Haunted Love M2o "5. Let me be your hero"

Έμεινα στην ίδια θέση να συγκρατώ το κεφάλι μου, μέσα στα δύο μου χέρια καθώς το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς ενώνοντας τα κομμάτια με την ταχύτητα του φωτός, αλλά και πάλι δεν έβγαζα άκρη, μέχρι που τα λόγια που μου ψιθύρισε στο νοσοκομείο πριν φύγει, σαν αναλαμπή, ξαφνικά κατέκλυσαν την σκέψη μου και ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια μου καθώς κατέβαζα ασυναίσθητα τα χέρια μου, έμεινα να κοιτώ το κενό...

«Να ξέρεις ότι φεύγοντας, μαζί μου θα πάρω και ένα κομμάτι σου, το πιο αγνό, το πιο αμόλυντο, αυτό που θα με κρατάει για πάντα δεμένη μαζί σου...»

«Που χάρισες το περιδέραιο που σου είχα χαρίσει;»

«Σε ένα κοριτσάκι...»

Τα λόγια μας ανταλλασσόταν γρήγορα μέσα στο μυαλό μου ενώνοντας την μια φράση με την άλλη και με αφήναν ξέπνοο ενώ η εικόνα του ζευγαριού που είχα βρει στην Αγγλία, αντικαθιστούσε την δική της εικόνα και μόλις το μικροσκοπικό πλασματάκι που κρατούσε στην αγκαλιά της εκείνη η κοπέλα μπροστά στο παράθυρο, ήρθε στον νου μου... η καρδιά μου πάγωσε και η ανάσα μου άρχισε να επιταχύνεται καθώς το κεφάλι μου που ήταν έτοιμο να εκραγεί, άρχισε να πηγαίνει γρήγορα αριστερά και δεξιά με πείσμα σε μια προσπάθεια να μην μπορεί να δεχτεί αυτό που μόλις είχα συνειδητοποιήσει... Αυτό που ήταν από την αρχή μπροστά στα μάτια μου, αλλά εγώ δεν ήθελα με τίποτα να πιστέψω ότι ήταν πράγματι αλήθεια.

«Όχι... όχι δεν μπορεί...» είπα με πείσμα και βηματίζοντας με γρήγορα βήματα μέσα στο δωμάτιο σαν τυφλός, κοίταξα γύρω μου αλλά δεν μπορούσα να δω τίποτα πια πέρα από εκείνο το μικρό πλασματάκι που ήταν τυλιγμένο μέσα στην ροζ του κουβερτούλα και τρίζοντας τα δόντια μου, αψηφώντας τα πάντα, βγήκα σχεδόν τρέχοντας στο μπαλκόνι και μόλις την είδα να είναι εκεί και να ατενίζει τα φώτα της πόλης ανέκφραστη, το αίμα μου που ήδη είχε ανέβει στο κεφάλι μου, με έκανε να εκραγώ.

«Πάρε τον χοντροκώλο σου και φέρτον αυτήν την στιγμή εδώ...» σχεδόν ούρλιαξα μέσα από τα δόντια μου αφρίζοντας και εκείνη γύρισε προς το μέρος μου απότομα και με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο περιέργεια.

«Έχεις τρελαθεί τελείως;» ρώτησε και η ματιά μου έγινε ακόμα πιο τρελαμένη.

«Πίστεψε με, είμαι πάρα πολύ κοντά, γι αυτό αν τον θέλεις ακόμα ζωντανό, αν δεν θες να μην σηκωθώ αυτήν την στιγμή και πάω να τον κάνω κομμάτια... Έλα εδώ τώρα» απαίτησα και αυτό την τάραξε για τα καλά και χωρίς να το σκεφτεί, το έκανε αμέσως πηδώντας τα κάγκελα με μεγάλη ευκολία.

Μόλις τα πόδια της περάσανε από την μεριά μου, την άρπαξα από το μπράτσο της και σέρνοντας την μέσα στο δωμάτιο μου, την γύρισα προς την μεριά μου και την συγκράτησα με τα δύο μου χέρια ενώ έφερα το πρόσωπο μου σε απόσταση αναπνοής από το δικό της.

«Πως μπόρεσες να το κάνεις αυτό;... Πες μου πως;» τσίριξα ανεξέλεγκτος καθώς την ταρακουνούσα και εκείνη βάζοντας αμυντικά τα χέρια της πάνω στο στήθος μου, προσπάθησε να με λογικεύσει.

«Πως μπόρεσα να κάνω τι;» ρώτησε εύλογα αλλά το μυαλό μου εκείνην την στιγμή ήταν τόσο θολό που δεν μπορούσα να συγκρατήσω την ψυχραιμία σε ένα σωστό επίπεδο.

«Πως μπόρεσες Μπέλλα... Πες μου που να σε πάρει, πως;» φώναξα για άλλη μια φορά ενώ τα χέρια μου έσφιγγαν σαν μέγγενη τα μπράτσα της κάνοντας την να πονάει.

«Θα ηρεμήσεις επιτέλους ώστε να μου πεις για ποιο πράγμα μιλάς;» φώναξε εκείνη πίσω αμυντικά προσπαθώντας σκληρά να κρύψει τον πόνο που ένιωθε ενώ πάλευε να ξεφύγει μάταια από το σφιχτό μου κράτημα.

«Να ξέρεις ότι φεύγοντας, μαζί μου θα πάρω και ένα κομμάτι σου, το πιο αγνό, το πιο αμόλυντο, αυτό που θα με κρατάει για πάντα δεμένη μαζί σου...» επανέλαβα τα λόγια που μου είχε πει στο νοσοκομείο και αυτόματα εκείνη πάγωσε... «Τι διάολο σήμαινε αυτό Μπέλλα και μην προσπαθήσεις να μου πεις ψέματα και αυτήν την φορά, γιατί τα όρια μου τα έχω ξεπεράσει ήδη» την προειδοποίησα και πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Έντουαρτ...» ξεκίνησε προσπαθώντας να με μαλακώσει και αυτό με έκανε χειρότερο.

«Πως μπόρεσες να το κρατήσεις;... Πες μου πως;... Τι σκεφτόσουν Μπέλλα, πες μου τι;» της είπα ενώ ένιωθα τέτοια πίεση στο κεφάλι μου που με έκανε να πιστεύω ότι το εγκεφαλικό δεν θα αργούσε και πολύ να έρθει.

«Δεν είχα πραγματική επιλογή ξέρεις» είπε αμυντικά χωρίς να το αρνείται και τα μάτια μου που ήδη πέταγα σπίθες, άρχισαν να διαστέλλονται και να ζαρώνουν δύσπιστα.

«Δεν είχες επιλογή;... Είχες 15 γαμημένες μέρες να το ξεφορτωθείς και μου λες ότι δεν είχες πραγματική επιλογή;» συνέχισα χωρίς να αλλάζω τόνο στην φωνή μου και το πρόσωπο της πήρε μια έκφραση πόνου.

«Εκείνες τις 15 γαμημένες μέρες, το μόνο που με σύνδεε με την ζωή ήταν εκείνο το μηχάνημα που μέτραγε τους παλμούς σου... Αν εκείνες τις 15 γαμημένες μέρες σκεφτόμουν ότι ήμουν έγκυος, τότε δεν θα καθόμουν σαν την ηλίθια πάνω από το άδειο σου κουφάρι να σου μιλώ και να σε παρακαλώ να μην τα παρατήσεις... Αν σκεφτόμουν ότι ήμουν έγκυος, δεν θα έμενα όλη μέρα νηστική για να μην σε αφήσω μόνο έστω και πέντε λεπτά... Αν σκεφτόμουν ότι ήμουν έγκυος δεν θα άφηνα τον εαυτό μου να εξαντληθεί... Αν σκεφτόμουν ότι ήμουν έγκυος...» έκανε μια παύση και γυρίζοντας το κεφάλι της στο πλάι δαγκώνοντας το κάτω χείλος της με μανία σε μια απελπισμένη προσπάθεια για να σταματήσει τον χείμαρρο των δακρύων της που ήταν έτοιμος να ξεχειλίσει από τα μάτια της αλλά ήταν πολύ πεισματάρα για να τα αφήσει... «Δεν θα ήμουν εκεί όταν θα ξυπνούσες...» συμπλήρωσε και κάρφωσε την ματιά της μέσα στην δική μου... «Αλλά δεν με ένοιαζε τίποτα, το μόνο που ευχόμουν ήταν να σε δω έστω και για μια στιγμή να ανοίγεις ξανά τα μάτια σου, μόνο για μια στιγμή και δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο... Δεν με ένοιαζε αν θα με σκότωνες, αν θα με έδιωχνες, αν δεν θα ήθελες να με ξαναδείς ποτέ ξανά μπροστά στα μάτια σου... Εκείνες της 15 γαμημένες μέρες, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ο ήχος της καρδιά σου, τίποτα παραπάνω» κατέληξε και αφήνοντας τα χέρια μου να πέσουν άψυχα πάνω στο σώμα μου, έκανα τυφλά βήματα προς το κρεβάτι και μόλις ένιωσα το στρώμα να με ακουμπά έκατσα βαρύς κλείνοντας το κεφάλι μου μέσα στα δύο μου χέρια, απελπισμένος ενώ προσπαθούσα με μεγάλο κόπο να φέρω την ανάσα μου σε έναν φυσιολογικό επίπεδο.

«Πως το κατάλαβες;» ρώτησε και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα σήκωσα το κεφάλι μου στην ευθεία και αμέσως μετά γύρισα πολύ αργά και την κοίταξα ευθεία στα μάτια.

«Είπες ότι το έδωσες σε ένα κοριτσάκι» της απάντησα και έσμιξε τα φρύδια της με απορία.

«Και αυτό σε οδήγησε σε εκείνην;» ρώτησε και άφησα ένα κουρασμένο χαμόγελο να μου ξεφύγει.

«Όχι, με οδήγησε σε αυτούς που την κρατάνε» απάντησα και η ανάσα τη κόπηκε στην μέση.

«Ξέρεις που είναι;» ρώτησε ξέπνοα και κατένευσα... «Που;» ρώτησε αμέσως και κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά... Τρέχοντας καταπάνω μου με έπιασε από τον λαιμό και αναγκάζοντας με να την κοιτάξω, σκλήρυνε τα χαρακτηριστικά της... «Πες μου που να σε πάρει, που την έχουν;» απαίτησε και βάζοντας τα χέρια μου πάνω στα δικά της, την σταμάτησα από το να κάνει καμία χαζομάρα πάνω στον εκνευρισμό της.

«Μπέλλα δεν πρόκειται να σου πω, γιατί αν το κάνω το μόνο που θα καταφέρω είναι να σε οδηγήσω σε μια αποστολή αυτοκτονίας...» της δήλωσα και το σαγόνι της αμέσως σφίχτηκε αλλά δεν την άφησα να πει κάτι... «Και να μάθεις που είναι, δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρεις να φτάσεις κοντά της Μπέλλα, ο άλλος το περιμένει αυτό δεν το καταλαβαίνεις;» της είπα πιο απαλά και για λίγο έμεινε παγωμένη να με κοιτά χωρίς να ξέρει τι να πει... Μέσα στο μυαλό της ήμουν σίγουρος ότι χόρευαν πάρα πολλές ερωτήσεις αλλά δεν ήξερε από που να ξεκινήσει.

«Θα την σκοτώσεις;» ρώτησε τελικά και πήρα μια βαθιά ανάσα και την άφησα να βγει βαριά από μέσα μου.

«Μπέλλα, ο σκοπός ήταν να μην γεννηθεί, όχι το αντίθετο» της είπα ειλικρινά και αμέσως τα δάχτυλα της που ήταν ακόμα γύρω από τον λαιμό μου άρχισαν να χαλαρώνουν.

«Θα με βοηθήσεις;» ρώτησε πνιχτά ενώ πάλευε να καταπνίξει ταυτόχρονα τα δάκρυα της και τυλίγοντας το ένα μου χέρι γύρω από την μέση της, την ανάγκασα να κάτσει στα πόδια μου ενώ με το άλλο μου χέρι απομάκρυνα τα χέρια της από τον λαιμό μου και εκείνη δεν μου έφερε αντίρρηση.

Την έσφιξα μέσα στην αγκαλιά μου και φιλώντας τον κρόταφο της απαλά, την έβαλα πάνω στον ώμο μου για να την παρηγορήσω.

«Θα τα καταφέρουμε μωρό μου... Μαζί μπορούμε να κάνουμε τα πάντα» της είπα εννοώντας κάθε λέξη ξεχωριστά... Ήξερα ότι οι μέρες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, οι δυσκολίες αμέτρητες, αλλά αν συνεργαζόμασταν, τότε σίγουρα μαζί θα τα καταφέρναμε ακόμα και για εκείνο το μικρό που τώρα άλλοι όριζαν την ζωή του αλλά όχι για πολύ.

«Πραγματικά το πιστεύεις;» ρώτησε με πόνο ενώ ένιωθα την ανάσα της να γίνεται ακόμα πιο δύσκολη.

«Φυσικά και το πιστεύω Μπέλλα» της είπα με σιγουριά και εκείνη ανασηκώνοντας το κορμί της έφερε το πρόσωπο της απέναντι από το δικό μου για να με κοιτάει στα μάτια... Αυτόματα το χέρι μου αγκάλιασε το προσωπάκι της και με τον αντίχειρα μου άρχισα να της χαϊδεύω το μάγουλο τρυφερά... Η απόγνωση που έβλεπα στα μάτια της, μου τσάκιζε την καρδιά.

«Αλήθεια είσαι υπερήφανος για μένα;» ρώτησε και πήρα μια βαθιά ανάσα και την άφησα να βγει από μέσα μου βαριά.

«Θα προτιμούσα να μην είχες ζήσει τίποτα από όλα αυτά, αλλά δεν αμφέβαλα ποτέ ότι αν το ήθελες, θα μπορούσες μέχρι και να με ξεπεράσεις και το απέδειξες περίτρανα... Η δουλειά σου είναι τόσο καθαρή, τόσο αποτελεσματική, τόσο απίστευτα οργανωμένη που όποιος ξέρει να τα αναγνωρίζει αυτά, καταλαβαίνει αμέσως ότι είναι από ένα άτομο αλλά το πιο απίστευτο είναι ο τρόπος που ξεγλιστράς ώστε να μην μπορεί κάποιος να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από αυτήν την δουλειά... Αφήνεις το στίγμα σου αλλά ποτέ δεν αφήνεις σημάδια που μπορούν να σε προδώσουν... Αν συνεχίσεις με τον ίδιο τρόπο, πίστεψε με μωρό μου πολύ σύντομα θα με ξεπεράσεις» της είπα με ειλικρίνεια και ένα δειλό χαμόγελο διαγράφηκε στα χείλια της ενώ οι δύο σοκολατένιες της χάντρες άστραψαν από ικανοποίηση.

«Γι αυτό δεν ήθελες ποτέ να με κάνεις σαν και εσένα; Για να μην σου κλέψω τα πρωτεία;» ρώτησε μεταξύ αστείου και σοβαρού αλλά εγώ κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά, με σοβαρό ύφος για να καταλάβει ότι το εννοώ.

«Όχι, αυτός ήταν ο λόγος που σε επέλεξα από την αρχή» της απάντησα και με κοίταξε για λίγο με απορία όχι όμως με δυσπιστία... Ήξερε πάντα ότι, ό,τι έλεγα το εννοούσα.

«Τότε γιατί;» ρώτησε εύλογα και πήρα άλλη μια βαθιά ανάσα... ήταν η ώρα της αλήθειας.

«Πριν σε γνωρίσω, είχα δει τα σημάδια... Δεν είμαι κανένα παιδαρέλι πια Μπέλλα, η Ρόουζ δεν έχανε ευκαιρία να μου το χτυπά...» χαμογέλασα αυθόρμητα και συνέχισα... «Όσο και να κρατάω το σώμα μου σε καλή κατάσταση, δεν έχει περάσει και λίγα και ένα παραπάνω είμαι πια 36 χρονών, πόσο πιστεύεις ότι θα μπορώ να κάνω την μαϊμού κρεμασμένος πάνω σε παράθυρα και στέγες χωρίς κάποια στιγμή το ίδιο μου το σώμα να με προδώσει;» της είπα και γέλασε πιο συνειδητά... «Από εγωισμό, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα έφτανε η στιγμή που δεν θα μπορούσα να κάνω πια την ίδια ζωή για πάντα, πίστευα ότι ήμουν δυνατός να ανταπεξέλθω σε κάθε δυσκολία αλλά ένα λάθος μου με έκανε να δω ότι η αλήθεια... αυτό που εγώ δεν ήθελα ποτέ να μου συμβεί... ήταν πίσω από την πόρτα, καραδοκούσε και κάθε μέρα με έκανε ακόμα πιο ευάλωτο... Οι δικοί μου άρχισαν να μου κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, κόντεψαν να με πετάξουν έξω από τις αποστολές μου και αν γινόταν αυτό τότε θα με αποτελειώνανε, θα ήταν σαν να μου κλέβουν την ίδια μου την ζωή και δεν θα το άντεχα με τίποτα αυτό... Ο λόγος που με κρατάνε δεν είναι γιατί φέρνω εις πέρας σωστά και αποτελεσματικά τις αποστολές μου αλλά γιατί είμαι ένας από τους τρεις καλύτερους που υπάρχουν στην χώρα σε αυτό που κάνω πίσω από όλα αυτά, δεν είμαι αναντικατάστατος αλλά προς το παρόν τους είμαι περισσότερο από απαραίτητος σε αυτό που κάνω και εκείνοι δεν διακινδυνεύουν να με χάσουν χωρίς να υπάρχει πραγματικά κάποιος σοβαρός λόγος» είπα και εκείνη κατένευσε.

«Το είχα καταλάβει αυτό» επιβεβαίωσε και κατένευσα και εγώ.

«Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να σε εκπαιδεύσω σωστά ώστε να μπορείς εσύ να κάνεις αυτό που σε λίγα χρόνια εγώ δεν θα είμαι σε θέση να κάνω και μαζί να μπορέσουμε να κάνουμε όλη την δουλειά...»

«Θα με χρησιμοποιούσες για να κάνω εγώ όλη την βρομοδουλειά...» είπε αμέσως θιγμένη διακόπτοντας με και πήρα μια βαθιά ανάσα... Δεν την αδικώ που έβγαλε αυτό το συμπέρασμα με βάση τα όσα έχει περάσει αλλά θα έπρεπε να με ήξερε πλέον καλύτερα.

«Μην προτρέχεις Μπέλλα, άσε με να τελειώσω αυτό που προσπαθώ να σου πω πριν βγάλεις τα συμπεράσματα σου...» την σταμάτησα πριν συνεχίσει και εκείνη έκλεισε το στόμα της και καταπίνοντας άτσαλα πήρε μια ανάσα ενώ χαλαρώνοντας με άφησε να συνεχίσω.

«Χρειαζόμουν ένα συνεργάτη, ποτέ δεν θα σε έβαζα να κάνεις όλη την βρομοδουλειά με το έτσι θέλω και εγώ να παίρνω τα πρωτεία όπως κάνει ο μαλάκας με όλα τα κοριτσάκια που μου κλέβει... Ήθελα να είμαστε μαζί σε αυτό σαν ομάδα όχι να σε χρησιμοποιήσω σαν υποχείριο μου...» της είπα με πείσμα και εκείνη χαμήλωσε την ματιά της για να αποφύγει το βλέμμα μου και της έδωσα ένα απαλό φιλί πάνω στην κορυφή του κεφαλιού της πριν συνεχίσω... «Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι το είχες μέσα σου, ήξερα ότι μαζί θα μπορούσαμε να κάνουμε θαύματα για πάρα πολλά χρόνια ακόμα αλλά όταν σε πήρα στο σπίτι μου, όταν είδα το πόσο διαφορετική ήσουν, απλά δεν μπορούσα να σου το κάνω αυτό, πραγματικά αν δεν κρυφάκουγες την κουβέντα μου με την Ρόουζ, το πρωί θα σε είχα διώξει» κατέληξα και εκείνη σηκώνοντας την ματιά της, με κοίταξε με πόνο στα μάτια.

«Σε αυτήν την περίπτωση τότε χαίρομαι που το έκανα» δήλωσε και χαμογέλασα θλιμμένα.

«Εγώ όχι... Δεν σου άξιζαν όλα αυτά Μπέλλα, δεν σου αξίζει αυτή η ζωή» της είπα καθώς της χάιδευα τρυφερά το πρόσωπο με πόνο.

«Ρόμπερτ...» ξεκίνησε χρησιμοποιώντας το πραγματικό μου όνομα και χαμογέλασα θλιμμένα ενώ η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια... Το να ακούω από τα δικά της χείλια το όνομα μου ήταν απλά κάτι που θα με στοίχειωνε για πάντα, γιατί αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αν δεν έκανα την ζωή που έκανα, αν αυτήν την στιγμή ήμουν πράγματι, μόνο ο Ρόμπερτ, τότε όλα θα ήταν όπως ακριβώς θα έπρεπε να ήταν... Ή ίσως και όχι... μου απάντησε η φωνή της λογικής και συναίνεσα και εγώ... Σίγουρα όχι, γιατί αν δεν ήμουν αυτό που τώρα είμαι, αν δεν υπήρχε αυτή η ζωή, τότε σίγουρα δεν θα κατάφερνα ποτέ να την γνωρίσω.

«Δεν μετανιώνω για τίποτα...» συνέχισε και την έσφιξα μέσα στην αγκαλιά μου... «Μπορεί να είσαι πολλά πράγματα αλλά αν δεν ήσουν όλα αυτά, ίσως και να μην σε γνώριζα ποτέ μου...» είπε τα ίδια λόγια που είχα μόλις σκεφτεί και τα χείλια μου αυτόματα βρήκαν τον λαιμό της και αφήνοντας ένα απαλό φιλί, έμειναν εκεί καθώς της έδινα το δικαίωμα να συνεχίσει... «Μπορεί να μην μου άξιζαν όλα αυτά, αλλά αν δεν ήταν όλα αυτά Ρόμπερτ, τότε το πιθανότερο θα ήταν τώρα να συνέχιζα να είμαι ένα ηλίθιο κορίτσι που θα πίστευε ακόμα στα παραμύθια, αφήνοντας τους άλλους να την ποδοπατούν... Μπορεί να μην μου άξιζαν όλα αυτά...» συνέχισε ενώ ανασηκωνόταν για να με κοιτάξει στα μάτια... «Αλλά χωρίς αυτά, ποτέ δεν θα έβρισκα την δύναμη να πατήσω γερά στα πόδια, να βρω την δύναμη που κρυβόταν μέσα μου, να δω πια πραγματικά είμαι και να σηκώσω το ανάστημα μου ώστε να παλέψω για τα πραγματικά μου θέλω και όλα αυτά τα χρωστάω σε σένα» είπε και άφησα στα χαρακτηριστικά μου να εκφραστεί όλος ο πόνος που ένιωθα μέσα μου.

«Αν δεν υπήρχαν όμως όλα αυτά Μπέλλα, τώρα θα είχες την ευκαιρία να ήσουν με κάποιον που σου άξιζε, να ζεις το όνειρο σου, να έχεις στην αγκαλιά σου αυτό που πάντα λαχταρούσες και να έχεις την ευκαιρία να το δεις να μεγαλώνει» τις είπα και αυτόματα πάγωσε.

«Τι...» δεν την άφησα να συνεχίσει... Βάζοντας τα δάχτυλα μου μπροστά στο στόμα της την κοίταξα βαθιά μέσα στα μάτια και αμέσως την βομβάρδισα με την σκληρή αλήθεια πριν προλάβει να χάσει την ψυχραιμία της και κάνει τίποτα που θα ήταν μοιραίο για όλους μας.

«Ξέρω πόσο σκληρό είναι αυτό για σένα Μπέλλα, αλλά αν θέλεις αυτό το παιδί να έχει μια ευκαιρία στην ζωή, να έχει μια ευκαιρία να ζήσει μια φυσιολογική ζωή όπως της αξίζει, θα πρέπει να την αφήσεις να φύγει από κοντά σου... Μπορώ να την πάρω από τα χέρια τους και να της χαρίσω μια φυσιολογική ζωή αλλά σε αυτήν την ζωή δεν μπορούμε να συμπεριληφθούμε και εμείς» της είπα και η ματιά της αμέσως σκλήρυνε και με άφησε να δω όλη την αηδία που ένιωθε μέσα της για μένα και αυτό με έκανε κομμάτια.

«Είσαι τόσο εγωιστής που επειδή εσύ δεν την θέλεις στην ζωή σου, θα την στερήσεις και από μένα;...» είπε χωρίς να το πιστεύει, παίρνοντας απότομα το χέρι μου πάνω από το στόμα της... «Είσαι τόσο εγωιστής που προκειμένου να κάνεις την ζωούλα σου όπως την γουστάρεις εσύ, θα πετάξεις το ίδιο σου το παιδί στον πρώτο τυχόντα;» συνέχισε και πήρα μια βαθιά ανάσα κοιτώντας μακριά για να μπορέσω να παραμείνω συγκεντρωμένος.

«Μακάρι να ήταν θέμα εγωισμού Μπέλλα αλλά δεν είναι...» της είπα σκληρά και γύρισα την ματιά μου ξανά προς το μέρος της... «Δεν είναι...» είπα με περισσότερο πείσμα και εκείνη δεν ήξερε πως να αντιδράσει... Το μυαλό της είχε θολώσει τόσο πολύ που δεν μπορούσε να δει την καθαρή αλήθεια.

«Τότε τι;» ρώτησε και την έσφιξα πιο κοντά μου ώστε να σιγουρευτώ ότι δεν θα κάνει καμία κίνηση να φύγει από την αγκαλιά μου πριν τελειώσω όσα είχα να της πω.

«Μέχρι στιγμής οι μόνοι που γνωρίζουν την ύπαρξη της, είναι ο Χάντερ και τα τρία άτομα που την προσέχουν και αυτό προς το παρόν μας συμφέρει γιατί την κρατάει ασφαλή... Μόλις όμως κάνουμε την κίνηση να τους βγάλουμε από την μέση, αυτόματα θα το μάθουν και όλοι όσοι έχουν συμφέρον από αυτήν την ύπαρξη Μπέλλα και αυτό σημαίνει ότι εκείνη θα είναι καταδικασμένη... Ο μόνος λόγος που ζει μέχρι στιγμής... αν ζει...»

«Ζει» είπε με πείσμα και πήρα μια ανάσα.

«Πως μπορείς να είσαι τόσο σίγουρη Μπέλλα;» δεν μπόρεσα να μην ρωτήσω.

«Με αφήνει να την βλέπω μια φορά την εβδομάδα on line» είπε και την κοίταξα με πόνο στα μάτια.

«Και είσαι 100% σίγουρη ότι είναι εκείνη;» ρώτησα και άρχισε να ανασαίνει γρήγορα.

«Φυσικά και είμαι» είπε κατηγορηματικά και μαλάκωσα το ύφος μου περισσότερο προκειμένου να μην την κάνω να τα χάσει.

«Πως;» ρώτησα και μαλάκωσε και το δικό της ύφος ενώ έπαιρνε μια ανάσα για να καλμάρει την ένταση της.

«Δεν την είδες ποτέ, έτσι δεν είναι;» ρώτησε και κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά.

«Είδα την κοπέλα που την έχει, να την κρατάει στην αγκαλιά της μέσα από το σπίτι μπροστά από το παράθυρο, αλλά δεν πλησίασα περισσότερο το σπίτι για να μην διακινδυνεύσω να αποκαλύψω την ταυτότητα μου... Έλπιζα να βρω εσένα, αλλά όταν είδα ότι δεν ήσουν εκεί, δεν τους πλησίασα, γιατί δεν ήθελα να ξέρει κανείς ότι σε έψαχνα και έτσι δεν έψαξα τίποτα περισσότερο για εκείνους... Έχω μαζέψει πολλά στοιχεία για να το κάνω τώρα, όμως από την στιγμή που θα το κάνω, ο Χάντερ θα καταλάβει ότι γνωρίζω για εκείνην γι αυτό και πρέπει να είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνω πριν οργανώσω το σχέδιο της διάσωσης της» είπα και κατένευσε ανέκφραστη... «Πως είσαι απόλυτα σίγουρη ότι δεν είναι κάποια που της μοιάζει;» την ρώτησα ξανά και χαμογέλασε αμυδρά.

«Είναι ολόιδια εσύ» είπε και με κοίταξε στα μάτια για να δει τις αντιδράσεις μου... Προσπάθησα να μην αντιδράσω αλλά δεν την ξεγέλασα και πολύ, κατάλαβε ότι δεν μου άρεσε και πολύ αυτή η πληροφορία... «Και έχει ένα εκ γενετής σημάδι...» συνέχισε και μου κόπηκε η ανάσα στην μέση ενώ ταυτόχρονα έκλεινα τα μάτια μου για να ελέγξω συναισθήματα μου πριν αυτά με καταβάλουν.

«Ένα κόκκινο σημάδι πίσω από το αυτί της, μέσα στο τριχωτό του κεφαλιού της που μοιάζει σαν ταττου...» είπα και εκείνη μου χάιδεψε το πρόσωπο για να με κάνει να την κοιτάξω.

«Ένα τριαντάφυλλο» επιβεβαίωσε καθώς άνοιξα τα μάτια μου και η συνειδητοποίηση της αλήθειας με χτύπησε κατά κούτελα... Το ταττου, το περιδέραιο, οι μήνες που με είχαν αποκλείσει από τις αποστολές και περισσότερο την απαγόρευση μου να βγω από την χώρα... Τα είχε όλα προσχεδιασμένα, ο πούστης το ήξερε από πριν... αλλά πως;... Δεν ήταν ώρα γι αυτές τις απαντήσεις έπρεπε πρώτα να την κάνω να καταλάβει ποιο είναι το πιο σωστό για εκείνην πριν όλα τα άλλα.

«Ελπίζω να περιορίστηκε τουλάχιστον σε αυτά...» είπα μεταξύ σοβαρού και αστείου και εκείνη ανασήκωσε τα φρύδια της δύσπιστα.

«Δεν πιστεύω πραγματικά να το εννοείς αυτό» είπε και ξεφύσησα βαριά.

«Πως ήξερες ότι το δικό μου σημάδι έχει σχήμα τριαντάφυλλου;» την ρώτησα προσπαθώντας να αλλάξω κουβέντα και εκείνη χαμογέλασε καταλαβαίνοντας το.

«Δεν ήμουν σίγουρη για το σχήμα, με τόσο μαλλί που έχεις...» είπε χαριτολογώντας και γέλασα και εγώ μαζί της... «Αλλά αν το έχει στο ίδιο ακριβώς σημείο με σένα πόσο διαφορετικό θα μπορούσε να είναι»

«Δεν είναι διαφορετικό» επιβεβαίωσα και κατένευσε... Πούστη μου, ένα παιδί έκανα και αυτό έπρεπε να βγει ίδιο σαν και εμένα; Πόσο γκαντέμης παίζει να είμαι πια, όχι πες τε μου πόσο!

«Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το κρατήσουμε κρυφό;» ρώτησε επαναφέροντας την κουβέντα σε αυτό που την έκαιγε περισσότερο και κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά απελπισμένα.

«Σίγουρα έχει πάρει τα μέτρα του Μπέλλα δεν είναι ηλίθιος... Με το που καταλάβει ότι κάνουμε την κίνηση να την πάρουμε, αυτόματα θα το μάθουν και όλοι όσοι έχουν συμφέρον από εκείνην και ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνει αυτό...» της είπα κατηγορηματικά και προσπάθησε να πει κάτι αλλά δεν την άφησα... «Μπέλλα όσο σκληρό και να ακούγεται αυτό, αν προσπαθήσουμε να την κρατήσουμε κοντά μας, τότε θα την καταδικάσουμε σε μια ζωή που δεν θα ήθελες ποτέ να έχει... Όσο και να προσπαθήσουμε να την προστατέψουμε, αργά η γρήγορα, ή θα βρεθεί σε λάθος χέρια προκειμένου να μας εκμεταλλευτούν για να κάνουμε όλες τους τις βρομοδουλειές ή θα βρεθεί νεκρή... Αυτό θες από εκείνην;» ρώτησα και τα μάτια της ζάρωσα ενώ άρχισαν να θολώνουν καθώς κοίταξε μακριά προσπαθώντας να βρει κάτι για να αλλάξει τα δεδομένα αλλά ήξερε ήδη ότι αυτό που της έλεγα ήταν και η αλήθεια αλλά ήταν πάρα πολύ για εκείνην για να το παραδεχτεί.

«Άφησε με να της εξασφαλίσω ένα μέλλον που της αξίζει Μπέλλα...» έκανα άλλη μια προσπάθεια και γύρισε την ματιά της προς το μέρος μου ενώ τα δάκρυα της άρχιζαν να ξεχειλίζουν... «Είναι προτιμότερο να ξέρεις ότι ζει κάπου μακριά από εσένα και ότι έχει μια φυσιολογική ζωή, παρά να δώσεις το δικαίωμα σε όλα αυτά τα εγωιστικά συμφεροντολογικά καθίκια να την πάρουν στα χέρια τους και να την μεγαλώσουν με μίσος και όλη την διαφθορά που τους κυριεύει ώστε μια μέρα να την δούμε μπροστά μας με ένα όπλο στο χέρι για να μας αφαιρέσει την ζωή προκειμένου να πάρει την εκδίκηση της που δεν την προστατέψαμε από όλα αυτά... Γιατί αν συμβεί αυτό, αν βρεθεί στα χέρια τους και την μεγαλώσουν εκείνοι, να είσαι σίγουρη ότι αυτή η μέρα δεν θα αργήσει να έρθει» της είπα όσο πιο απαλά μπορούσα και για λίγο το επεξεργάστηκε μέσα της αλλά ήξερα ότι πλέον είχε την ψυχραιμία να το δει πιο λογικά... οι τελευταίοι μήνες που περάσανε μακριά μου, της αποδείκνυαν περίτρανα ότι είχα δίκιο.

Κάνοντας τα χέρια της μπουνιές, έκλεισε τα μάτια της σφιχτά ενώ κατέβαζε το κεφάλι της ηττημένα και παίρνοντας μερικές ανάσες για να μπορέσει να καταπνίξει όλα της τα συναισθήματα, πήρε της αποφάσεις της και ξαναμίλησε.

«Τι πρέπει να κάνω;» ρώτησε και της χάιδεψα απλά τα μαλλιά της ενώ της ανασήκωνα το κεφάλι της για να με αντικρίσει, αλλά εκείνη δεν έλεγε να ανοίξει τα μάτια.

«Μπέλλα δεν μπορείς να φανταστείς πόσο λυπάμαι για όλα αυτά...» ξεκίνησα αλλά εκείνη δεν άκουγε τίποτα άλλο, δεν την ένοιαζε να ακούσει τίποτα άλλο από μένα... Το πιθανότερο είναι να με έχει ήδη μισήσει.

«Πες μου διάολε τι πρέπει να κάνω;» σύριξε μέσα από τα δόντια της καθώς άνοιγε τα μάτια της κοιτώντας με μια δολοφονική ματιά.

«Χρειάζομαι ένα οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να ενοχοποιήσει τον Χάντερ, ώστε να αποδείξω ότι εκείνος είναι πίσω από όλα αυτά για να τον βγάλω από την μέση» είπα και εκείνη κατένευσε ενώ έβλεπα ότι η ματιά της ήταν μακριά επεξεργάζοντας τα λόγια μου.

«Τι στοιχείο;» ρώτησε.

«Οτιδήποτε που να δηλώνει την ενοχή του» της απάντησα και έτριξε τα δόντια της καθώς κατένευσε ασυναίσθητα κοιτώντας μακριά ενώ η ανάσα της άρχισε να γίνεται πάλι πιο δύσκολη και το σώμα της ανεπαίσθητα άρχισε να τρέμει από την ταραχή που ένιωθε μέσα της.

«Μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά σε προειδοποιώ από τώρα... Αν της πειράξουν έστω και μια τρίχα από τα μαλλιά της, αν εξαιτίας σου πάθει τίποτα, αυτή την φορά δεν θα το σκεφτώ» είπε και κατένευσα σοβαρός.

«Και ούτε θα σε εμποδίσω να το κάνεις...» της είπα εννοώντας το... «Αλλά με τρεις όρους» της δήλωσα και εκείνη κατάπιε με δυσκολία αλλά ακόμα παρέμεινε ψύχραιμη όσο αυτό μπορούσε να είναι δυνατόν.

«Τι όρους;» ρώτησε και βάζοντας τα χέρια μου πάνω στο πρόσωπο της, την κοίταξα βαθιά στα μάτια πριν συνεχίσω.

«Πρώτον, θα μου υποσχεθεί ότι δεν θα με ακολουθήσεις...» έθεσα τον πρώτο μου όρο αλλά εκείνη παραμένοντας παγερά ψυχρή δεν ανταποκρίθηκε... «Δεύτερον, θα κάνεις μια νέα αρχή και δεν θα αφήσει κανέναν και τίποτα ξανά, να σου ορίσει την ζωή... Και τρίτον, αν έρθει εκείνη η στιγμή, θέλω να με αποτελειώσεις με μια καθαρή βολή κατευθείαν στην καρδιά» της είπα και εκείνη άφησε ένα χαιρέκακο γελάκι να της ξεφύγει.

«Να είσαι σίγουρος γι αυτό» είπε μόνο και καθώς απομάκρυνε τα χέρια μου πάνω από το πρόσωπο της, έφυγε από την αγκαλιά μου και κίνησε προς το παράθυρο για να γυρίσει στο δωμάτιο της.

Έμεινα πίσω να την κοιτώ να ξεμακραίνει και ένιωθα ότι μαζί της έπαιρνε ξανά τον αέρα που ανέπνεα... Δεν θα άντεχα ούτε στην ιδέα να την χάσω ξανά, αλλά δυστυχώς την είχα ήδη χάσει.

Haunted Love M2o "4. Killing Me Softly"

Μέχρι να φτάσω στο ξενοδοχείο, είχα πάρεις τι αποφάσεις μου... Σίγουρα μου λείπανε πολλά στοιχεία για να συμπληρώσω το πάζλ μου ώστε να καταφέρω να την βγάλω από αυτόν τον εφιάλτη αλλά το πιο βασικό που με βασάνιζε και μου τριβέλιζε το μυαλό ήταν το εξής ένα... Με ποιον τρόπο την απειλούσε, τι ήταν τόσο σημαντικό για εκείνην να χρησιμοποιήσει εναντίον της ώστε να την κάνει ανένδοτη στην απόφαση της... Όσο και να έσπαγα το κεφάλι μου, καμία απάντηση δεν έβρισκα που να ταιριάζει.

Μπαίνοντας στο δωμάτιο μου πέταξα τα ρούχα μου και όλες τις περιττές αηδίες που είχα βάλει στο πρόσωπο μου για να το αλλάξω ώστε να μην με αναγνωρίσει κανείς και μπήκα κάτω από το νερό για να μπορέσω να χαλαρώσω… Έτσι με πιο καθαρό μυαλό, να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά για να βγάλω μια άκρη πριν αρχίσω το ψάξιμο μέσα από την υπηρεσία μου και ο άλλος καταλάβει ότι είμαι εδώ ώστε να μου την πάρει ξανά μακριά μου.

Καθώς όλα τα στοιχεία κατέκλυζαν τον νου μου, ένιωθα ακόμα πιο μπερδεμένος από πριν, έλειπε κάτι... Ήξερα ότι η απάντηση βρισκόταν μπροστά στα μάτια μου, αλλά αυτήν την στιγμή μου ήταν αδύνατον να την δω... Λίγο η εικόνα της να μου βομβαρδίζει την σκέψη και το κορμί, λίγο το απωθημένο μου πάθος για εκείνην που με έκανε να καίγομαι σε σημείο να σαστίζω, λίγο το άρωμα της που δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό μου, με έκαναν να θολώνω τόσο πολύ που απορροφημένος από τις σκέψεις μου, όλα τα άλλα γύρω μου απλά έπαψαν να υπάρχουν, σε τέτοιο σημείο που ακόμα και το νερό που έπεφτε πάνω στο κορμί μου, ένιωθα πια ότι δεν υπήρχε, ότι είχε αντικατασταθεί από τα ζεστά της χέρια που με αγγίζανε και με έκαναν έρμαιο στα χέρια της, ακόμα και ο ήχος του είχε χαθεί και είχε αντικατασταθεί με τον ήχο της φωνής της καθώς μου μιλούσε και μου έλεγε όλα όσα η ψυχή μου και η καρδιά μου είχαν ανάγκη να ακούσουν.

Τα δάχτυλα μου αυτόματα αγκάλιασαν τον μεγάλο σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρει την ολοκλήρωση που αναζητούσε από την πρώτη στιγμή που την είχε ξανά αντικρίσει έστω και μέσα από μια κάμερα... Αλλά όταν αυτή η εικόνα πήρε σάρκα και οστά και ένιωσα την ζεστασιά της, τότε όλα τελείωσαν... Τελείωσαν για εκείνον, για εμένα και με έκαναν αδύναμο μπροστά της, με έκαναν περισσότερο πεισματάρη από ποτέ ώστε να την πάρω και πάλι πίσω, να την κλείσω για πάντα μέσα στην αγκαλιά μου και να μην την αφήσω να φύγει ποτέ ξανά από εκεί, με οποιοδήποτε κόστος.

Με τα μάτια μου κλειστά και το αριστερό μου χέρι ακουμπισμένο πάνω στα πλακάκια να συγκρατεί όλο το βάρος του σώματος μου, χωρίς να βιάζομαι, απολάμβανα κάθε στιγμή που είχαμε περάσει μέσα σε αυτήν την λίγη ώρα που ήμασταν ξανά μαζί και εκεί που νόμιζα ότι ίδια μου η φαντασία με ξεπερνά, ένιωσα τα ζεστά της δάχτυλα να με τυλίγουν για μία μόνο στιγμή ίσα, ίσα ώστε να σταματήσω αυτό που έκανα και αμέσως τα ένιωσα να κατηφορίζουν μέχρι το κατώτερο σημείο του μεγάλου και τα μάτια μου αυτόματα έσφιξαν ακόμα περισσότερο την στιγμή που ένα βογκητό μου έσπασε την σιωπή καθώς το χέρι μου που ήταν ακόμα πάνω στα πλακάκια, έκλεινε σε μπουνιά για να συγκρατηθεί εκεί σταθερό πριν παραστρατήσει και χαλάσει αυτήν την στιγμή.

Δεν χρειαζόταν τα λόγια να το επιβεβαιώσουν για να ξέρω ότι ήταν εκείνη, δεν χρειαζόταν η εικόνα της για να ξέρω ότι δεν ήταν μια παραίσθηση, δεν χρειαζόταν η αφή για να ξέρω ότι δεν ήταν ακόμα ένα όνειρο... Ήταν εδώ και μου επιβεβαίωνε ότι τίποτα μεταξύ μας δεν είχε αλλάξει, ήταν εδώ να με διαβεβαιώνει ότι υπήρχε άλλος λόγος που την έκανε να μένει μακριά μου.

«Χρειάζεσαι ένα χέρι βοηθείας;» ρώτησε καθώς το χέρι της απαλά απομάκρυνε το δικό μου χέρι από τον μεγάλο ενώ τα δόντια της παιχνιδιάρικα δάγκωναν την πλάτη μου σε διάφορα σημεία και χωρίς να αντέχω άλλο όλο αυτό το βάρος, με ένα βογκητό, έβαλα το κεφάλι μου να ακουμπήσει πάνω στο χέρι μου που ήταν ακόμα πάνω στον τοίχο, ανασαίνοντας με δυσκολία.

«Που να με πάρει Μπέλλα, σκότωσε με αυτήν την στιγμή» της είπα απελπισμένα εννοώντας την κάθε λέξη… Βάζοντας το ελεύθερο της χέρι πάνω στον ώμο μου, με γύρισε προς την μεριά της αργά και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, το έκανα χωρίς δισταγμό ενώ άνοιγα αργά τα μάτια μου ξανά.

«Γιατί να κάνω κάτι τέτοιο τώρα, ενώ μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο!» είπε με βαθιά φωνή χωρίς να αποχωρίζεται την ματιά μου ενώ ταυτόχρονα φίλαγε και άγγιζε κάθε σπιθαμή του κορμιού μου, μέχρι που έφτασε στον μεγάλο και συγκρατώντας τον στο χέρι της, με μια κίνηση τον κατέκτησε ολόκληρο και κλείνοντας ξανά τα μάτια μου, σίριξα δυνατά ενώ άφησα την πλάτη μου να ακουμπήσει πάνω στα κρύα πλακάκια για να με συγκρατήσει όρθιο και τα χέρια μου αυτόματα βρέθηκαν μέσα στα μαλλιά της κάνοντας με να διαπιστώσω κάτι που ήμουν ανίκανος να το καταλάβω πιο πριν καθώς η ματιά μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την δική της, αγνοώντας όλα τα άλλα που υπήρχαν γύρω.

Τα μαλλιά της ήταν κοντά, τόσο κοντά που με το ζόρι φτάνανε μέχρι τους ώμους της και ανοίγοντας τα μάτια μου για να το επιβεβαιώσω η εικόνα που αντίκρισα μπροστά μου με άφησε ξέπνοο και για άλλη μια φορά ξέχασα όλα τα άλλα που θα μπορούσαν να μου απασχολήσουν αυτήν την στιγμή το μυαλό και μην αντέχοντας άλλο να την βλέπω και να την νιώθω κατ’ αυτόν τον τον τρόπο... την έπιασα από τα μπράτσα, της υπέβαλα να ισιώσει το κορμί της και γυρίζοντας την προς τον τοίχο, την κάρφωσα απάνω του και κατέκτησα τα χείλια της με τέτοιο πάθος που εκείνη από το ξάφνιασμα άφησε ένα επιφώνημα έκπληξης αλλά νιώθοντας την ανάγκη μου, χωρίς να χάνει χρόνο, βάζοντας τα χέρια της μέσα στις τούφες τον μαλλιών μου, έδωσε ώθηση στο σώμα της και πιάνοντας την κίνηση της, συγκρατώντας την από τους γλουτούς της, την συγκράτησα απάνω μου την στιγμή που εκείνη κλείδωνε τα πόδια της γύρω από το σώμα μου και κολλώντας την για άλλη μια φορά πάνω στα υγρά και κρύα πλακάκια, άφησα όλο μου το πάθος να απελευθερωθεί και να την κατακτήσει με κάθε δυνατό τρόπο.

«Έντουαρτ» την άκουσα να με καλεί ανάμεσα από τα φιλιά μας που δεν είχαν τελειωμό και μούγκρισα από ικανοποίηση καθώς την άκουγα για άλλη μια φορά και βάθυνα ακόμα περισσότερο το φιλί μας ενώ εκείνη πάλευε για λίγη ανάσα... «Έντουαρτ...» επανέλαβε πνιχτά αλλά δεν είχα κουράγιο να σταματήσω τώρα, είχα ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια μου... «Γαμώτο μπες μέσα μου» φώναξε ενώ τέντωνε το κεφάλι της ασθμαίνοντας και καθώς τα χείλια μου κατηφορίζανε προς τον λαιμό της, ενώ δεν μπορούσα να της το αρνηθώ η λογική μου με αφύπνισε.

«Πες μου ότι παίρνει προφυλάξεις, δεν θα αντέξω να σταματήσω για κανέναν λόγο αυτήν την στιγμή» τραβώντας μου τα μαλλιά απότομα προς τα πίσω ώστε να με αναγκάσει να την κοιτάξω, έβαλε το χέρι της πάνω στο στόμα μου για να μου κόψει οτιδήποτε θα μπορούσα να πω και κοιτώντας με, με το πιο καυτό βλέμμα που είχα δει ποτέ από γυναίκα, ανασαίνοντας με δυσκολία μου είπε σχεδόν νευριασμένα.

«Σταμάτα να σκέφτεσαι και πήδα με επιτέλους» φώναξε και με μια κίνηση μπήκα μέσα της και εκείνη αμέσως κόλλησε την πλάτη της πάνω στα πλακάκια ενώ η ανάσα της κόπηκε στην μέση την στιγμή που το βογκητό της ήρθε ακριβώς την στιγμή που το σώμα της άρχισε να τρέμει... «Ω γαμώτο Έντουαρτ» είπε με όση ανάσα είχε απομείνει μέσα της ενώ έκλεινε τα μάτια της καθώς αφηνόταν στα δικά μου χέρια.

«Το όνομα μου είναι Ρόμπερτ...» είπα αυτόματα διορθώνοντας την, έχοντας την ανάγκη αυτή η στιγμή να είναι απόλυτα αληθινή και για τους δύο μας και τα μάτια της αυτόματα άνοιξαν και με κοίταξαν με τέτοια τρυφερότητα που μου έκανε την καρδιά μου χίλια κομμάτια... «Και σ’ αγαπάω τόσο πολύ που όλα τα μέσα μου ουρλιάζουν σε τέτοιο βαθμό που αν με σκοτώσεις αυτήν την στιγμή, θα μπορούσα να το δω μόνο σαν ευλογία» της είπα όσα με βάραιναν και τα δάχτυλά της πλαισίωσαν το πρόσωπο μου και με τους αντίχειρες της άρχισε να μου χαϊδεύει απαλά τις σακούλες των ταλαιπωρημένων μου ματιών από την αϋπνία.

Είχα χάσει πια τον ύπνο μου, είχα χάσει το μυαλό μου, αλλά το μόνο που με ένοιαζε ήταν ότι εκείνη ήταν αυτήν την στιγμή εδώ και αν χρειαζόταν να το ξαναπεράσω μόνο και μόνο για να μπορέσω να την έχω ξανά στην αγκαλιά μου, θα το έκανα ξανά και ξανά αδιαμαρτύρητα όσες φορές και να χρειαζόταν.

Κόλλησε τα χείλια της πάνω στα δικά μου χωρίς να πει τίποτα άλλο, το φιλί της τρυφερό, λυτρωτικό, γεμάτο συμπόνια, αγάπη και κατανόηση... Ήξερα ότι ένιωθε το ίδιο, όπως ήξερα ότι αδυνατούσε να το παραδεχτεί γιατί σε λίγο θα πάλευε για να το αναιρέσει γιατί αυτό θα έπρεπε να κάνει για να μπορέσει να φυλάξει καλά το μυστικό της, όμως δεν με ένοιαζε που δεν το έλεγε, γιατί ήξερα ότι αυτό το φιλί μου το επιβεβαίωνε περίτρανα.

«Πες το μου πάλι» παρακάλεσε με ένα παράπονο και ένιωσα ξαφνικά σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω, σαν να ήμασταν και πάλι σε εκείνο το ξενοδοχείο όπου της το είχα πρώτο πει.

«Σ’ αγαπώ Μπέλλα... Σ’ αγαπώ τόσο πολύ που πονάω» της είπα όπως της είχα πει και τότε και σαν να ζούσα το όνειρο μου από την αρχή, εκείνη έπεσε απάνω μου με ορμή και με κατέκτησε με όλο της το είναι... Πόσο ηλίθιος ήμουν τότε που δεν μπορούσα να το δω όπως και τώρα, πόσο ηλίθιος ήμουν να μην καταλάβω ότι τα λόγια της δεν χρειαζόταν για να μου αποδείξει ότι το ίδιο ακριβώς ίσχυε και για εκείνην.

«Σε προειδοποιώ, θα είναι γρήγορο» της είπα καθώς το κορμί μου πήρε ξανά φωτιά και εκείνη αγκομαχώντας, κρατώντας με από το μαλλί, με τράβηξε απόλυτα απάνω της ενώ τέντωνε το κορμί της και αυτόματα τα χείλια μου βρέθηκαν απάνω στο καυτό της στηθάκι και αρπάζοντας την ρωγίτσα της, εκείνη φώναξε δυνατά όλο της το πάθος.

«Αρκεί να υπάρχει και συνέχεια» ανταπέδωσε με κόπο καθώς βογκούσε ακολουθώντας τον ρυθμό μου κάνοντας με να χάσω και το λίγο μυαλό που μου είχε απομείνει.

«Ωωω μωρό μου, σου το ορκίζομαι ότι όταν τελειώσω μαζί σου, θα χρειαστείς κάποιον να σε κουβαλήσει για να βγεις από αυτό το δωμάτιο» την απείλησα και αυτό την εξίταρε περισσότερο.

Μετά από... οκ ο χρόνος έπαψε πια να υπάρχει... παραμένοντας ανάμεσα στα πόδια της, άφησα το σώμα μου να ακουμπήσει απαλά πάνω στο δικό της ασθμαίνοντας... Με το κεφάλι μου πάνω στο στερνό της, έμεινα για λίγο στην σιωπή να αφομοιώνω όλα τα συναισθήματα που είχα εισπράξει μέσα από αυτήν την μοναδική επαφή, με την απόλυτη ολοκλήρωση να μου δίνει δύναμη για να συνεχίσω τον αρχικό μου στόχο.

«Οκ... τώρα σίγουρα θα χρειαστώ κάποιον να με μεταφέρει στο δωμάτιο μου» είπε πειραχτικά και γέλασα τραντάζοντας τα κορμιά μας και εκείνη με μιμήθηκε.

«Αποστολή εξετελέσθη... Τώρα μπορώ να σε φορτώσω στην πλάτη μου και να αρχίσω να τρέχω μακριά για να σε πάρω από εδώ» την πείραξα και εκείνη αμέσως τσιτώθηκε και πήγε να φέρει αντίρρηση αλλά δεν την άφησα να πει κάτι ώστε να χαλάσει αυτήν την απίστευτη ατμόσφαιρα που υπήρχε μέχρι στιγμή μεταξύ μας.

«Άλλαξες πάρα πολύ» είπα με βαθιά φωνή καθώς βάζοντας το αριστερό μου αγκώνα να ακουμπήσει δίπλα από το σώμα της άφησα το κεφάλι μου να ξεκουραστεί πάνω στην παλάμη μου ώστε να την κοιτώ, ενώ το χέρι μου αχόρταγα, εξερευνούσε για άλλη μια φορά το κορμί της θέλοντας με αυτήν την κίνηση να επιβεβαιώσει ότι είναι πράγματι εδώ, ότι δεν είναι απλά μια παραίσθηση που σε λίγο θα σβήσει.

«Το ίδιο τολμώ να πω και για σένα» ανταπέδωσε ενώ αμέσως χαλάρωσε κάτω από το άγγιγμα και την τρυφερή ματιά μου, που της δήλωναν ότι δεν είχα σκοπό να χαλάσω αυτήν την υπέροχη βραδιά.

«Μόνο για σένα... Για τους άλλους παραμένω το ίδιο, μην έχεις αυταπάτες... Δεν άλλαξε τίποτα...» της είπα και χαμογέλασε απαλά... «Αλλά εσύ...»

«Τι εγώ;» ρώτησε και το βλέμμα μου άρχισε να την απορροφά σαν να ήταν η τελευταία φορά που την αντίκριζε.

«Τα μαλλιά σου...»

«Τα έκοψα...» είπε αυτόματα ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους της... «Με τις περούκες έλυσα το πρόβλημα του στεγνώματος»

«Το δάκρυ που πέταξες και το αντικατέστησες με αυτό το μικρό δάκρυ στον αφαλό σου...» συνέχισα ενώ ταυτόχρονα το έπιασα απαλά και εκείνη αναρίγησε.

«Είναι πιο βολικό, μπορώ να το κρύβω κάτω από τα ρούχα... Και δεν το πέταξα αλλά το χάρισα» είπε πάλι αυτόματα, κάνοντας με να καταλάβω ότι είχε προβάρει άπειρες φορές αυτές τις ατάκες περιμένοντας κάποια στιγμή να της πει όταν θα έρθει η ώρα... Ήταν άθλια ψεύτρα, όλα αυτά σήμαιναν περισσότερα για εκείνην αλλά δεν ήθελε να πει την αλήθεια γιατί κάτι θα πρόδιδε αν θα το έκανε.

«Το ταττου...» συνέχισα απτόητος γεμάτος περιέργεια για τις αντιδράσεις της ενώ ταυτόχρονα τα ακροδάχτυλα μου πέρναγαν πάνω από το σχήμα του ενός τριαντάφυλλου... Δεν απάντησε αμέσως, προσπάθησε πολύ σκληρά να μην αντιδράσει σε αυτό το άγγιγμα αλλά δεν με ξεγελούσε, την ενοχλούσε που το ακουμπούσα... Κλέβοντας την ευκαιρία, θέλοντας να την προκαλέσω περισσότερο κατέβηκα πιο χαμηλά και χωρίς να σταματώ να το αγγίζω με τα δάχτυλα μου ακολουθώντας το περίγραμμα των κλαδιών για να φτάσω στο κεντρικό τριαντάφυλλο προσπάθησα να το φιλήσω αλλά εκείνη με σταμάτησε πριν τα χείλια μου ακουμπήσουν πάνω στην επιδερμίδα της.

«Εγώ δεν θα το έκανα στην θέση σου...» προειδοποίησε και σηκώνοντας την ματιά μου στην δική της, με κοίταξε ψυχρά παγωμένη.

«Και γιατί όχι;» ρώτησα όλο περιέργεια ενώ την φίλαγα πάνω στην κοιλιά της παντού εκτός από το σημείο που ήταν το ταττού.

«Γιατί τα αγκάθια του είναι δηλητηριώδες» είπε και άφησα ένα χαμόγελο να μου ξεφύγει.

«Θα το διακινδυνεύσω» της απάντησα και πριν προλάβω να την φιλήσω ακριβώς πάνω στο άσπρο της τριαντάφυλλο, εκείνη απομάκρυνε το σώμα της από το δικό μου και μόλις ανακάθισε στο στρώμα, ανασήκωσε το μαξιλάρι και βόλεψε την πλάτη της καλύτερα πάνω στο κεφαλάρι του κρεβατιού ενώ τεντώνοντας το χέρι της, πήρε ένα τσιγάρο από το πακέτο της που το είχε αφήσει εκεί πριν έρθει να με βρει στο μπάνιο και το άναψε.

«Πολύ κακιά συνήθεια...» την επέπληξα ενώ έφερνα το σώμα μου πιο κοντά στο δικό της παίρνοντας ξανά την προηγούμενη μου στάση.

«Δεν είμαι πια κάτω από τις διαταγές σου, οπότε ξεπέρασε το» είπε ψυχρά και αναστέναξα... Μάλιστα, ότι απολαύσαμε, απολαύσαμε, ως εδώ ήταν... Τώρα αρχίζει το θέατρο του παραλόγου.

«Γιατί σε ενοχλεί να το αγγίζω;» την ρώτησα απροκάλυπτα και εκείνη φυσώντας τον καπνό ανασήκωσε τους ώμους της αδιάφορα.

«Απλός δεν μου αρέσει» είπε απλά δηλώνοντας ότι δεν είχε σκοπό να το αναλύσει περισσότερο και προς το παρόν το άφησα στην άκρη.

«Πράγματι έχεις αλλάξει πάρα πολύ...» συνέχισα και εκείνη πήρε μια βαθιά αναπνοή αλλά δεν το σχολίασε... «Τολμώ να πω περισσότερο εσωτερικά παρά εξωτερικά...» συνέχιζε να καπνίζει το τσιγάρο της χωρίς να ανταποκρίνεται, περιμένοντας να συνεχίσω... Ήξερα ότι δεν είχα πολύ χρόνο στην διάθεση μου, αργά ή γρήγορα θα έκανε την κίνηση να φύγει, έπρεπε να πιαστώ από κάπου για να την κρατήσω περισσότερο... «Είσαι πιο ώριμη, πιο αέρινη, πιο εκθαμβωτική, πιο σέξι από ποτέ, πιο δυναμική, πιο σίγουρη για τον εαυτό σου...» και η λίστα δεν τελείωνε αλλά εκείνη δεν είχε κουράγιο να τα ακούσει.

«Δεν βλέπω να σε χαλάσανε και τόσο» σχολίασε με έναν περίεργο προβληματισμό που δεν μου πρόδιδε ποιος ήταν αυτός.

«Να με χαλάσουν;... Δεν φαντάζεσαι πόσο υπερήφανος είμαι για σένα, μέσα σε λίγο χρόνο κατάφερες να βγάλεις όλα όσα έκρυβες μέσα σου...» είπα και πριν συνεχίσω εκείνη με διέκοψε.

«Και έχασα κάποια άλλα που εσύ πάσχιζες με νύχια και με δόντια να τα διατηρήσεις απάνω μου» είπε κάπως ειρωνικά αλλά εννοώντας το.

«Δεν χάθηκαν Μπέλλα, εσύ τα χαντακώνεις γιατί πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν πια... Εμένα όμως δεν με ξεγελάς» της δήλωσα και το σκέφτηκε για λίγο ενώ κοίταζε μακριά... Ο χρόνος μου είχε τελειώσει δεν μου έμενε άλλο από το να μπω στο ψητό και ότι γινόταν.

«Με τι σε εκβιάζει Μπέλλα:» της είπα και αυτόματα γύρισε την ματιά της προς το μέρος μου ζαρώνοντας τα φρύδια της... «Ξέρω ότι είναι ο Χάντερ πίσω από όλα αυτά, δεν χρειάζομαι την επιβεβαίωση σου γι αυτό... το μόνο που χρειάζοται να ξέρω είναι αν μαζί με εκείνον, θα πάρω και κανέναν άλλον την στιγμή που θα τον τεμαχίζω» της είπα σοβαρά και τότε όλο το αίμα από το πρόσωπο της στράγγιξε και με κοίταξε παγωμένα... Μια εσωτερική διαμάχη μαίνονταν μέσα στο μυαλό της αλλά ακόμα και τώρα, το έβλεπα στο βλέμμα της, δεν ήταν διατεθειμένη να μου αποκαλύψει τίποτα... «Με τι σε εκβιάζει Μπέλλα;... Υπάρχει κανείς από πίσω που θα χάσει την ζωή του, την στιγμή που θα τον κάνω κομμάτια;» την ρώτησα ξανά και τότε το σώμα της βρέθηκε σε εγρήγορση... Πετώντας το τσιγάρο μέσα στο τασάκι άγαρμπα, έπιασε το σαγόνι μου με δύναμη και γέρνοντας προς το μέρος μου με κοίταξε με την πιο σκληρή της ματιά και πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Σήκω και φύγε από εδώ πριν να είναι αργά... Το μόνο άτομο που μπορείς να σώσεις εδώ μέσα είναι τον ίδιο σου τον εαυτό... Ότι σου είπα πριν στο εστιατόριο ισχύει... Δεν είμαι διατεθειμένη να καταστρέψω ότι έχω κάνει μέχρι τώρα, για κανέναν και για τίποτα...»

«Επειδή το γουστάρεις...» ειρωνεύτηκα διακόπτοντας την αλλά εκείνη συνέχισε σαν να μην την είχα διακόψει ποτέ.

«Αν προσπαθήσεις να μπεις εμπόδιο στην δουλειά μου, στην ζωή μου ή στην ζωή του, θα με βρεις μπροστά σου και αυτήν την φορά δεν θα έχεις να αντιμετωπίσεις κανένα κοριτσάκι που παίζει με ηλεκτρονικά, έγινα κατανοητή;» είπε και περίμενε την ανταπόκριση μου.

«Τότε γιατί είσαι εδώ Μπέλλα... Αν δεν με ήθελες στην ζωή σου, γιατί ήρθες;» την ρώτησα και πιέζοντας για λίγο τα δόντια της χωρίς να τα τρίξει, άφησε το σαγόνι μου και έκανε πιο πίσω το σώμα της σε μια προσπάθεια να ξεκολλήσει από πάνω μου.

«Ήθελα να σου δώσω ένα αποχαιρετιστήριο δώρο μιας και που είναι η τελευταία φορά που σε βλέπω» μου είπε με ένα τελείως κυνικό τρόπο σαν να προσπαθούσε να με προσβάλει, ναι και τώρα σε πίστεψα.

«Είσαι αισχρή ψεύτρα και ξέρεις ότι τα παραμυθάκια σου δεν περνάνε σε μένα» της δήλωσα και περνώντας το πόδι της πάνω από το σώμα μου έκανε την κίνηση να φύγει, δεν την σταμάτησα.

«Πίστεψε ότι θες... Αν βρεθείς όμως με μια σφαίρα από τα δικά μου χέρια, μην πεις μετά ότι δεν σε προειδοποίησα» είπε ψυχρά καθώς άρχισε να ντύνεται και γυρίζοντας το σώμα μου προς το μέρος της ανακάθισα στο κρεβάτι και την κοίταζα χωρίς να μιλάω, περίμενα μέχρι να κάνει την κίνηση να ανοίξει το παράθυρο για να φύγει.

«Πριν φύγεις, θα μπορούσα να μάθω που χάρισες το περιδέραιο που σου είχα χαρίσει;» την ρώτησα την στιγμή που έφτασε κοντά στο παράθυρο και γύρισε αυτόματα προς την μεριά μου.

«Γιατί έχει τόση σημασία για σένα;» ρώτησε ζαρώνοντας τα φρύδια της.

«Απλή περιέργεια...» είπα ειρωνικά αλλά δεν την ξεγέλασα, αυτό ακριβώς ήθελα και εγώ.

«Σε ένα κοριτσάκι...» είπε αδιάφορα ανασηκώνοντας τους ώμους της λες και ήταν κάτι το φυσικό και αυτό με προβλημάτισε περισσότερο, αλλά προσπαθώντας να πάρω όσα περισσότερα μπορούσα το άφησα στην άκρη του μυαλού μου να το επεξεργαστώ αργότερα... «Τώρα σου λύθηκε η απορία;» ρώτησε πίσω ειρωνικά και χαμογέλασα με ένα ειρωνικό γελάκι και εκείνη έκανε την κίνηση να φύγει ξανά αλλά για άλλη μια φορά την σταμάτησα.

«Πριν φύγεις, πιστεύω ότι θα ήθελες να ξέρεις...» ξεκίνησα το παιχνίδι και εκείνη αυτόματα γύρισε ξανά προς το μέρος μου με απορία.

«Τι πράγμα;» ρώτησε αδιάφορα αλλά δεν με ξεγέλασε, η καρδιά της σίγουρα αυτή την στιγμή θα κόντευε να σπάσει.

«Ότι ούτε και εγώ είμαι διατεθειμένος να τα παρατήσω...»

«Έντουαρτ...»

«Δεν πιστεύω λέξη από όσα λες... Ξέρω τον Χάντερ περισσότερο από όσο εσύ τον γνωρίζεις και ξέρω ότι σε κρατάει με κάτι... Δεν έχω καταλάβει ακόμα με τι, αλλά θα το μάθω...Αργά ή γρήγορα θα το μάθω...»

«Μην προσπαθήσεις...»

«Όπως και να έχει, είναι νεκρός και αυτήν την φορά δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να με εμποδίσει, ούτε καν εσύ Μπέλλα... Περίμενα χρόνια αυτήν την ευκαιρία και δεν πρόκειται να την χάσω μέσα από τα χέρια μου... Έκλεψε την ζωή μου, τώρα κλέβει και την μοναδική γυναίκα που αγάπησα ποτέ και πιστεύεις ότι πρόκειται να τον αφήσω να το κάνει;... Όχι δεν πρόκειται να τον αφήσω να το κάνει Μπέλλα, εγώ είμαι ξοφλημένος, εσύ όμως όχι και δεν υπάρχει περίπτωση να τους αφήσω να σε κάνουν σαν τα μούτρα τους, με οποιοδήποτε κόστος... Όταν ήρθα ήμουν διατεθειμένος να σε αφήσω να διαλέξεις εσύ την μοίρα σου, αλλά αν δεν μου δώσεις το περιθώριο, θα το κάνω πάλι εγώ για σένα και ας με μισήσεις» της δήλωσα και με δύο δρασκελιές ήρθε μπροστά μου και με έπιασε από τον λαιμό αναγκάζοντας με να την κοιτάξω, δεν της έφερα αντίσταση.

«Σήκω και φύγε από την ζωή μου, πριν ενεργοποιήσεις τα χέρια μου... Αν νομίζεις ότι δειλιάζω να το κάνω, δοκίμασε με»

«Τότε κάντο, γιατί αν δεν το κάνεις τώρα, τότε δεν νομίζω ότι θα έχεις άλλη ευκαιρία» της είπα και για λίγο προβληματίστηκε... «Δεν είμαι εγώ ο εχθρός σου Μπέλλα, άφησε με να σε βοηθήσω» έκανα μια απελπισμένη προσπάθεια και έκανε πιο πίσω απελευθερώνοντας με.

«Μην σε ξαναδώ μπροστά μου, γιατί θα είναι και η τελευταία» είπε μόνο σαν απάντηση και μεγάλα βήματα έφυγε από το δωμάτιο σχεδόν τρέχοντας.

Haunted Love M2o "3. Crush"

Μετά από 24 ώρες και 35 λεπτά, ήμουν πια στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας και έπαιρνα ένα ταξί για να ολοκληρώσω αυτήν την ατελείωτη διαδρομή, για να φτάσω επιτέλους κοντά της.

Ευτυχώς μέχρι να φτάσω,  η Ρόουζ είχε κανονίσει τα πάντα, από τα δωμάτια που μου κράτησε για να τους μπερδέψουμε, σε διάφορα ονόματα, τον εξοπλισμό και ότι άλλο χρειαζόμουν ώστε να μην χρειαστεί να μπω στην υπηρεσία μου και δηλώσω το που βρίσκομαι... Πραγματικά της ήμουν πολύ ευγνώμων για όσα έκανε για μένα ώστε να με βοηθήσει να τελειώσει όλο αυτό όσο πιο γρήγορα και ανώδυνα γινόταν... Όχι ότι δεν ήμουν σίγουρος ότι είχα να δώσω μεγάλη μάχη για να τα καταφέρω αλλά είχα την ελπίδα μέσα μου, ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο ριζικά για εκείνην και περισσότερο από όλα, ήλπιζα να μην είχε αλλάξει η ίδια.

Όταν διάβασα τον φάκελο της, δεν σας κρύβω ότι φρίκαρα τελείως... Μέσα σε τόσο μικρό διάστημα είχε καταφέρει τόσα πολλά που πραγματικά με έκανε να νιώθω ότι προσπαθούσε πάση θυσία να με ξεπεράσει για κάποιον λόγο, αλλά ήξερα ότι ήταν δουλειά του άλλου και αυτό με έκανε ακόμα πιο νευρικό... Δεν μπορούσα να ξέρω με τι την κρατάει και περισσότερο το πόσο την έχει αποστρέψει από μένα με βρώμικα κόλπα και λόγια που σίγουρα κρύβουν πολλές αλήθειες που εγώ προσωπικά θα ήθελα να μην υπήρχαν αυτήν την στιγμή αλλά δυστυχώς για μένα υπήρχαν και θα μπορούσαν άνετα να την κάνουν να με σιχαθεί.

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο με ένα πλαστό πρόσωπο, μια μαύρη περούκα και χρωματιστούς φακούς επαφής στο χρώμα της κανέλας, πήγα στην ρεσεψιόν και μιλώντας στα Γαλλικά ζήτησα το δωμάτιο μου που ήταν το διπλανό από της Μπέλλας... Πάνω στην ατυχία μου τουλάχιστον στάθηκα σε αυτό το θέμα τυχερός, ήταν άδειο.

Αφού ανέβηκα στο δωμάτιο μου, δεν έχασα ευκαιρία... Πριν αλλάξω, άνοιξα τον υπολογιστή μου και μπαίνοντας στο σύστημα του ξενοδοχείου, έλεγξα τα Check - in & out της Μπέλλας και μόλις είδα ότι έλειπε, άνοιξα τον σάκο με τα απαραίτητα που μου είχε στείλει η Ρόουζ στο ξενοδοχείο και μόλις πήρα όσα χρειαζόμουν μαζί μου, βάζοντας τα σε ένα σάκο πλάτης, έκανα την πρώτη μου επίσκεψη στο δωμάτιο της, τώρα που έλειπε.

Πηδώντας από το ένα μπαλκόνι στο άλλο με ευκολία, έβγαλα τον σάκο από την πλάτη μου και μόλις έβγαλα το ειδικό εργαλείο που ανοίγει τις μπαλκονόπορτες αυτού του τύπου, την ξεκλείδωσα αλλά την κράτησα κλειστή για την περίπτωση που υπήρχε μέσα σύστημα ανίχνευσης... Έβγαλα έπειτα το γκατζετάκι που δημιουργούσε παρεμβολές στα συστήματα παρακολούθησης και μόλις το κόλλησα πάνω στην μπαλκονόπορτα την έσυρα και την άνοιξα... Μόλις βεβαιώθηκα ότι όλα είναι οκ, μπήκα μέσα και μόλις η μυρωδιά της που είχε πλημμυρίσει όλο το δωμάτιο με κατέκλυσε, έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να συγκεντρωθώ.

Μην ξεχνάς τον στόχο σου, επέπληξα τον εαυτό μου και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, κρατώντας στο χέρι μου ότι ακριβώς χρειαζόμουν και ολοκλήρωσα τον σκοπό της επίσκεψης μου... Μάζεψα τα πράγματα μου, έκλεισα ξανά την μπαλκονόπορτα της, την κλείδωσα και βάζοντας τον σάκο ξανά στην πλάτη μου, γύρισα στο δωμάτιο μου... Βγάζοντας από πάνω μου την περούκα και την μάσκα που φορούσα μπήκα στο μπάνιο και έκατσα κάτω από το κρύο νερό για να μπορέσω να μαζέψω όση δύναμη μου χρειαζόταν ώστε να κρατηθώ συγκεντρωμένος για να ολοκληρώσω την αποστολή μου.

Θα την έβλεπα μετά από τόσο καιρό δεν ήταν και λίγο αυτό, θα αρκούσε να κάνω λίγη παραπάνω υπομονή ώστε να καταφέρω να της μιλήσω, πριν την αρπάξω όπως είναι για να φύγουμε πριν εκείνη το καταλάβει... Έπρεπε να κάνω υπομονή, της το χρωστούσα άλλωστε... προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου και μόλις άκουσα την πόρτα της από το ηχείο να κλείνει,  έκλεισα το νερό και αρπάζοντας μια πετσέτα έτρεξα προς το κρεβάτι που είχα αφήσει το λάπτοπ μου και μόλις την είδα σωριάστηκα πάνω στο στρώμα άφωνος.

Όχι πες τε μου πως;... Πως μπορούσα να βλέπω αυτήν την αέρινη οπτασία μπροστά μου και να καταφέρω να συγκρατήσω όλο απωθημένο μου πάθος για να κρατήσω την ψυχραιμία μου ώστε να μην πάω πάνω στον τοίχο που μας χώριζε, να χώσω μέσα τα δάχτυλα μου και να τον κάνω κομμάτια ώστε να διαλύσω το τελευταίο εμπόδιο που ήταν η αιτία να είμαι μακριά της για να την αρπάξω όπως είναι, να την βάλω στον ώμο μου και να την πάρω μακριά από όλους και όλα όσα μας κράταγαν μακριά όλον αυτόν τον καιρό... Όχι πες τε μου πως;... Ξέροντας όμως πως αυτήν την φορά έπρεπε για εκείνην να κάνω το σωστό, έκλεισα τα μάτια μου μόνο για ένα δευτερόλεπτο, πήρα μια βαθιά ανάσα για να καταλαγιάσω όλα όσα με βάραιναν και αφού τα άνοιξα ξανά, άρχισα να την τρώω με την ματιά μου εξερευνώντας κάθε σπιθαμή αυτού του θεσπέσιου κορμιού... Τι το ήθελα ο πούστης.

Με ένα αέρινο περπάτημα που θα έκανε κάθε πάτωμα να τρίζει, πλησίασε το κρεβάτι της και αφού άφησε απάνω του τις τσάντες που κρατούσε, έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα από την τσάντα της και αφού πήρε ένα, το άναψε και πετώντας το πακέτο πάνω στα υπόλοιπα πράγματα της, πλησίασε το τραπεζάκι που είχε απάνω τον υπολογιστή της, τον άνοιξε και αφού πληκτρολόγησε τον κωδικό της, άνοιξε κάποιο πρόγραμμα και πήγε προς το παράθυρο της... Αφού το άνοιξε λίγο, έμεινε εκεί ακίνητη να ατενίζει τον ορίζοντα ανέκφραστη.

Το κορμί της ήταν πιο αδύνατο από ποτέ,  ίσως θα μπορούσα να πω και πιο αδύνατο από όσο την είχα δει τελευταία φορά στο νοσοκομείο αλλά δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος γι αυτό γιατί τότε φορούσε φαρδιά ρούχα και δεν μπορούσα να ξέρω κατά πόσο ίσχυε αυτό... Φορώντας ένα καυτό σορτάκι με μια φαρδιά ζώνη να τονίζει την μέση της, αφήνοντας ακάλυπτα τα καλλίγραμμα πόδια της και το τελείωμα από το σφριγηλό της κωλαράκι και με ένα μπλουζάκι που περισσότερο θα το έλεγες σουτιέν παρά μπλούζα, να αφήνει το τελείωμα του εσωτερικού του στήθους ακάλυπτο, συγκρατώντας το με την ίδια ζώνη που είχε το σορτσάκι της σε έκανε να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου πάνω από το κορμί της... όταν όμως το έκανες και κατάφερνες να κοιτάξεις το πρόσωπο της ακόμα και μέσα από την αντανάκλαση του τζαμιού που με βοηθούσε να την κοιτάξω αυτήν την στιγμή, σε έκανε να καταλάβεις την πραγματική διαφορά,  σε έκανε να καταλάβεις πόσο η ίδια έχει πλέον αλλάξει ριζικά, όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά.

Οι σκέψεις της καλά κλεισμένες μέσα στο μυαλό της, την έκαναν ψυχρή και απόμακρη, ανέκφραστη με ίχνος συναισθήματος... Με μια ματιά και μόνο αμέσως καταλάβαινες ότι όλη παιδική αθωότητα που την χαρακτήριζε και την έκανε ιδιαίτερη, είχε πλέον χαθεί και είχε αντικατασταθεί, με την ωριμότητα και την απίστευτη θηλυκότητα που άρμοζε σε μια κοπέλα της ηλικίας της, αλλά ακόμα και αυτό δεν σε έκανε να αλλάζεις γνώμη για εκείνην ίσα, ίσα σε έκανε να την θέλεις ακόμα πιο πολύ... Όλο αυτό το μυστήριο που έκρυβε το ανέκφραστο καυτό της βλέμμα, σε εξίταρε περισσότερο και σε έκανε να θες να ανακαλύψεις τι κρύβει από πίσω.

Ακόμα και με το πιο απαλό σχεδόν ανύπαρκτο μακιγιάζ που είχε,  ήταν τόσο εκθαμβωτική τόσο καυτή, τόσο γυναικάρα που σου έπαιρνε την ανάσα μακριά και σε έκανε ανίκανο να μην την διεκδικήσεις... Μέσα στο σύνολο, αυτό που ολοκλήρωνε την απίστευτη ομορφιά της, ήταν τα μαλλιά της, μακριά όπως πάντα, μέχρι κάτω από το στήθος της, να τα συγκρατεί με μια στέκα ενώ τα είχε αφήσει όλα ριχτά κάτω να αγκαλιάζουν το τόσο προκλητικό στηθάκι της.

Ένας ήχος ακούστηκε από τον υπολογιστή της και μόλις πήρε την τελευταία τζούρα από το τσιγάρο της, το έσβησε στο τασάκι και πληκτρολογώντας κάτι, τον άφησε και πλησίασε προς το κρεβάτι της... Ανέβασε το ένα της πόδι πάνω στην σιδεριά και τουρλώνοντας το κωλαράκι της άρχισε να λύνει το κορδόνι από τα ψηλοτάκουνα τακούνια της και ο μεγάλος που ήταν ήδη στα όρια του άρχισε να δονείται... Τον έπιασα για να τον χαλαρώσω λίγο,  γιατί αν συνέχιζε έτσι τότε θα την είχα πολύ άσχημα και έπρεπε να κρατηθώ συγκεντρωμένος πριν εξοστρακιστώ τελείως.

«Το απολαμβάνεις;» άκουσα να λέει και πάγωσα στην θέση μου, την στιγμή που εκείνη πέταγε το ένα της παπούτσι και αλλάζοντας πόδι συνέχιζε την ίδια διαδικασία... Ω ρε πούστη μου, λες να βρήκε την κάμερα που έχω βάλει στο δωμάτιο της;... σκέφτηκα για μια στιγμή αλλά τα επόμενα της λόγια με καθησύχασαν και ξεχνώντας τον μεγάλο, αφοσιώθηκα για να πάρω όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσα.

«Πέρνα μου τα αρχεία και τράβα να την παίξεις πουθενά αλλού» συνέχισε και κατάλαβα ότι μίλαγε με κάποιον στον υπολογιστή της, αλλά εγώ δεν άκουγα τις απαντήσεις.

«Κοίτα... Είμαι ιδρωμένη από την κορυφή μέχρι και τα νύχια και χρειάζομαι απεγνωσμένα ένα ντουζάκι για να χαλαρώσω,  γι αυτό μην με καθυστερείς γιατί θα το μετανιώσεις...» συνέχισε ενώ πηγαίνοντας προς την ντουλάπα της, την άνοιξε και πήρε στα χέρια της μια αλλαξιά και την έβαλε πάνω στο κρεβάτι της πριν γυρίσει και πάλι την ματιά της προς την οθόνη και εκεί κατάλαβα ότι ο άλλος που της μίλαγε, της τα έγραφε αντί να μιλάει στο μικρόφωνο του.

«Τι κρίμα για σένα που θα είμαι με τον υπουργό... Ας πρόσεχες... Ναι άλλη δουλειά δεν είχα να κάνω από το να ξεκαυλώνω άχρηστους μεσάζοντες σαν και εσένα... Τα παράπονα σου στον αφεντικούλι σου και όχι σε μένα... Δεν είμαι η γκέισα σας οπότε ξεπέρασε το και τελείωνε με την μεταφορά. Έχεις ένα λεπτό ακόμα» του είπε και πήγε προς το μπάνιο... Άκουσα το νερό να τρέχει και μόλις γύρισε πήγε προς τον υπολογιστή της και αφού έκλεισε όλα τα προγράμματα και έβαλε ένα πλότερ χεριού σε λειτουργία, εκτύπωσε το αρχείο που της είχε στείλει ο άλλος και αφού τελείωσε και με αυτήν την διαδικασία,  τα έβαλε όλα μέσα σε έναν φάκελο χωρίς να τα κοιτάξει και αφού τον πέταξε πάνω στο κρεβάτι έκλεισε τελείως τον υπολογιστή και άρχισε να ξεντύνεται.

Το σώμα μου πάγωσε,  η ανάσα μου χάθηκε και μόλις είδα όλα της τα ρούχα στο πάτωμα, η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει... Γαμώτο πρέπει να συγκεντρωθώ,  πρέπει να κρατήσω το κεφάλι μου ψηλά... Το πάνω ρε μαλάκα όχι το κάτω, φώναξα προς τον μεγάλο που είχε αρχίσει να με πονάει, ενώ τον έπιανα και πάλι για να τον χαλαρώσω την στιγμή που χτύπησε το κινητό της... Κάρφωσα την ματιά μου προς την οθόνη του υπολογιστή μου και μόλις εκείνη γύρισε προς το μέρος μου τότε τα έχασα τελείως και έμεινα αποσβολωμένος να την κοιτώ χωρίς να πιστεύω πράγματι αυτό που έβλεπα.

Πάνω στην κοιλιά της, ακριβός κάτω από τον αφαλό της, είχε χτυπήσει ένα τεράστιο ταττου που πριν, λόγο του ότι την κοίταζα μέσα από τον αντανάκλαση του παραθύρου της, δεν είχα την ευκαιρία να το δω.

Το ταττού κάλυπτε σχεδόν όλη την επιφάνεια της κοιλιάς της, με κύριο θέμα να είχε τρία τριαντάφυλλα... Στις  δύο άκρες αριστερά και δεξιά του αφαλού της, είχε από ένα σκούρο κόκκινο τριαντάφυλλο που ενώνονταν μεταξύ τους με διάφορα διακλαδωτά κλαδιά με μεγάλα αγκάθια ενώ στον κέντρο του σχεδίου υπήρχε ένα άσπρο ματωμένο τριαντάφυλλο κάτω ακριβώς από τον αφαλό της, ακριβώς εκεί που τελείωνε το μακρύ δάκρυ – σκουλαρίκι που είχε κρεμάσει εκεί... Πραγματικά δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο στο σώμα της και να το στιγματίσει με αυτόν τον τρόπο για πάντα... Είμαι σίγουρος ότι πλήρωσε πολύ ακριβά αυτήν της την απόφαση από τον άλλο, γιατί αν το βλέπανε τα θύματα της,  τότε σίγουρα θα την είχε πολύ άσχημα... Θα είναι σαν να αφήνει το στίγμα της,  το σημάδι αναγνώρισης της και όσες μεταμφιέσεις και να έκανε,  αυτό πάντα θα την πρόδιδε... Εκτός και αν το κάλυπτε στις αποστολές της,  πράγμα που άρχισα να πιστεύω ότι ήταν το πιο πιθανόν από την στιγμή που αυτή η πληροφορία δεν υπήρχε στον φάκελο της, γιατί αν δεν το κάλυπτε, τώρα θα ήταν το νούμερο ένα που θα την χαρακτήριζε.

Μόλις την είδα να μπαίνει στο μπάνιο δεν κρατήθηκα άλλο... Βάζοντας σε χρόνο μηδέν την φόρμα μου ένα φανελάκι και τα αθλητικά μου παπούτσια, φόρεσα τα γάντια μου, έβαλα στην τσέπη μου την  κάρτα που άνοιγε όλα τα δωμάτια του ξενοδοχείου, πήρα το ορειβατικό μου σκηνή για καλό και για κακό και πήγα ξανά στο δωμάτιο της... Δένοντας το σκηνή στα κάγκελα της, άνοιξα την μπαλκονόπορτα της λίγο περισσότερο και μπήκα μέσα αθόρυβα.

Πατώντας στις μύτες για να μην με αντιληφθεί, πλησίασα το κρεβάτι της και μόλις άνοιξα τον φάκελο και είδα ποιο είναι το επόμενο θύμα της, τον έκλεισα ξανά και εκεί που πήγα να ισιώσω το κορμί μου για να φύγω, η πόρτα της τουαλέτας άνοιξε και αυτόματα είδα το στιλέτο που κατευθυνόταν προς το μέρος μου... Σταμάτησα την πορεία του πιάνοντας το στο χέρι μου και καρφώνοντας την ματιά μου στην δική της, εκείνη έμεινε παγωμένη να με κοιτάει ανέκφραστη, με μια απορία στα μάτια της που παρέμεναν ψυχρά... Δεν μπορούσα να διακινδυνεύσω να βρεθώ σε διαμάχη μαζί της και καθώς άφησα το στιλέτο πάνω στον φάκελο, έτρεξα προς το μπαλκόνι και πιάνοντας το σκηνή, πήδηξα από τα κάγκελα και άφησα το κορμί μου να πέσει στο κενό.

Μόλις προσπέρασα και τον δεύτερο μπαλκόνι κάτω από το δικό της, έφερα προς τα μέσα τα πόδια μου και αφήνοντας το σκοινί, άφησα το κορμί μου να σταθεροποιηθεί πάνω στα κάγκελα του τρίτου ορόφου κάτω από το δικό της αλλά πριν περάσω από την εσωτερική μεριά, ανασήκωσα την ματιά μου προς το μέρος της... Εκείνη με κοίταζε χωρίς να κάνει τίποτα, αποσβολωμένη... “Έντουαρτ;” συλλάβισε άηχα έχοντας σμίξει τα φρύδια της με απορία και χαμογέλασα με εμφανή την ικανοποίηση μου από την αντίδραση της αυτή καθώς άφησα το χαμόγελο μου να αγγίξει τα μάτια μου ώστε να το δει και εκείνη... της έκλεισα το ένα μου μάτι και περνώντας από την εσωτερική μεριά του μπαλκονιού, μπήκα μέσα στο δωμάτιο και άρχισα να αλλάζω για να φύγω γρήγορα από εκεί, πριν αποφασίσει η ίδια να έρθει.

Μπορεί αναγνωρίζοντας με ακόμα και με την κουκούλα και με διαφορετικό χρώμα στα μάτια μου, να την έκανα να σταματήσει τις αρχικές της προθέσεις,  αλλά ακόμα δεν μπορούσα να ξέρω όταν συνειδητοποιήσει ότι είμαι πράγματι εδώ, τι η ίδια θα μπορούσε να κάνει και δεν διακινδύνευα ακόμα να αποκαλυφθώ... Είχα κάνει το πρώτο βήμα αλλά είχα πολύ δρόμο μπροστά μου για να εκπληρώσω τον στόχο μου και αυτό με ανησυχούσε πάρα πολύ γιατί ο χρόνος μου ήταν τόσο λίγος που όλα θα έπρεπε να γίνουν εν τάχει.

~*~*~*~*~                                                     ~*~*~*~*~

Ακολουθώντας την από απόσταση,  την είδα να μπαίνει μέσα σε ένα εστιατόριο και μόλις βεβαιώθηκα ότι καμία απειλή δεν υπήρχε τριγύρω ώστε να μας χαλάσει αυτήν την βραδιά, μπήκα μέσα και εγώ και έμεινα για λίγο να την κοιτώ από μακριά.

Καθισμένη σε ένα τραπέζι, με την πλάτη της προς το μέρος μου, κράταγε στο ένα της χέρι το ποτήρι με την σαμπάνια που είχε παραγγείλει και από την στάση του σώματος της καταλάβαινα ότι ήταν βαθιά μέσα στις σκέψεις.

Με τα μαλλάκια της ριχτά απαλά πάνω στους ώμους της, φορώντας ένα μαύρο φόρεμα και με το ποτήρι να μένει μετέωρο ψηλά στο αέρα, χωρίς να το αφήνει πάνω στο τραπέζι ή να πίνει λίγο από αυτό, αυτόματα ένιωσα σαν να έβλεπα την σκηνή που πήγε να βρει ο Τζον την Τζέιν από  το Mr and Mrs Smith και χωρίς να μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου, πλησιάζοντας την αργά, επανέλαβα ότι είχε κάνει και ο Τζον όταν είχε πλησιάσει την Τζέιν του.

Φτάνοντας κοντά της, πέρασα την πετσέτα στο χέρι μου, τύλιξα τα δάχτυλα μου γύρω από τα δικά της που συγκρατούσαν ακόμα το ποτήρι της σαμπάνιας της ενώ ταυτόχρονα με το άλλο μου χέρι, πήρα το μπουκάλι της σαμπάνιας και συμπλήρωσα το λιγοστό ποτό που είχε ήδη πιει καθώς της έλεγα με βαθιά φωνή.

«Μαντάμ» ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλια της καθώς γύριζε την εριστική ματιά της προς το μέρος μου για να με κοιτάξει την στιγμή που άφηνα το μπουκάλι της σαμπάνιας στην θέση της... «Έχω σκεφτεί ένα σωρό ατάκες γι' αυτή τη στιγμή... "Είπα να περάσω μια βόλτα"... "Γεια σου κούκλα, μ' έχεις στην πρίζα"»

«Ωραία... Σου τελείωσαν οι ατάκες και τώρα αντιγράφεις ατάκες από ταινίες κύριε Σμιθ;» ειρωνεύτηκε και γέλασα με τον στραβό μου χαμόγελο που πάντα της άρεσε καθώς πήγαινα προς την καρέκλα που ήταν απέναντι της.

«Πιστεύω πως η συγκεκριμένη μας χαρακτηρίζει απόλυτα,  δεν νομίζεις;...» ρώτησα και καθώς έπιασα την πλάτη της καρέκλας συνέχισα... «Μπορώ να καθίσω;» ρώτησα.

«Όχι» ήρθε η αυτόματη απάντηση της αλλά αγνοώντας την το έκανα έτσι κι αλλιώς και εκείνη αμέσως έβγαλε το όπλο της και το εναπόθεσε πάνω στα πόδια της, κρύβοντας το με την πετσέτα της καθώς εγώ συνέχιζα το παιχνίδι.

«Ειλικρινά, πρέπει να σταματήσω πια να την βλέπω πάντως...» συνέχισα ανενόχλητος και καθώς απομάκρυνα από μπροστά μου το πιάτο που υπήρχε εκεί, έβαλα τους αγκώνες μου να ακουμπήσουν πάνω στο τραπέζι και φέρνοντας τα χέρια μου μπροστά, τα σταύρωσα μεταξύ του και έγειρα το σώμα μου πιο κοντά της... «Έχει αρχίσει να με στοιχειώνει,  μέχρι και στα όνειρα μου την βλέπω πια» της είπα παιχνιδιάρικα και εκείνη χωρίς να αλλάζει το εριστικό της ύφος μου απάντησε σκληρά.

«Ελπίζω να είναι αρκετά βασανιστικά»

«Κάνουν ότι καλύτερο μπορούν» της απάντησα χωρίς να σταματώ να της χαμογελώ με αυτάρεσκο ύφος.

«Τι θέλεις... Τζον;» είπε αυτόματα ενώ όλο της το ύφος σκλήρυνε, χρησιμοποιώντας το όνομα του ήρωα της ταινίας μιας και λόγω της μεταμφίεσης μου είχε καταλάβει ότι δεν ήθελα να αποκαλύψω ακόμα την ταυτότητα μου και αυτό με έκανε για λίγο να πάρω μια ανάσα ελπίδας.

«Για να με βλέπεις εδώ,  είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεις ήδη την απάντηση» της είπα με χαμηλή φωνή χωρίς να αλλάζω ύφος και ανασήκωσε τα φρύδια της προκλητικά.

«Λυπάμαι που θα το ακούσεις από μένα, αλλά είναι μια μάταιη προσπάθεια... Γι αυτό να μην σε καθυστερώ από το υπερφορτωμένο σου πρόγραμμα» είπε αδειάζοντας με, με την μια και ανασήκωσα το ένα μου φρύδι ειρωνικά.

«Με ξέρεις πάρα πολύ καλά ώστε να γνωρίζεις ότι αν θέλω κάτι, δεν φεύγω αν δεν το πάρω» της δήλωσα και ο σερβιτόρος που έκανε την εμφάνιση του, της έκοψε την απάντηση που ήταν έτοιμη να μου δώσει.

«Σαμπάνια κύριε;» ρώτησε και χωρίς να σταματώ να την κοιτάζω χαμογέλασα.

«Γιατί όχι... Άλλωστε σήμερα έχουμε έναν λόγο να το γιορτάσουμε» απάντησα και εκείνη συνέχισε ψυχρά.

«Θα μπορούσατε να μου φέρετε ένα μαρτίνι παρακαλώ;» είπε για να με προκαλέσει αλλά δεν μάσησα.

«Αμέσως κυρία» ανταποκρίθηκε το γκαρσόνι καθώς άφηνε την σαμπάνια στην θέση της αφού πρώτα είχε γεμίσει το δικό μου ποτήρι και εξαφανίστηκε.

«Θα έλεγες;» της είπα για να συνεχίσουμε από εκεί που μας είχαν διακόψει και γέρνοντας προς το μέρος μου με κοίταξε με ύφος που δεν δεχόταν αντίρρηση για τα επόμενα της λόγια, δηλώνοντας μου ότι,  ό,τι έλεγε το εννοούσε.

«Δεν υπάρχει τίποτα εδώ που μπορείς να κάνεις,  γι αυτό φύγε τώρα πριν αποκαλυφθεί η ταυτότητα σου και μην ξαναγυρίσεις» είπε σκληρά και ανασηκώνοντας το φρύδι μου άφησα ένα ειρωνικό γελάκι αλλά παλαιά και εκείνη γυρίζοντας στην θέση της σταύρωσε τα χέρια της μπροστά στο στήθος της αλλά το όπλο δεν το έβγαζε από τα πόδια της.

Τώρα αυτό τι είναι;... Δεν μου έχει εμπιστοσύνη;... αναρωτήθηκα για μια στιγμή αλλά το ταγκό που υπήρχε και στην ταινία σε αυτήν την σκηνή, άρχισε να παίζει και κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά καθώς χαμογέλαγα πιο πλατιά ενώ κοίταζα προς το ταβάνι και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα την κοίταξα ξανά ευθεία στα μάτια.

«Νομίζω ότι είναι καρμικό... Έλα να το χορέψουμε» είπα ενώ ταυτόχρονα σηκώθηκα και πήγα μπροστά της.

Δεν περίμενα την απάντηση της, πιάνοντας το χέρι της, την ανάγκασα να σηκωθεί και εκείνη αφήνοντας το όπλο της πάνω στην καρέκλα της με την πετσέτα της να το καλύπτει, με ακολούθησε αδιαμαρτύρητα και μόλις φτάσαμε στο κέντρο της πίστας, την γύρισα προς την μεριά μου και την κόλλησα απόλυτα απάνω μου.

Μόλις το άρωμα της με τύλιξε, ένιωσα την καρδιά μου να σταματά... Γαμώτο την ήθελα τόσο πολύ που ο μεγάλος δεν άργησε να αντιδράσει.

«Μμμμ,  κάποια πράγματα βλέπω δεν αλλάζουνε» σχολίασε με ειρωνεία και καθώς πλησίασα το πρόσωπο μου προς το δικό της, εκείνη έκανε αυτόματα πιο πίσω αλλά χωρίς να με πτοεί η κίνηση της αυτή, συνέχισα ακάθεκτος.

Βάζοντας τα χείλια μου να ακουμπήσουν ανεπαίσθητα πάνω στο αυτί της, ψιθύρισα...

«Δεν έχεις ιδέα πόσο αβάσταχτα βασανιστικές ήταν ημέρες και οι νύχτες που κύλησαν μακριά σου» είπα με βαθιά φωνή καθώς δάγκωνα τον λοβό της και ενώ εκείνη προσπάθησε πάρα πολύ σκληρά να κρύψει όλα όσα ένιωσε εκείνην την στιγμή, το ίδιο της το σώμα την πρόδωσε και περισσότερο από ικανοποιημένος συνέχισα πιο δυναμικά.

Δεν είχε αλλάξει τίποτα... Άλλοι ήταν οι λόγοι που μου το αρνιόταν και τώρα που ήμουν πιο σίγουρος από ποτέ γι αυτό, δεν θα έκανα πίσω με τίποτα.

«Χαίρομαι γι αυτό» απάντησε αυτόματα και χαμογέλασα δύσπιστα δηλώνοντας της ότι δεν με είχε πείσει.

Καθώς τα κορμιά μας άρχισαν να λικνίζονται και να στριφογυρίζουν στον ρυθμό της μουσικής, μπήκα κατευθείαν στο θέμα χωρίς περιστροφές.

«Δεν είμαι εδώ για να εκπληρώσω την αρχική μου αποστολή αλλά για να σε πάρω μακριά από όλα αυτά» της δήλωσα ανοιχτά.

«Τι κρίμα που θα φύγεις με άδεια χέρια, γιατί εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να σε αφήσω να εκπληρώσεις καμία από τις δύο σου επιθυμίες» δήλωσε πίσω σκληρά και κάνοντας μια στροφή, καθώς έβαλα το χέρι μου πάνω στον αυχένα της, την έγειρα προς τα κάτω και πλησιάζοντας το κορμί μου προς το δικό της αυτόματα κλείδωσα τα δάχτυλα μου γύρω από το γόνατο της και το έφερα να ακουμπήσει πάνω στον γοφό μου.

«Δεν είσαι διατεθειμένη...» επανέλαβα ενώ το χέρι μου ανηφόριζε από το γόνατο της προς το υπόλοιπο σώμα της προκλητικά και αισθησιακά.

Εκείνη παρέμενε αυστηρά ψυχρή αλλά δεν με ξεγελούσε, η ανάσα της είχε ήδη αρχίσει να γίνεται πιο γρήγορη και χωρίς να χρειαστεί να το επιβεβαιώσω, ήμουν σίγουρος ότι το καυτό της μουνάκι είχε ήδη υγρανθεί σε σημείο να την τρελαίνει... Τα ροδοκοκκινισμένα μάγουλα της κάτω από το απίστευτο μαύρισμα που είχε κάνει και τις στρώσεις του μεικ απ, το προδίδανε.

Το χέρι μου πέρασε από το μικρό στιλέτο που είχε στηρίξει στον αριστερό της πόδι, αλλά αδιαφόρησα για εκείνο... Ήθελα να ξέρει ότι την εμπιστεύομαι και ότι ξέρω ότι δεν τα εννοεί όλα αυτά και έτσι ανεβάζοντας το χέρι μου πιο ψηλά, άφησα τα ακροδάχτυλα μου να περάσουν από τον λαιμό της μέχρι το τελείωμα του ντεκολτέ της και ανάσα της άρχισε να γίνεται πιο πνιχτή και δύσκολη.

«Θα το δούμε αυτό» της απάντησα καθώς άφηνα τα χείλια μου να ακουμπήσουν πάνω στο στέρνο της απαλά και μόλις το χέρι της κλείδωσε γύρω από τον λαιμό μου για να υποβαστάξει το βάρος της, ανασήκωσα το σώμα μου για να την αφήσω να στερεωθεί και πάλι στα πόδια της, τελείως ικανοποιημένος από την αντίδραση της.

«Αν προσπαθήσεις να κάνεις κάτι από τα δύο, σε προειδοποιώ ότι θα σε σταματήσω» συνέχισε εκείνη σκληρά ενώ προσπάθησε να απομακρύνει το σώμα της από το δικό μου αλλά εγώ δεν της έκανα την χάρη... Με μια απότομη στροφή, την ανάγκασα να κολλήσει το κορμί της που τώρα πια έτρεμε σύγκορμο, απάνω μου και εκείνη με κόπο έπνιξε το βογκητό της που δεν είχε άλλες αντοχές να κρύψει.

«Μπορώ να μάθω και τον λόγο;» συνέχισα απτόητος.

«Μου αρέσει η δουλειά μου και δεν είμαι διατεθειμένη να σε αφήσω να μου την χαλάσεις» είπε με περισσότερο πείσμα, με δηλητήριο στην φωνή της... Χωρίς να το υπολογίσω, χάνοντας τα τελείως, την γύρισα και την κάρφωσα πάνω στην μια από τις δύο κολώνες που υπήρχε αριστερά και δεξιά από την πίστα και μόλις άκουσα τον καθρέφτη να σπάει πίσω από την πλάτη της, έβρισα τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ,  αλλά δεν τα έχασα κιόλας... Ήταν μαλακία αυτό που έκανα αλλά δεν έπρεπε να τα παρατήσω τώρα πριν πάρω τις απαντήσεις μου.

Εκείνη με το που ακούμπησε η πλάτη της πάνω στον καθρέφτη, έκλεισε αυτόματα τα μάτια της και έπνιξε με πείσμα το βογκητό πόνου που ήταν έτοιμο να ξεπηδήσει από τα χείλια της ενώ βρίσκοντας πολύ γρήγορα την αυτοκυριαρχία της, άνοιξε ξανά τα μάτια της αργά και τα κάρφωσε μέσα στα δικά μου με δηλητήριο.

«Σου αρέσει η δουλειά σου...» επανέλαβα αλλά δεν την άφησα να πει κάτι πριν τελειώσω την δική μου φράση... «Σου αρέσει να πηδιέσαι σαν κανένα τυχαίο πορνίδιο από εδώ και από εκεί,  να κάνεις την κλέφτρα για μερικά ψωρόεκατομμύρια,  να σκοτώνεις εν ψυχρώ όσους προσπαθούν να σε εμποδίσουν... γιατί αυτό είσαι!... Ποιον πας να κοροϊδέψεις Μπέλλα;» την ρώτησα σκληρά καθώς τα μάτια μου είχαν ήδη αρχίσει να πετάνε σπίθες, με χαμηλή φωνή ενώ δεν την άφηνα να κουνηθεί σπιθαμή.

«Ναι και δεν νομίζω ότι σου πέφτει πια λόγος, γι αυτό τράβα τα χέρια σου από πάνω μου τώρα... Δεν είμαι πλέον αυτή που είχες κάποτε γνωρίσει,  γι αυτό καλό θα ήταν να μην με προκαλέσεις άλλο γιατί δεν το έχω σε τίποτα να σου το αποδείξω ακόμα και μπροστά σε όλους αυτούς που μας κοιτάνε αυτήν την στιγμή» είπε αφρίζοντας και ζάρωσα τα φρύδια μου κουνώντας το κεφάλι μου αρνητικά.

«Δεν σε πιστεύω» της δήλωσα και εκείνη έκανε μια αδιάφορη γκριμάτσα.

«Πρόβλημα σου» είπε και σπρώχνοντας με, τράβηξε τα χέρια μου από  πάνω της και άρχισε να πηγαίνει προς το τραπέζι που καθόμασταν πριν... Φτάνοντας κοντά του, κάλυψε με την τσάντα της την πετσέτα που είχε από κάτω το όπλο της και καθώς τα συγκράτησε στην αγκαλιά της άρχισε να φεύγει με το κεφάλι ψηλά χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά προς το μέρος μου ξανά.

Με τι διάολο την απειλεί;... Δεν θα ησυχάσω αν δεν το μάθω... Φυσικά και δεν πιστεύω λέξη από όσα λέει και πολύ σύντομα θα το ξεκαθαρίσω... Πολύ σύντομα.