρια του μπροστά στο στήθος του

«Με συγχωρείτε αλλά σύμφωνα με τις οδηγίες που μου έχουν δώσει είμαι μισή ώρα νωρίτερα» ξεφύσησε και με τα δάχτυλά του έτριψε τα μάτια του για να ηρεμήσει τον εκνευρισμό του αλλά την στιγμή που με ξανακοίταξε ο εκνευρισμός όχι μόνο δεν του είχε περάσει αλλά ήταν ακόμα πιο έντονος

«Τότε θα θεωρήσω ότι ήταν μια παρεξήγηση... πράγμα που δεν το συνηθίζω... και θα σε αφήσω χαρισματικά να κάνεις την δουλειά σου... έχουμε μόλις είκοσι λεπτά πριν έρθει το υπόλοιπο προσωπικό για να ξεκινήσει η πτήση γι’ αυτό ελπίζω να είσαι τουλάχιστον γρήγορη» είπε μυδιάζοντας, κάνοντας μου ξεκάθαρο ότι δεν είχε εμπιστοσύνη στις ικανότητες μου.

«Σας ευχαριστώ» του απάντησα επαγγελματικά ψυχρά και παίρνοντας ξανά την βαλίτσα μου στο χέρι γύρισα να πάω προς το μπροστινό μέρος του Τζετ για να τακτοποιηθώ και να εκπληρώσω τον σκοπό για τον οποίο είχα έρθει εξαρχής αλλά πριν κάνω ένα βήμα με ξανασταμάτησε ξεφυσώντας απογοητευμένος... ποιος στο διάολο ήταν αυτό ο υπεροπτικός άνθρωπος και τι ακριβώς ήθελε από μένα;... αναρωτήθηκα αλλά δεν τον άφησα να δει τον εκνευρισμό μου... σίγουρα θα ήταν κάποιος πολύ στενός φίλος του αφεντικού μου για να του δανείσει το Τζετ οπότε έπρεπε να είμαι επαγγελματίας.

«Που στο διάολο νομίζεις ότι πας?» άκουσα την εκνευρισμένη του φωνή που είχε υψωθεί και γύρισα να τον αντικρίσω για άλλη μια φορά με περιέργεια.

«Να ετοιμαστώ για να κάνω την δουλειά μου» του είπα λες και μίλαγα σε ένα μικρό παιδί που δεν μπορούσε να καταλάβει το προφανές και τότε βγήκε τελείως από τα ρούχα του με την έκφραση μου... και σηκώθηκε με γρήγορες κινήσεις και ήρθε κοντά μου... μου άρπαξε την βαλίτσα από το χέρι απότομα και πετώντας την κάτω με δύναμη με άρπαξε από το χέρι και με κόλλησε πάνω στον τοίχο.

«Άκου να σου πω αυθάδικο πλάσμα... εδώ εγώ μιλάω και εσύ υπακούς το κατάλαβες;...» πήγα να του απαντήσω κατάλληλα αλλά δεν με άφησε... «Εγώ διατάζω και εσύ εκτελείς... και μιας που δεν έχουμε αρκετό χρόνο για τις υπηρεσίες σου ελπίζω να είσαι τουλάχιστον αυτό που οι συστάσεις σου λένε... γιατί αλλιώς την έχεις πολύ άσχημα... τώρα που ξεκαθαρίσαμε τα πράγματα ξεκίνα να κάνεις την δουλειά σου και κοίτα να με ικανοποιήσεις στο έπακρο... έγινα κατανοητός;» μου φώναξε και έμεινα να τον κοιτάω σαν χαζή... τι πρόβλημα είχε αυτός ο άνθρωπος δεν μπορώ να καταλάβω... τι προσπαθούσε να μου πει τόση ώρα και τι υπηρεσίες υπονοούσε;

«Να σας ικανοποιήσω με ποιον ακριβώς τρόπο;» τόλμησα να ξεστομίσω σοκαρισμένη βλέποντας τις προθέσεις του και τότε επιβεβαίωσε όλες μου τις φοβίες

«Για αρχή δεν θα έλεγα όχι για μια πίπα... έτσι κι αλλιώς δεν προλαβαίνουμε για τίποτα άλλο εξαιτίας σου... και όταν φτάσουμε στο Παρίσι μπορείς να κάνεις όλα τα υπόλοιπα σου κόλπα» συνέχισε με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο και τα νεύρα μου χτύπησαν κόκκινο... ποιος νομίζει ότι είναι ώστε να φέρετε έτσι στο προσωπικό;;;

«Σε αυτήν την περίπτωση...» είπα εγώ μαλακώνοντας την φωνή μου χωρίς να του αφήνω το περιθώριο να δει τις προθέσεις μου... «Μου επιτρέπετε να ξεκινήσω?» τον ρώτησα και ξεκόλλησε το σώμα του από πάνω μου αλλά πριν προλάβει να κάνει άλλη κίνηση του άρπαξα το χέρι και με γρήγορη λαβή το γύρισα πίσω από την πλάτη του και αρπάζοντας τον από τα μαλλιά τον κόλλησα πάνω στον τοίχο όπως με είχε κολλήσει εκείνος πριν και τώρα ήμουν εγώ αυτή που άρχισε να του μιλάει εκνευρισμένη.

«Δεν ξέρω ποιος στο διάολο είσαι... αλλά μάθε ότι εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να παίξω κανένα από τα παιχνίδια σου... τώρα... πριν σου διαλύσω το υπέροχο προσωπάκι σου...» του είπα ειρωνικά... «Και πας στο Παρίσι με τσακισμένο μούτρο...» συνέχισα και πήγε να μου ξεφύγει αλλά βάζοντας το πόδι μου ανάμεσα στα δικά του κάρφωσα το τακούνι μου πάνω στο παπούτσι του και έσφιξε τα δόντια του για να μην δείξει το πόσο πόνεσε... «Εγώ στην θέση σου δεν θα το επιχειρούσα... γιατί δεν το έχω σε τίποτα η επόμενη κίνηση μου να σου διαλύσει τον ερεθισμένο σου πούτσο και ξέρεις αυτό πόσο περισσότερο θα πονέσει... τώρα...» συνέχισα... «Θα σου κάνω την χάρη να σε αφήσω στην ησυχία σου και να απολαύσεις το ταξίδι αν σε αντάλλαγμα μου κάνεις και εσύ μια χάρη»

«Χάρη;...» είπε αφήνοντας ένα γελάκι... «Τι χάρη;»

«Θα ήθελα να μεταφέρεις ένα μήνυμα στο άθλιο το αφεντικό μου... μπορείς να το κάνεις αυτό για μένα?» του είπα στο αυτί του ψιθυριστά και γελώντας κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.

«Πες του ότι είναι πολύ μεγάλος μαλάκας που νομίζει ότι μπορεί να φέρεται έτσι στο προσωπικό του... πες του ότι την επόμενη φορά που θα προσλάβει αεροσυνοδό... καλό θα ήταν να την ενημερώσει ποια θα είναι τα καθήκοντα της... και τέλος πες του οι δικές μου υπηρεσίες μόλις τελείωσαν» του είπα και γέλασε δυνατά.

«Να είσαι σίγουρη ότι θα του τα μεταφέρω» απάντησε μόλις ηρέμησε λίγο.

«Πολύ χαίρομαι γι’ αυτό... τώρα θα σε αφήσω και θα φύγω... μην κάνεις καμία ανοησία να προσπαθήσεις να με ακουμπήσεις γιατί δεν σου εγγυώμαι ότι την επόμενη φορά που θα το επιχειρήσεις θα καταφέρω να συγκρατήσω τον εαυτό μου από το να μην σε διαλύσω... έγινα κατανοητή?» άλλο ένα γελάκι από μέρος του αλλά τελικά το δέχτηκε και τον άφησα από το σφιχτό μου κράτημα.

Πήγα προς την πόρτα αρπάζοντας την βαλίτσα μου στο χέρι την στιγμή που εκείνος γύριζε προς την καρέκλα που καθόταν πριν αλλά πριν φτάσω στην πόρτα με σταμάτησε για άλλη μια φορά.

«Εγώ δεν θα το έκανα αν ήμουν στην θέση σου» είπε και ξεφυσώντας γύρισα άλλη μια φορά προς το μέρος του για να τον κοιτάξω ειρωνικά αλλά μόλις είδα το όπλο στο χέρι του για μια στιγμή έμεινα με κομμένη την ανάσα και τον κοίταξα έκπληκτη.

Με πλησίασε και αφού πήρε την βαλίτσα από το χέρι μου και την άφησε στο πάτωμα με άρπαξε από τον λαιμό και με κόλλησε στον τοίχο και γυρνώντας με έτσι ώστε να είναι το πρόσωπο μου προς τον τοίχο έβαλε το όπλο στον λαιμό μου και ξεροκατάπια.

«Ωραία... βλέπω ότι επιτέλους έχω την αμέριστη προσοχή σου... τώρα...» τόνισε όπως έκανα εγώ πριν... «Άκου με προσεκτικά τι θα σου πω και μην προσπαθήσεις να κάνεις καμία χαζομάρα γιατί δεν έχω σε τίποτα να διαλύσω αυτό το υπέροχο προσωπάκι... έγινα κατανοητός?...» ρώτησε άγρια και κούνησα το κεφάλι μου... «Ωραία...» είπε πάλι και αφήνοντας τα μαλλιά μου από το σφιχτό του κράτημα άρχισε να κατεβάζει το φερμουάρ του φορέματος μου και άρχισα να τρέμω ανεπαίσθητα... από φόβο;... δεν ήμουν σίγουρη... αυτός ο άντρας για έναν περίεργο λόγο μου προκαλούσε κάτι το διαφορετικό αλλά δεν έκατσα εκείνην την ώρα να το επεξεργαστώ....

Το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς και παραμένοντας ψύχραιμη σκεφτόμουν τις επιλογές μου όπως θα έκανα σε οποιαδήποτε παρόμοια περίπτωση... δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν υπό την απειλή όπλου... στο παρελθόν είχα βρεθεί όμηρος σε αεροπειρατεία και είχα καταφέρει να την εξουδετερώσω με μεγάλη ευκολία.... δεν θα άφηνα τώρα αυτό το αυθάδικο τέρας να με τρομοκρατήσει.

Ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν τρελός και σίγουρα είναι από τους ανθρώπους που παίρνουν πάντα με οποιονδήποτε τρόπο αυτό που θέλουν... κατέβασε τις τιράντες του φορέματος και το άφησε να πέσει στο πάτωμα χωρίς να μιλήσει... αλλά όταν είδε το σώμα μου έβρισε μέσα από τα δόντια του, ξεκούμπωσε το παντελόνι του και το κατέβασε μαζί με το εσώρουχο του χαμηλά ενώ ταυτόχρονα πέρναγε την κάνη του όπλου από το σώμα μου για να μου κάνει αισθητή την παρουσία του και την στιγμή που κόλλησε το σώμα του πάνω στο δικό μου για να νιώσω τον ερεθισμό του εγώ αναπήδησα... σίγουρα την είχα βάψει... την είχα βάψει πολύ άσχημα.

«Ελπίζω να είσαι έτοιμη για μένα... γιατί δεν μου αρέσει να περιμένω» συνέχισε ψυχρά και ανοίγοντας τα πόδια μου με τα δικά του παραμέρισε στο πλάι το εσώρουχο μου και  ακούμπησε τον ερεθισμό του πάνω στην καυτή μου σάρκα.

 

Τέντωσα το κορμί μου από έκπληξη πνίγοντας την κραυγή μου και εκείνος μόλις ένιωσε την υγρασία μου μούγκρισε χαμηλόφωνα.

«Μμμμ.... βλέπω ότι σε εξιτάρει ο κίνδυνος...» ειρωνεύτηκε με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο τρίβοντας τον ερεθισμό του απάνω μου κάνοντάς με να υγρανθώ περισσότερο και σφίγγοντας τα χέρια μου σε μπουνιές έμεινα ακίνητη παλεύοντας σκληρά να μην αντιδράσω... έξαλλη με τον εαυτό μου που αντιδρούσε με τέτοιο τρόπο στο άγγιγμα αυτού του ψυχοπαθή.

«Τουλάχιστον πάρε και καμία προφύλαξη... αυτό μου έλειπε τώρα... να κολλήσω και τίποτα από εσένα... ψυχάκια» του πέταξα εκνευρισμένα και γέλασε αλλά δεν σταμάτησε.

«Μην ανησυχείς και δεν είμαι τόσο χαζός» μου πέταξε και αφού ξεκόλλησε από πάνω μου, μου έτεινε το προφυλακτικό που κρατούσε και διέταξε αυστηρά.

«Γύρνα και φόρεσε το μου... και κοίτα μην κάνεις καμία ανοησία... γιατί δεν το έχω σε τίποτα να σου τινάξω τα μυαλά στον αέρα»

Γύρισα αργά προς το μέρος του... στο πρόσωπο του φαινόταν ευδιάκριτα όλο το πάθος που του είχε ξυπνήσει το κορμί μου και αυτό με διευκόλυνε πάρα πολύ.

Ανοίγοντας το φακελάκι για να βγάλω το προφυλακτικό άρχισα με τρόπο να κοιτάω γύρω μου με την άκρη του ματιού για να βρω από κάπου να πιαστώ ώστε να γλιτώσω από αυτήν την κατάσταση... εκείνος το κατάλαβε και μου απέσπασε την προσοχή.

«Να με κοιτάς στα μάτια» διέταξε με τραχιά φωνή... αλλά εγώ είχα προλάβει και είχα ήδη δει ότι το όπλο του ήταν ακόμα ασφαλισμένο και αυτό μου έδωσε την λύση που ζητούσα... γέλασα αυτάρεσκα μέσα μου αλλά νέκρωσα τα συναισθήματα μου για να μην του δώσω το περιθώριο να το καταλάβει.

Κοιτώντας τον πάντα ανέκφραστα στα μάτια απελευθέρωσα το προφυλακτικό και κρατώντας με το ένα χέρι το προφυλακτικό και με το άλλο τον ερεθισμό του άρχισα να του το περνάω με πολύ αργό και βασανιστικό τρόπο... μόνο μια στιγμή μου έφτανε... λίγο να έκλεινε τα μάτια του και θα τον είχα στο χέρι... μόνο να κλείσει για λίγο τα μάτια... παρακάλαγα μέσα μου.

Τα χέρια μου έσφιγγαν τον ερεθισμό του κατεβάζοντας το προφυλακτικό με πολύ αργό ρυθμό βάζοντας εναλλάξ τα χέρια μου απάνω στον ερεθισμό του για να μην καταλάβει την κίνηση μου την στιγμή που θα μου δινόταν η ευκαιρία να του αρπάξω το όπλο και η αναπνοή του αμέσως άλλαξε... άρχισε να βαρυγκωμά βαριανασαίνοντας σμίγοντας τα μάτια του και τα φρύδια του σε μια ίσια γραμμή... δηλώνοντας μου ανοιχτά... ότι του άρεσε πάρα πολύ... δεν άντεξε όμως πολύ και παίρνοντας μια κοφτή ανάσα έκλεισε τα μάτια του μόνο για ένα δευτερόλεπτο... αυτή ήταν η ευκαιρία που ζητούσα... χωρίς να σταματώ να τον αγγίζω κράτησα το όπλο του με το ένα μου χέρι και μόλις άνοιξε τα μάτια του από το ξάφνιασμα έμπηξα τα δόντια μου πάνω στον καρπό του.

Εκείνος ούρλιαξε και μόλις είδα το χέρι του να ανοίγει τον απελευθέρωσα και με γρήγορη κίνηση πήρα το όπλο του στα χέρια μου και βγάζοντας την ασφάλεια το όπλισα και το γύρισα εναντίων του.

«Τώρα κάνε πίσω πριν πατήσω την σκανδάλη» του δήλωσα σκληρά και εκείνος πισωπάτησε με τα χέρια ψηλά ενώ κοίταζε προς τα δεξιά μου... μια κάνη όπλου συνάντησε τον κρόταφο μου και γέλασα αυτάρεσκα.

«Δεν νομίζω ότι μπορείς να με απειλήσεις... αν τολμήσεις να πατήσεις την σκανδάλη να είσαι σίγουρος ότι το ίδιο θα κάνω και εγώ και πάπαλα το αφεντικό σου... κατέβασε το τώρα» του είπα πριν μιλήσει και ο ψυχάκιας κοίταζε μια εμένα και μια τον σεκιούριτι του με τρομοκρατημένο ύφος.

«Τάηλερ κάνε αυτό που σου λέει» του είπε κοφτά.

«Κύριε Κάλεν είσαστε σίγουρος;» τον ρώτησε εκείνος δύσπιστα και έμεινα ψυχρή και ακίνητη χωρίς ίχνος δισταγμού στην ματιά μου... ήμουν αρκετά εκπαιδευμένη και ετοιμοπόλεμη για τέτοιες καταστάσεις και σίγουρα δεν θα έκανα πίσω τώρα... φυσικά ποτέ δεν είχα σκοπό να του κάνω κακό... το μόνο που ήθελα ήταν να με αφήσει να φύγω.

«Τάηλερ...» του είπε κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια... «Κατέβασε το όπλο δεν νομίζω να είναι τόσο χαζή ώστε να με σκοτώσει»

«Μην προκαλείς το μένος μου πρόωρα» τον προειδοποίησα και περνώντας το χέρι του νευρικά μέσα από τα μαλλιά του κοίταζε μία εμένα και μια τον Τάηλερ αναποφάσιστος προσπαθώντας να βρει κάτι για να βγει από αυτήν την κατάσταση.

«Κοίτα... το ονοματάκι σου»

«Μπέλα» του είπα και κούνησε καταφατικά το κεφάλι του σοβαρός.

«Κοίτα Μπέλα... ας χαμηλώσουμε τους τόνους... δεν είναι ανάγκη να σοβαρέψουν τόσο πολύ τα πράγματα για μια παρεξήγηση... και επιτέλους Τάηλερ κατέβασε το όπλο σου» του είπε πιο έξαλλος μιας και που ο Τάηλερ δεν άλλαζε στάση παρά την εντολή που είχε πάρει... εγώ δεν άφηνα την ματιά μου από πάνω του και δεν είχα την ευκαιρία να δω την έκφραση του Τάηλερ... αλλά τον ένιωσα που αποτραβήχτηκε από κοντά μου και κατέβασε την κάνη χωρίς να αποχωρίζεται το όπλο από το χέρι του.

«Αν σου κάνω την χάρη να δεχθώ ότι ήταν μια παρεξήγηση... θα με αφήσει να φύγω χωρίς να κάνεις καμία άλλη χαζομάρα;»

«Όχι αυτό δεν μπορώ να το κάνω» είπε και ένα αχνό χαμόγελο άρχισε να τρεμοπαίζει στα χείλια του.

«Μπορώ να μάθω το γιατί;» του είπα σκληρά αφρίζοντας και σοβάρεψε αμέσως.

«Καταρχήν πρέπει να βεβαιωθώ ότι όλο αυτό θα μείνει εδώ...» τόνισε κοιτώντας με με νόημα στα μάτια.

«Μην ανησυχείς δεν συμφέρει κανένα από τους δύο μας να βγει προς τα έξω... κάτι άλλο;» πέταξε ένα ειρωνικό γελάκι και με κοίταξε δύσπιστα.

«Πως είμαι σίγουρος ότι δεν θα ανοίξεις το στόμα σου;»

«Δεν θα χάσω την καριέρα μου εξαιτίας σου... έχω παλέψει πολύ σκληρά γι αυτήν... και δεν θα σε αφήσω να με καταστρέψεις... να υποθέσω ότι είσαι γιος του αφεντικού;» τον ρώτησα ψυχρά και κατένευσε με ένα γλυκανάλατο χαμόγελο... μην ξεράσω τώρα... «Τότε υποψιάζομαι ότι αν σκεφτώ να ανοίξω το στόμα μου τότε όλες οι αεροπορικές πόρτες για μένα θα κλείσουν και ας έχω όλο το δίκιο με το μέρος μου... και δεν πρόκειται να σου κάνω αυτήν την χάρη... αγαπώ την δουλειά μου και δεν θα την καταστρέψω για ένα ψυχοπαθή που δεν ήξερε τι άλλο να κάνει για να περάσει την ώρα του» του γύρισα σκληρά και αυτό για κάποιον λόγο τον ξάφνιασε αλλά δεν μου έδωσε το περιθώριο να καταλάβω περισσότερα για το τι σκεφτόταν το παρανοϊκό του μυαλό.

«Βλέπω ότι είσαι λογική»

«Δεν πετάω στα σύννεφα ξέρεις» του γύρισα και εκείνος γέλασε κοιτώντας προς την άλλη μεριά προσπαθώντας πολύ σκληρά να κρατήσει το σοβαρό του ύφος χωρίς επιτυχία.

«Εγώ πάλι νόμιζα ότι ακριβώς αυτό κάνεις» μου γύρισε κοροϊδευτικά εννοώντας την δουλειά μου.

«Χαχα γελάσαμε... έχεις σκοπό να πεις και άλλα τέτοια κρυόκολα αστεία;» τον ειρωνεύτηκα και δεν άντεξε άλλο... άρχισε να χαχανίζει τρίβοντας κουρασμένα τον σβέρκο του κοιτώντας στο πάτωμα και αφού συγκέντρωσε και πάλι τις σκέψεις του γύρισε την ματιά του πιο ήρεμα και πιο σοβαρά προς το μέρος μου.

«Κοίτα... για να είσαι εδώ... σημαίνει ότι έχεις πολύ καλό βιογραφικό... και αν κρίνω από τον τρόπο που με αντιμετώπισες πρέπει να είσαι πολύ καλά εκπαιδευμένη...» ανασήκωσα τους ώμους μου επιβεβαιώνοντας το και συνέχισε... «Δεν χρειάζεται να το κάνουμε θέμα... θα σε αφήσω να κάνεις την δουλειά σου... αν μου ορκιστείς ότι δεν θα εκμεταλλευτείς την κατάσταση και φυσικά δεν πεις θα σε κανένα τίποτα γι’ αυτό»

«Για ποιαν δουλειά μιλάς;... γιατί εγώ την μετρέσα σου δεν είμαι διατεθειμένη να την κάνω» του δήλωσα εκφράζοντας στο πρόσωπο μου όλη την αηδία που ένιωθα για εκείνον.

«Μην ανησυχείς... δεν είμαι τόσο χαζός»

«Δεν φαίνεσαι πάντως και πολύ έξυπνος» του γύρισα και με κοίταξε με δολοφονική ματιά.

«Μην το τραβάς»

«Γιατί θα με κάνεις ντα;» του πέταξα και έσφιξε τα χέρια του σε μπουνιές τρίζοντας τα δόντια του αλλά τελικά ξεφύσησε χαλαρώνοντας και συνέχισε.

«Δέχεσαι ή όχι;» ρώτησε με τραχιά φωνή και αναστέναξα.

«Και ο πατέρας σου τα ίδια χάλια με σένα είναι;» τον ρώτησα και ξεφύσησε τρίβοντας τα μάτια του με μανία.

«Χειρότερος» ξεστόμισε και έμεινα να τον κοιτώ σοκαρισμένη για την ειλικρίνεια του.

«Τότε γιατί να το δεχθώ;» ρώτησα γελώντας και αυτό τον ξάφνιασε.

«Νόμιζα ότι ήσουν επαγγελματίας» μου χτύπησε πάνω στο σημείο που με πόναγε περισσότερο, θιγμένος με το θράσος μου και αναστέναξα.

«Δεν θα κάνεις καμία άλλη ηλίθια κίνηση προς το μέρος μου» του δήλωσα χωρίς να δέχομαι αντίρρηση γι’ αυτό και ασφαλίζοντας το όπλο του το γύρισα και το έτεινα προς το μέρος του.

«Μην ανησυχείς... δεν είσαι καθόλου του γούστου μου» μου πέταξε αηδιασμένος και γέλασα πιο δυνατά... την στιγμή που εκείνος άπλωσε το χέρι του για να το πιάσει.

«Ναι το είδαμε αυτό...» τον ειρωνεύτηκα και σκύβοντας σήκωσα το φόρεμα μου από το πάτωμα και άρχισα να το κουμπώνω εκείνος με κοίταξε προειδοποιητικά στα μάτια αλλά δεν του έδωσα άλλη σημασία... «Α... και την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να απειλήσεις κάποιον... καλό είναι να θυμηθείς να το απ ασφαλίσεις» του πέταξα και γυρνώντας την πλάτη μου κοίταξα τον Τάηλερ έντονα και εκείνος έκανε ένα πλαϊνό βήμα για να με αφήσει να περάσω.

«Μια τελευταία απορία» με πρόλαβε ο ψυχάκιας και γύρισα προς το μέρος του... «Γιατί δεν φοράς στολή;»

«Γιατί οι υπάλληλοι σας δεν είναι στο πόστο τους» του γύρισα πίσω και παίρνοντας την βαλίτσα μου στο χέρι... κίνησα προς το μπροστινό μέρος του Τζετ και μόλις βρήκα την κουζίνα την άφησα εκεί και κίνησα να πάω στο γραφείο προσωπικού που είχα πάει και πριν για να πάρω επιτέλους την περιβόητη στολή μου.