Haunted Love 44. Θέτοντας τα όρια μου

Κάπου ανάμεσα στην παραζάλη μου, εκεί που η καρδιά μου και η ανάσα μου πάλευαν να βρουν ξανά έναν φυσιολογικό ρυθμό... Ξαφνικά το μυαλό μου άρχισε να παίρνει στροφές και ενώνοντας όλα όσα μου είχε πει μέχρι τώρα σε συνδυασμό με τα όσα μου είχε πει ο Τεό, έπαθα αναλαμπή και έμεινα ξέπνοη να κοιτώ το κενό παλεύοντας σκληρά να μην αντιδράσω.

Σηκώνοντας την ματιά μου προς το μέρος του, τον κοίταξα ανέκφραστα και εκείνος ακόμα ασθμαίνοντας με κοίταξε με απορία.

«Με θες;» ρώτησα και στριφογύρισε τα μάτια του απηυδισμένα.

«Τελείωσα πριν καν αρχίσω και εσύ με ρωτάς αν σε θέλω;» ρώτησε δύσπιστα.

«Θες να έχεις το πράσινο φως να το έχεις όποτε γουστάρεις;» συνέχισα εγώ ανέκφραστα και εκείνος αρχίζοντας πάλι να ανασαίνει πιο γρήγορα έτριξε τα δόντια του περιμένοντας να συνεχίσω όχι και τόσο υπομονετικά, ενώ καταλάβαινε που το πήγαινα... «Αν το θες τότε σου έχω τρεις όρους» συμπλήρωσα και καταπίνοντας θορυβώδες με κοίταξε με μια εκνευρισμένη ματιά.

«Σε ακούω» είπε μέσα από τα δόντια του και χαμογέλασα με ικανοποίηση.

«Ειλικρινά δεν μου καίγεται καρφί για το τι δουλειά κάνεις και όσο αφορά το δικό σου κομμάτι κράτα το για τον εαυτό σου, αλλά όσο αφορά το δικό μου κομμάτι θέλω να ξέρω τι με περιμένει... Οπότε ο πρώτος μου όρος είναι, αυτός» του είπα και πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Ο δεύτερος;» ρώτησε όσο ακόμα μπορούσε να κρατήσει την ψυχραιμία του και συνέχισα.

«Η μόνη είσοδος που μπορείς να χρησιμοποιείς είναι αυτή που είσαι ήδη μέσα... Την δεύτερη να την βγάλεις από το μυαλό σου, δεν είμαι διατεθειμένη να την χαρίσω σε κανέναν» δήλωσα και τρίζοντας ξανά τα δόντια του πήρε άλλη μια βαθιά ανάσα.

«Και ο τρίτος;»

«Δεν θα με ξανά ακουμπήσεις ποτέ τις τρεις ημέρες του μήνα που έχω περίοδο... Μπορεί εσύ να είσαι άνετος με το όλο θέμα του αίματος, αλλά εγώ δεν είμαι» του είπα και για λίγο έμεινε να με κοιτά χωρίς να εκδηλώνει τα συναισθήματα του... «Αυτά είναι τα όρια μου, δεν νομίζω να ζητώ κάτι παράλογο... Άλλωστε μόνος σου είπες ότι μπορώ να τα θέσω» προσπάθησα ξανά και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα το σκέφτηκε πιο λογικά και παραμερίζοντας για λίγο τον εγωισμό του, τελικά κατένευσε.

«Όχι είναι απόλυτα λογικά και θα τα σεβαστώ» είπε εκπλήσσοντας με και κατένευσα και εγώ ευχαριστώντας τον με την ματιά μου.

Έντουαρτ

Ήταν πραγματικά η πιο επεισοδιακή βραδιά της ζωής μου... Ένιωθα σαν να πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένος... Αυτή η γυναίκα δεν θα σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσει... Αλλά το πιο παράλογο από όλη αυτήν την βραδιά ήταν ότι παρόλο που τελείωσα μέσα σε 5 λεπτά - κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ζωή μου - ένιωθα τόσο ολοκληρωμένος, τόσο γεμάτος, τόσο ικανοποιημένος που δεν μπορούσα με τίποτα να το πιστέψω.

«Πως κατάφερα να μπερδέψω την τουαλέτα με τον διάδρομο πάλι;» την άκουσα να σιγομουρμουρίζει από τον διάδρομο και γελώντας σιγανά από περιέργεια πήγα μέχρι το κατώφλι της πόρτας να την κρυφοκοιτάξω.

Το θέαμα μου έκοψε την ανάσα, αφού φορούσε ένα διάφανο κόκκινο κοντό νυχτικάκι με ένα μόνο άσπρο στριγκάκι από μέσα να τονίζει τα υπέροχα και σφριγηλά της οπίσθια... Μέσα στο σκοτάδι ψηλαφίζοντας τον τοίχο, αντί να πηγαίνει προς το δωμάτιο της πήγαινε προς το τέλος του διαδρόμου και έκλεισα το στόμα μου με το χέρι μου για να μην γελάσω δυνατά και την ξαφνιάσω για να απολαύσω περισσότερο αυτό το υπερθέαμα που αμέσως με έκανε να ξεσηκωθώ, αλλά φτάνοντας στο παράθυρο ξαφνικά πάγωσε.

«Πότε βάλανε κουρτίνες;» αναρωτήθηκε ψιθυρίζοντας και γυρίζοντας προς τα πίσω άρχισε πάλι τοίχο, τοίχο να αλλάζει πορεία για να γυρίσει προς το δωμάτιο της και μόλις γύρισε προς το μέρος μου εκεί που εγώ χάζευα τα στητά της στηθάκια να ανεβοκατεβαίνουν με τις βαθιές της ανάσες εκστασιασμένος, περιμένοντας να την δω να ξαφνιάζεται με την παρουσία μου... Εκεί τα έχασα τελείως.

Σηκώνοντας την ματιά μου προς το πρόσωπο της, μέσα στο σκοτάδι δεν το κατάλαβα αμέσως... όμως μόλις την κοίταξα καλύτερα, διαπίστωσα ότι εκείνη δεν με είχε προσέξει καθόλου... Η κίνηση του Φλικ μου απέσπασε την προσοχή και απρόθυμα γυρίζοντας την ματιά μου προς το μέρος του, τον είδα να με κοιτάει με απορία διαβάζοντας τις προθέσεις μου... Μόλις κατάλαβε ότι ήμουν απορημένος με όλη αυτήν την αλλόκοτη συμπεριφορά της Μπέλας, πριν προλάβει εκείνη να φτάσει στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας της, έτρεξε κοντά μου αλλά μόλις η Μπέλα ξαναμίλησε σταμάτησε δύο βήματα πριν με φτάσει και την κοίταξε και εκείνος ταυτόχρονα με μένα.

«Κάνε να μην έχει κλείσει η πόρτα, μόνο να μην έχει κλείσει» μουρμούραγε με παράπονο και μόλις ένιωσε το άνοιγμα πήρε μια ανακουφιστική ανάσα και μπαίνοντας μέσα στις μύτες των ποδιών της την έκλεισε αθόρυβα και γύρισα την ματιά μου προς τον Φλικ με απορία.

«Υπνοβατεί;» τον ρώτησα την διαπίστωση μου και εκείνος τρέχοντας προς την πόρτα της μόλις έφτασε έξω από αυτήν γύρισε να κοιτάξει αν τον ακολουθώ.

Δεν έκατσα να το σκεφτώ, αυτό έπρεπε να το δω με τα μάτια μου... Μπαίνοντας μέσα στο δωμάτιο της αθόρυβα για να μην την τρομάξω την είδα να πηγαίνει προς τον διάδρομο της τουαλέτας της ψηλαφίζοντας τον τοίχο και μόλις την είδα να σκοντάφτει πάνω στο έπιπλο που ήταν μπροστά της, πήγα να την βοηθήσω αλλά ο Φλικ μπαίνοντας μπροστά μου με σταμάτησε, αλλά πριν προλάβω να τον πάρω από τα πόδια μου η Μπέλα άρχισε να χοροπηδά πνίγοντας τα βογκητά πόνου μουρμουρίζοντας.

«Γαμώτο σου ρε Βι, σου έχω πει ένα εκατομμύριο φορές να μην μετακινείς τα έπιπλα... Δες τώρα τι έπαθα... Τι θα κάνω αν ξυπνήσει;» έλεγε με παράπονο καθώς προσπαθούσε να βρει ξανά τον τοίχο σαν τυφλή κουνώντας τα χέρια της αριστερά και δεξιά και έμεινα να την κοιτώ χωρίς να είμαι ικανός να κάνω μια λογική σκέψη.

Το φεγγάρι φώτιζε τόσο καλά το δωμάτιο που δεν χρειαζόντουσαν τα φώτα για να δεις τις σκιές των επίπλων ή ακόμα και τον διάδρομο  και όμως για εκείνην δεν ήταν αρκετό για να δει το έπιπλο που ήταν μπροστά της... Είμαι σίγουρος πλέον ότι υπνοβατεί, αλλά γιατί ο Φλικ θέλει να δω τι κάνει από την στιγμή που έκανα την σωστή διαπίστωση;... Σίγουρα κάτι άλλο θέλει να δω αλλά τι;

Χωρίς να ανάψει τα φώτα, μπήκε στην τουαλέτα και κλείνοντας την πόρτα χάθηκε μέσα σε εκείνην... Όσο ήταν μέσα το μόνο που ακούστηκε ήταν η βρύση που έπλενε τα χέρια της και ανοίγοντας την πόρτα για άλλη μια φορά στις μύτες των ποδιών άρχισε να παίρνει τον δρόμο του γυρισμού προς το κρεβάτι ψηλαφίζοντας τον τοίχο και ο Φλικ άρχισε να γίνεται νευρικός... Τον κοίταξα με περιέργεια και εκείνος άρχισε να με τραβάει από το μπατζάκι και σαστισμένος χωρίς να το σκεφτώ προσπάθησα να τον σταματήσω.

«Τι θες επιτέλους;» του ψιθύρισα με άγρια φωνή και η αντίδραση της Μπέλας με αποτελείωσε.

Κλείνοντας το στόμα της για να πνίξει την κραυγή της έπεσε στο πάτωμα, κάνοντας το σώμα της μια μπάλα και έκρυψε το κεφάλι της πίσω από τα γόνατα της ενώ άρχισε να τρέμει πηγαίνοντας το σώμα της μπρος πίσω, σιγομουρμουρίζοντας κάτι στον εαυτό της τόσο σιγανά που δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έλεγε και η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια... Τι βιώματα έχει πια αυτό το κορίτσι;... σκέφτηκα και άφησα την ανάσα μου να βγει από μέσα μου βίαια.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάω κοντά της για να την καθησυχάσω, αλλά η επιμονή του Φλικ να με τραβήξει προς το κρεβάτι με έκανε αμέσως να αλλάξω γνώμη... Εκείνος σίγουρα το είχε αντιμετωπίσει ξανά και ήξερε καλύτερα πως να χειριστεί την κατάσταση.

Κατένευσα για να καταλάβει ότι θα κάνω αυτό που θέλει και εκείνος αμέσως αφήνοντας το μπατζάκι μου έτρεξε προς την άλλη μεριά του κρεβατιού… Μόλις τον ακολούθησα, εκείνος έβαλε την μουσούδα του να ακουμπήσει πρώτα πάνω στο κρεβάτι και αμέσως γύρισε προς το μέρος μου και τον κοίταξα με απορία... Θέλει να ξαπλώσω;... αναρωτήθηκα και κοίταξα προς την Μπέλα... Βλέποντας την να παραμένει στο ίδιο σημείο κάνοντας ότι και πριν τα παράτησα... Μάλλον αυτό θα θέλει να δω ο Φλικ... Ποιος ξέρει... Βλέποντας ότι ακόμα δεν έκανα ότι μου ζήτησε ο Φλικ με τράβηξε πάλι από το μπατζάκι και κατένευσα για να σταματήσει να το κάνει... Μόλις με άφησε, ξάπλωσα ανάσκελα από την μεριά που ξάπλωνε εκείνος και γυρίζοντας το κεφάλι μου προς την μεριά της, έμεινα σιωπηλός για να δω τι άλλο θα κάνει.

Εκείνη μετά από λίγο σήκωσε το κεφάλι της δειλά και αφού αφουγκράστηκε για λίγο την ησυχία, πήρε μια βαθιά ανάσα και με πολύ αργό και βασανιστικό τρόπο στάθηκε ξανά στα πόδια της ενώ ψηλαφίζοντας τον τοίχο άρχισε να έρχεται προς το μέρος μας τελείως αθόρυβα και γυρίζοντας προς την μεριά του Φλικ, τον κοίταξα με απορία... Εκείνος μόλις με είδε να τον κοιτώ έβαλε την μουσούδα του πάνω στα πόδια μου και την άφησε εκεί για να μου περάσει το μήνυμα να μην κουνηθώ κοιτώντας την σχεδόν χωρίς να αναπνέει... Όσο μπόρεσα τον μιμήθηκα και εγώ περιμένοντας με μεγάλη περιέργεια να δω τι άλλο θα κάνει.

Φτάνοντας στα τυφλά κοντά στο κρεβάτι, μόλις ένιωσε στα χέρια της το στρώμα, πήρε μια βαθιά ανάσα και με γατίσια βήματα ανέβηκε απάνω του ενώ τα χέρια της ακόμα ήταν σε αναζήτηση... Τι ψάχνει;... αναρωτήθηκα αλλά μόλις το κεφάλι του Φλικ πίεσε περισσότερο τα πόδια μου έμεινα ακίνητος... Μόλις τα χέρια της βρήκαν το χέρι μου, αναστέναξε με ανακούφιση και ανατρίχιασα ολόκληρος, αλλά παίρνοντας μια κοφτή ανάσα σταμάτησα την αυτόματη αντίδραση μου και σιωπηλά συνέχισα να την κοιτώ για να δω τι προσπαθεί να κάνει.

Περνώντας τα χέρια της ανεπαίσθητα πάνω από το χέρι μου ακολούθησε την φορά του και μόλις τα χέρια της έφτασαν στο πρόσωπο μου σαν τυφλή με κλειστά τα μάτια της άρχισε να το ψηλαφίζει... Βλέποντας ότι έφτανε κοντά στα μάτια μου εκείνα αυτόματα σφράγισαν από αντίδραση και εκείνη βάζοντας τους αντίχειρες της απάνω τους καταλαβαίνοντας ότι είναι κλειστά αναστέναξε... Φέρνοντας το πρόσωπο της κοντά στο δικό μου άρχισε να με φιλάει πάνω στο μέτωπο μου τόσο τρυφερά που έκανε όλο μου το κορμί να συγκλονιστεί... Ο Φλικ καταλαβαίνοντας το, πίεσε το πρόσωπο του για άλλη μια φορά πάνω στα πόδια μου για να μου περάσει το μήνυμα να μην αντιδράσω και έχοντας του εμπιστοσύνη τον άκουσα και έμεινα παγωμένος στην θέση μου μέχρι που την άκουσα να σιγομουρμουρίζει.

«Μόνο να ήξερες πόσο σε αγαπάω, μόνο να ήξερες» είπε με πόνο και όλο μου το είναι ένιωθα να εκρήγνυται - εκείνην την στιγμή δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω από τι - τόσο πολύ που δεν κατάφερα να σταματήσω την επόμενη μου αντίδραση.

«Τι πράγμα;» ρώτησα μέσα από τα δόντια μου εκνευρισμένα ενώ η ανάσα μου άρχισε να επιταχύνεται... Εκείνη άρχισε να τρέμει σύγκορμη από την τρομάρα της ενώ βάζοντας το κεφάλι της πάνω στο δικό μου άρχισε να σιγομουρμουρίζει γρήγορα με την ανάσα της να ξεπερνάει σε γρηγοράδα την δική μου.

«Σσσς... όνειρο είναι... όνειρο είναι...» έλεγε γρήγορα ενώ ένιωθα τα δάκρυα της να μουσκεύουν το πρόσωπο μου και δεν είχα ιδέα τι να κάνω γι αυτό... «Όνειρο είναι... Μην μου ξυπνήσεις τώρα σε παρακαλώ, είναι μόνο ένα όνειρο» συνέχιζε να λέει ακατάπαυστα ενώ από όσο μπορούσα να καταλάβω από την στάση του σώματος της, ήταν τόσο τρομοκρατημένη που θέλοντας και μη, παραμέρισα για λίγο τον εαυτό μου και προσπάθησα να κάνω την ανάσα μου πιο ήρεμη για να την καθησυχάσω... Γιατί από όσο μπορούσα να καταλάβω αν ξαναμίλαγα θα έκανα την κατάσταση χειρότερη.

«Σσσς... εδώ είμαι εγώ για σένα... δεν θα σε πειράξει κανένας...» συνέχιζε να λέει ενώ έτρεμε πνίγοντας του λυγμούς της με μεγάλο κόπο... «Είναι μόνο ένα όνειρο» επαναλάμβανε καθώς μου χάιδευε τα μαλλιά μου και τα παράτησα.

Χαλαρώνοντας την στάση του σώματος μου, άρχισα να ανασαίνω πιο ρυθμικά... Νιώθοντας την διαφορά, ανασήκωσε το κεφάλι της και αφού μου έδωσε άλλο ένα παρατεταμένο φιλί πάνω στον μέτωπο μου, άφησε την ανάσα της να βγει από μέσα της βαριά καθώς μου χάιδεψε άλλη μια φορά τα μαλλιά και αφαιρώντας τα χέρια της από το πρόσωπο μου άρχισε πάλι την αναζήτηση.

Περνώντας τα χέρια της από το σώμα μου χωρίς να το ακουμπά... Φτάνοντας προς τον Φλικ εκείνος έκανε πιο πίσω για να μην τον νιώσει και εκείνη αναστέναξε απελπισμένα...

«Πως κατάφερες βρε γιαγιά να βάλεις τις κουβέρτες κάτω από το σώμα σου;» σιγομουρμούρισε με απορία και άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα από την έκπληξη, συνειδητοποιώντας μόλις τι ακριβώς συνέβη και αυτόματα κοίταξα τον Φλικ και εκείνος μου ανταπέδωσε το βλέμμα με παράπονο, αλλά παρέμεινε σιωπηλός για να μην την τρομάξει.

Τι άλλο θα ζήσω με αυτό το κορίτσι;... Όχι πέστε μου τι;... αναρωτήθηκα και για να μην την ταράξω πάλι, την άφησα να κάνει ότι κάνει συνήθως για να δώσω την θέση μου στο Φλικ ώστε να την αφήσω να κοιμηθεί.

Βγάζοντας τα σκεπάσματα που ήταν κάτω από τα πόδια της με σκέπασε καλά, καλά, προσέχοντας να είναι όλο μου το σώμα κάτω από τις κουβέρτες… Μόλις βεβαιώθηκε ότι με είχε καλύψει τελείως, με το πιο απαλό άγγιγμα, ανέβασε το χέρι μου προς την μεριά του μαξιλαριού και μόλις ακούμπησε το κεφάλι της πάνω στην κλείδα μου, βάζοντας το δεξί της χέρι κάτω από το χέρι μου, έμπλεξε τα δάχτυλα της μέσα στα δικά μου και με αργή κίνηση το κατέβασε προς το σώμα της ενώ το τύλιξε γύρω από το κορμί της, αφήνοντας έναν αναστεναγμό.

«Θα βρω τα λεφτά...» μουρμούρισε ενώ με το αριστερό της χέρι χάιδευε απαλά το χέρι μου καθώς το φιλούσε τρυφερά... «Κάνε κουράγιο γιαγιάκα μου και θα τα βρω...» έλεγε και ένιωσα έναν πόνο να διαπερνά τον στήθος μου που με έκανε να ξαφνιαστώ... «Για όλους έχει ο θεός, γιατί να μην έχει και για μας;...» συνέχισε τον μονόλογο της και για λίγο έμεινα ξαφνιασμένος... Αν ήταν άρρωστη η γιαγιά της γιατί δεν το είχα ανακαλύψει ακόμα;... σκέφτηκα αλλά αφήνοντας στην άκρη αυτήν την σκέψη προς το παρόν συνέχισα να παραμένω ήρεμος... «Όλα θα πάνε καλά, θα δεις, όλα θα πάνε καλά... Σημασία έχει ότι έχουμε η μια την άλλη όλα τα άλλα θα γίνουν, μην μου στεναχωριέσαι και θα δεις για όλους έχει ο θεός ποτέ μην απελπίζεσαι... Όσο έχουμε η μια την άλλη μην φοβάσαι τίποτα...» επαναλάμβανε τα λόγια που η γιαγιά της συνήθιζε να της λέει όταν ήταν μικρή ενώ σκούπιζε τα δάκρυα της σφίγγοντας το χέρι μου περισσότερο απάνω της... «Μόνο να ήξερες πόσο σ’ αγαπώ» επανέλαβε με παράπονο άλλη μια φορά... «Μόνο να ήξερες, να μπορούσες έστω για λίγο να θυμηθείς...» συνέχιζε πνίγοντας τους λυγμούς της ενώ ρούφαγε την μύτη της και χωρίς να το θέλω ένας αναστεναγμός μου, ξέφυγε από τα χείλια μου και ο Φλικ αμέσως έβαλε την μουσούδα του πάνω στα πόδια μου για να με ακινητοποιήσει… μόλις εκείνη σταμάτησε να ανασαίνει και γυρίζοντας την ματιά μου προς το μέρος του έκλεισα στιγμιαία τα μάτια μου για να μην κουνήσω το κεφάλι μου και την ταράξω πάλι και εκείνος καταλαβαίνοντας ότι το είχα πάρει το μήνυμα έκανε πιο πίσω.

Αφήνοντας την ανάσα της, αφού βεβαιώθηκε ότι όλα ήταν καλά, έμεινε στην σιωπή για λίγο αλλά πριν ακούσω το χαρακτηριστικό της ροχαλητό  είπε κάτω από την ανάσα της...

«Μου λείπεις γιαγιάκα... Γύρνα ξανά γρήγορα κοντά μου, νιώθω τόσο χαμένη χωρίς εσένα... Μην με εγκαταλείπεις και εσύ... Τι θα κάνω χωρίς εσένα;» τόσο σιγανά που αν δεν ήταν δίπλα μου δεν θα είχα καταφέρει να το ακούσω και κλείνοντας τα μάτια μου έμεινα αναποφάσιστος για το τι πρέπει να κάνω.

Ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου... Δεν έπρεπε ποτέ να της κλέψω την ζωή, αλλά γαμώτο μου ότι στοιχεία είχα μαζέψει για εκείνην όλα τελικά ήταν λάθος... Πως μπόρεσα να πέσω τόσο έξω;... Τι σκατά έρευνα έκανα;... Από εκεί που πίστευα ότι ήταν ένα ανεξάρτητο κορίτσι, που ζούσε ανάλαφρα μια ανούσια ζωή, όσο περισσότερο είμαι μαζί της, τόσο περισσότερο μου αποδεικνύει ότι μόνο ανούσια δεν ήταν η ζωή της... Πολύ χειρότερα, μόνο ξένοιαστη δεν θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις... Πως τόλμησα να της το κάνω αυτό;... Το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε;... Με τον Χάντερ εκεί έξω να ψάχνει τα ίχνη της, δεν διακινδυνεύω να την ξαναδιώξω γιατί αυτόματα αυτό θα την οδηγούσε σίγουρα στα δίχτυα του... Από την άλλη πως μπορώ να την κρατήσω για να την προστατέψω, χωρίς να καταφέρω να της χαλάσω την ζωή;... Σκατά... μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα είναι... αναστέναξα.

Μόλις το κορμάκι της άρχισε να τρέμει ενώ έσφιγγε το χέρι μου για να καταφέρει να ζεστάνει έστω και ένα μέρος του κορμιού της, χωρίς να σκεφτώ την κίνηση μου έπιασα τις κουβέρτες και τυλίγοντας τες γύρω της, την σκέπασα προσεκτικά για να μην την τρομάξω πάλι, αλλά εκείνη δεν έδειχνε να το καταλαβαίνει... Κρατώντας σφιχτά το χέρι μου μέσα στα δύο δικά της βόλεψε καλύτερα το κεφάλι της πάνω στον ώμο μου και πριν προλάβω τον εαυτό μου να τον σταματήσω, αυθόρμητα της φίλησα την κορυφή του κεφαλιού της και ένιωσα τόσο όμορφα που εξέπληξα τον ίδιο μου τον εαυτό.

Εκείνη αφήνοντας έναν αναστεναγμό αν είναι δυνατόν τράβηξε το χέρι μου περισσότερο κοντά της και φέρνοντας τα πόδια της κοντά στο στήθος της το κλείδωσε μέσα στο κορμί της με τέτοιο τρόπο που και να ήθελα να το πάρω δεν θα υπήρχε περίπτωση να τα κατάφερνα χωρίς να την ξυπνήσω, αλλά το πιο παράξενο από όλα ήταν ότι δεν ήθελα να το πάρω.

Έντουαρτ είσαι με τα καλά σου;... Τι αηδίες λες;... Εδώ δεν αντέχεις να κοιμάσαι με γυναίκα εκτός και αν θες να την γαμήσεις  και τώρα σου αρέσει αυτή η επαφή;... Με αφύπνισε η φωνή της λογικής μου και χαμογελώντας με τον ίδιο μου τον εαυτό, προσέχοντας να μην την αναστατώσω... Κατεβάζοντας το σώμα μου από το στρώμα, ανασήκωσα τα σκεπάσματα με το ελεύθερο μου χέρι, χώθηκα κάτω από αυτά και ακούμπησα το κορμί μου απόλυτα απάνω της... Μόλις σκεπάστηκα, την φώλιασα μέσα στην αγκαλιά μου και αφήνοντας ένα παρατεταμένο φιλί πάνω στην κορυφή του κεφαλιού της συνειδητά, άφησα το μάγουλο μου να ακουμπήσει πάνω στα μαλλιά της εισπνέοντας άπληστα το άρωμα που αναδύανε με ένα χαμόγελο που δεν έλεγε να ξεκολλήσει από τα χείλια μου.

Δεν γαμιέται... ναι ρε το γουστάρω... εσύ τι ζόρι τραβάς;... της απάντησα και προσπάθησα με το ζόρι να σταματήσω το γέλιο μου για να μην την ξυπνήσω.

«Κοιμήσου μωρό μου, εγώ είμαι εδώ για σένα... Δεν πρόκειται να αφήσω ξανά κανέναν να σε πειράξει» της ψιθύρισα όπως ακριβώς είχε κάνει και εκείνη ελπίζοντας να μην την ξυπνήσω και εκείνη γουργουρίζοντας ναζιάρικα βολεύτηκε καλύτερα μέσα στην αγκαλιά μου και χαμογέλασα με ικανοποίηση ενώ για πρώτη φορά στην ζωή μου, ένιωθα τέτοια εφορία που τα μάτια μου δεν βαστούσαν άλλο ανοιχτά... Έτσι  χωρίς δισταγμό, τα έκλεισα και άφησα τον εαυτό μου να το απολαύσει στο έπακρο.

Μπέλα

Ακούγοντας τον επίμονο ήχο του κινητού μου, έχωσα το χέρι μου κάτω από το μαξιλάρι και χωρίς να ανοίγω τα μάτια μου, άνοιξα το καπάκι του κινητού και το έβαλα στο αυτί μου.

«Μμμμμ;» μουρμούρισα με βαθιά φωνή από τον ύπνο και η φωνή του Τεό με ξύπνησε για τα καλά.

«Ακόμα κοιμάσαι;... Δεν σε πιστεύω» αναφώνησε και πετάχτηκα απάνω ξαφνιασμένη.

«Τεό;» ρώτησα και εκείνος ξεφύσησε απηυδισμένα.

«Πες μου ότι δεν θα έρθεις να με στείλεις στα τάρταρα» είπε απελπισμένος και άρχισα να ανασαίνω γρήγορα... Γαμώτο αυτό δεν το είχα υπολογίσει, πως θα το πάρει τώρα ο Έντουαρτ;

«Τι ώρα είναι;» ρώτησα τρομοκρατημένα.

«Πάει 8» απάντησε εκείνος αμέσως και άφησα την ανάσα μου να βγει βίαια από μέσα μου.

«Έλα ρε Τεό και με κοψοχόλιασες, έχουμε ακόμα δύο ώρες μπροστά μας» του είπα απελπισμένα και εκείνος μούγκρισε.

«Μωρή... κανόνισε να μην έρθεις και τα λέμε» απείλησε και άρχισα να γελάω.

«Θα έρθω... Δώσε μου λίγο χρόνο να συνέλθω και θα ετοιμαστώ και θα έρθω οκ;» του είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ενώ με το μυαλό μου προσπαθούσα να σκεφτώ τι θα πω στον Έντουαρτ.

«Το καλό που σου θέλω» είπε και αναστέναξα.

«Σταμάτα να αγχώνεσαι, θα μας πεθάνεις στο τέλος... Όλα είναι έτοιμα, γιατί πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό;» τον ρώτησα και ξεφύσησε.

«Ρε μωρό μου... γιατί δεν με καταλαβαίνεις;... Αν μου πάρουν το μαγαζί θα τρελαθώ» είπε με ένα παράπονο και αναστέναξα βαριά.

«Κανείς δεν θα σου το πάρει, εμείς γιατί είμαστε εδώ... Σήμερα εσύ, αύριο εγώ δεν είπαμε;... Θα δεις όλα θα πάνε καλά» του είπα για να τον εμψυχώσω και εκείνος έμεινε για λίγο σιωπηλός.

«Μην αργήσεις» είπε τελικά και κατένευσα λες και μπορούσε να με δει.

«Σου το υπόσχομαι» υποσχέθηκα.

«Φιλάκια μωρό μου και θα τα πούμε από κοντά»

«Φιλάκια μωρό μου... σ’ αγαπάω πολύ... Θα είμαι εκεί όσο πιο γρήγορα μπορώ»

«Και εγώ σ’ αγαπάω σκατούλα... Άντε πάρε το ασπρουλιάρικο κωλαράκι σου και φέρε και τον μορφονιό να τον γνωρίσουμε, εεε»

«Θα προσπαθήσω» του απάντησα και κλείνοντας το τηλέφωνο κοίταξα για λίγο το κενό ενώ πάλευα σκληρά να σκεφτώ κάτι για να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα στον Έντουαρτ.

Haunted Love "43. Genie In A Bottle"

Η αίσθηση του κρύου, υγρού παγωτού πάνω στο πιο καυτό σημείο του σώματος μου, σε συνδυασμό με την κρύα του γλώσσα να παίζει περίτεχνα μέσα και έξω στο σημείο που τον είχα περισσότερη ανάγκη, εκτόξευσε τις αισθήσεις μου σε χρόνο μηδέν... Πριν καλά καλά το καταλάβω είχα εκραγεί, με εκείνον να γεύεται σαν διψασμένος όλους μου τους χυμούς μου κάνοντας τον οργασμό μου να με ξεπερνά και ξέπνοη με κλειστά μάτια με το κεφάλι μου να είναι γερμένο προς τα πίσω είχα μείνει ακίνητη με όλο μου το κορμί να τρέμει, ενώ πάλευα για λίγο αέρα... Δεν κατάλαβα πότε εκείνος είχε σηκωθεί και είχε ακουμπήσει πάνω στο τραπέζι περιμένοντας με να βρω ξανά τους φυσιολογικούς μου ρυθμούς, μέχρι που έλυσε την σιωπή του.

«Σειρά σου...» είπε σαν να ήταν το πιο απλό πράγμα στον κόσμο και ανοίγοντας τα μάτια μου τον κοίταξα ακόμα ασθμαίνοντας.

«Για ποιο πράγμα;» ρώτησα και παίρνοντας το μπολ του παγωτού από την αγκαλιά μου, με κοίταξε με το πιο πρόστυχο βλέμμα που είχα δει ποτέ στην ζωή μου, συμπληρώνοντας.

«Να με ικανοποιήσεις» με τέτοια βαθιά φωνή, που χρειάστηκε να πάρω μια ανάσα για να σταματήσω την έκρηξη που ένιωσα μέσα μου.

«Είσαι σίγουρος;» ρώτησα και χαμογέλασε με ένα πονηρό χαμόγελο.

«Θες να κερδίσεις την εμπιστοσύνη μου ή όχι;» ρώτησε ξανά και τον κοίταξα με απορία.

«Συγνώμη αλλά αυτήν την στιγμή δεν είμαι και πολύ συντονισμένη με το περιβάλλον... Που κολλάει αυτό που μου ζητάς να κάνω με το να κερδίσω την εμπιστοσύνη σου;» ρώτησα χωρίς να καταλαβαίνω πραγματικά για πιο πράγμα μίλαγε και εκείνος γέρνοντας το κορμί του προς το μέρος μου, ακουμπώντας το ένα του χέρι πάνω στην πλάτη της καρέκλας και το άλλο κάτω από το σαγόνι μου, με ρώτησε σοβαρός.

«Ποιο ήταν το πρώτο μάθημα που σου έδωσα για τους άντρες;» με ρώτησε και τον κοίταξα απολογητικά καθώς πραγματικά δεν είχα ιδέα πως να συντονίσω την σκέψη μου αυτήν την στιγμή μετά από την εμπειρία που μου είχε χαρίσει.

«Λίγη βοήθεια από το κοινό;» είπα ενώ κοκκίνιζα ολόκληρη από το ντροπή αλλά εκείνος καταλαβαίνοντας το πόσο σαστισμένη ήμουν αντί, να νευριάσει με βοήθησε ήρεμα.

«Ποια είναι η αχίλλειος πτέρνα μας;» με ρώτησε και παθαίνοντας φλασιά, άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα.

«Αααα... εννοείς τοοο... αυτό σας;» είπα εγώ και εκείνος ανέκφραστος με διόρθωσε.

«Ναι τον πούτσο μας εννοώ» είπε και παίρνοντας μια ανάσα έξυσα το κεφάλι μου νευρικά.

«Και πάλι δεν μπορώ να καταλάβω που κολλάει» είπα περισσότερο στον εαυτό μου και εκείνος ισιώνοντας το κορμί του, με κοίταξε ανέκφραστα στα μάτια, σταυρώνοντας τα χέρια του μπροστά στο στήθος του.

«Θες να κερδίσεις την εμπιστοσύνη μου ή όχι;» επανέλαβε και κατένευσα... «Τότε περιμένω» συνέχισε και αναστέναξα.

«Οκ, οκ, θα το κάνω αλλά με μια συμφωνία» του είπα αμυντικά και εκείνος ανασήκωσε το φρύδι του... «Μακριά τα χέρια σου από το κεφάλι μου» του είπα αυστηρά για να καταλάβει ότι δεν το διαπραγματεύομαι και άρχισε να γελάει δυνατά.

«Κατά τα άλλα δεν έκανες μπανιστήρι» μου γύρισε προσβλητικά αλλά δεν του έδωσα σημασία.

«Αν θες... αλλιώς κάντο μόνος σου» του γύρισα εκνευρισμένα και τρίβοντας τα μάτια του με το ένα του χέρι, προσπάθησε πολύ σκληρά να σταματήσει το γέλιο του και μόλις ηρέμησε με κοίταξε σοβαρά και συναίνεσε.

«Οκ... το δέχομαι» είπε και βάζοντας τα χέρια του πίσω από το σώμα του, το τέντωσε και περίμενε χωρίς να αποχωρίζεται την ματιά μου.

Πήρα μια ανάσα και κατεβάζοντας τα πόδια μου από το τραπέζι, του κατέβασα το παντελόνι της φόρμας του καθώς προσπαθούσα να πίσω τον εαυτό μου ότι μπορούσα να το κάνω αυτό... Μην είσαι δειλή Μπέλα...Θυμήσου τι είπε ο Τεό, όλα είναι μια ιδέα... έλεγα μέσα μου… Αφαιρώντας το από πάνω του, ίσιωσα το κορμί μου χωρίς να σηκωθώ από την καρέκλα και άρχισα να περνώ την ματιά μου από το εκπληκτικό του σώμα που ήταν τόσο σμιλεμένο που θα το ζήλευε ο καθένας και χωρίς να το σκεφτώ βάζοντας τα χέρια μου πάνω στο στήθος του άρχισα να εκπληρώνω την μεγαλύτερη μου επιθυμία να τον αγγίξω όπως τόσες φορές το είχα φαντασιωθεί.

Η ανάσα του αμέσως άρχισε να επιταχύνεται κάνοντας την κοιλιά μου να σφίγγετε από την αναστάτωση που μου προκάλεσε, ενώ οι μύες του άρχισαν να πάλλονται κάτω από το απαλό μου άγγιγμα και αυτό μου έδινε περισσότερη αυτοπεποίθηση να συνεχίσω.

Χαμηλώνοντας την ματιά μου, ακολουθώντας την βασανιστική πορεία που κάνανε τα χέρια μου, άρχισα να το παρατηρώ πιο εξεταστικά... Ενώ είχα δει άπειρες φορές τα σημάδια του ποτέ δεν τα είχα παρατηρήσει πραγματικά, όχι επειδή ήταν αποκρουστικά, αλλά επειδή κάθε φορά που τα κοίταζα με κάνανε να πονάω... Ωστόσο  τώρα που τα κοίταζα ένα ένα ξεχωριστά, αγγίζοντας τα ένιωθα ότι με κάποιον τρόπο έμπαινα μέσα σε αυτά και ακουμπούσα την ψυχή του... Ήταν ένα περίεργο συναίσθημα που δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά, αφήνοντας μου το δικαίωμα να τα αγγίξω ένιωθα ότι μου επέτρεπε να τον δω πιο καθαρά... Φυσικά δεν είχα αυταπάτες, ήξερα ότι για εκείνον ήταν ένα κομμάτι κρέας όπως ήταν η υπόλοιπη επιδερμίδα του, αλλά για μένα ήταν πολλά περισσότερα πράγματα από αυτό... Ήταν σαν να ήταν οι πληγές του που ακόμα ήταν ανοιχτές και όσο πιο ψυχρό γινόταν το πρόσωπο του πάνω στα αγγίγματα μου, ένιωθα ότι τόσο περισσότερο αιμορραγούσε η συγκεκριμένη πληγή που ακουμπούσα.

Δεν ήθελα να τον προκαλέσω περισσότερο... Ήξερα ότι εκείνος με διάβαζε καλύτερα από όσο τον διάβαζα εγώ και συνεχίζοντας προς τα κάτω χωρίς να ακουμπάω τον ερεθισμό συνέχισα να τον εξερευνώ απολαμβάνοντας κάθε κύτταρο του, με το άγγιγμα μου... Εκεί που τα χέρια μου ακουμπούσαν πάνω στα πόδια του, ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που δεν το είχα καταλάβει όλον αυτόν τον καιρό, μιας και που από ντροπή δεν το κοίταζα ποτέ πραγματικά.

«Ξυρίζεσαι;» ρώτησα ξαφνιασμένη και το γέλιο του με έκανε να τον κοιτάξω.

«Όχι κάνω αποτρίχωση» απάντησε λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο και κοκαλώνοντας έμεινα σοκαρισμένη να τον κοιτώ με γουρλωμένα μάτια.

«Ο Χριστός και η Παναγία...» αναφώνησα... «Είσαι με τα καλά σου;... Πως το αντέχεις;» εκδήλωσα την απορία μου και δάγκωσε τα χείλια του για να σταματήσει το επόμενο ξέσπασμα γέλιου βλέποντας το ύφος μου.

«Όλα μια ιδέα είναι» είπε και ανασήκωσε τους ώμους του αδιάφορα.

«Γιατί;» έκανα την επόμενη εύλογη ερώτηση για μένα και εκείνος ξεφύσησε απηυδισμένος.

«Θες να το λύσουμε τώρα αυτό;» ρώτησε προσπαθώντας πολύ σκληρά να κρύψει το πόσο τον είχα εκνευρίσει.

Παίρνοντας τα στο κρανίο με την ανταπόκριση του, έβαλα το ένα μου χέρι πάνω στην κορυφή του ερεθισμού του, το άλλο κάτω από τα μπαλάκια του και όπως είχε κάνει η κοπέλα που είχα δει, υγραίνοντας την γλώσσα μου πέρασα απελπιστικά αργά την γλώσσα μου από όλη την επιφάνεια του ερεθισμού του… Φτάνοντας η γλώσσα μου κοντά στο χέρι μου, χαμηλώνοντας το, το τύλιξα γύρω από τον ερεθισμό του και καλύπτοντας τα δόντια μου όπως μου είχε πει ο Τεό, άνοιξα τα χείλια μου ίσα, ίσα και με τον πιο αργό τρόπο τον έβαλα μέσα στο στόμα μου κρατώντας το στόμα μου σφιχτά κλειστό γύρω του και αμέσως τεντώθηκε και άρχισε να βογκά ενώ κοιτώντας τον, τον είδα που έκλεισε τα μάτια του καθώς όλο του το κορμί τσιτώθηκε… Εκεί που άρχισε πάλι να ανασαίνει γρήγορα καθώς συνέχιζα με τον πιο αργό τρόπο να ανεβοκατεβάζω το κεφάλι μου βασανίζοντας τον, μόλις είδα τις μπουνιές του να σφίγγονται, τον έβγαλα από το στόμα μου και συνέχισα να τον κοιτώ μέχρι εκείνος να ανταποκριθεί.

«Θες να με πεθάνεις;» σίριξε μέσα από τα δόντια του κοιτώντας με, με μια δολοφονική ματιά και του ανασήκωσα το φρύδι.

«Γιατί;» τον ρώτησα ξανά και τα μάτια του άρχισαν να πετάνε σπίθες.

«Έκανα πρωταθλητισμό στην κολύμβηση και έμεινε συνήθεια... Ικανοποιήθηκες τώρα;» σχεδόν τσίριξε μέσα από τα δόντια του σαν λυσσασμένο σκυλί και ανασηκώνοντας το ένα μου φρύδι στιγμιαία του απάντησα με απόλυτη ικανοποίηση.

«Απόλυτα» του απάντησα με μια δόση ειρωνείας στην φωνή μου και χαμηλώνοντας το κεφάλι μου πέρασα για άλλη μια φορά την γλώσσα μου από όλη την επιφάνεια του ερεθισμού του και εκείνος μούγκρισε... Από τα νεύρα του;... Από ικανοποίηση;... Θα σας γελάσω.

Καθώς επαναλάμβανα ότι και πριν η ανταπόκριση του δεν ήταν ίδια και σηκώνοντας την ματιά μου προς το μέρος του με απορία τον είδα να με κοιτά με ένα ανεξιχνίαστο βλέμμα και σταματώντας, τον κοίταξα και εγώ.

«Τι;» τον ρώτησα και τρίζοντας πρώτα τα δόντια μου με κοίταξε ειρωνικά.

«Θες να πεις κάτι;» με ρώτησε και τον κοίταξα παραξενευμένα.

«Όχι... Εσύ;» τον ρώτησα πίσω και άφησε την ανάσα του απηυδισμένα.

«Όχι» είπε σκληρά και δεν ήξερα τι να σκεφτώ γι αυτήν την αλλόκοτη συμπεριφορά του.

«Τότε γιατί με κοιτάς έτσι;» τον ρώτησα και ανασήκωσε το ένα του φρύδι επιδεικτικά.

«Απλά σε κοιτάω» απάντησε και απηύδησα.

«Τι να πω... δεν πρόκειται πότε μου να σε καταλάβω» εξέφρασα δυνατά την σκέψη μου και αγνοώντας τον συνέχισα έχοντας ξενερώσει τελείως από όλη αυτήν την αλλόκοτη συμπεριφορά του, αλλά καθώς αντιλαμβανόμουν περισσότερο τις κινήσεις μου και εξερευνούσα αυτό το κομμάτι του σώματος του, ένιωθα ξαφνικά μια φλόγα να απλώνεται μέσα στο κορμί μου κάνοντας με χωρίς να το καταλαβαίνω να το απολαμβάνω.

Η γλώσσα μου κατηφορίζοντας έφτασε πάνω στα μπαλάκια του και μόλις ένιωσα την τρυφερή του σάρκα, κάτι μέσα μου με έκανε να θέλω να τα εξερευνήσω περισσότερο.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς ήταν αυτό που με εξίταρε τόσο πολύ σε αυτήν την περιοχή του κορμιού του, αλλά όσο τα γευόμουν τόσο περισσότερο ένιωθα να ανάβω και στην αρχή διστακτικά και αργότερα πιο επιθετικά άρχισα να παίζω με την γλώσσα μου ένα, ένα μπαλάκι του ξεχωριστά... Στην αρχή μου φαινόταν τόσο αστείο, ένιωθα σαν να είχα μια καραμέλα μέσα στο στόμα μου και εκεί που είχα χαθεί μέσα στις σκέψεις μου ένιωσα τον ερεθισμό του να πάλετε… Μόλις το βογκητό του έφτασε στα αυτιά μου, μια ξαφνική έκρηξη μέσα μου με ξάφνιασε τόσο πολύ που χωρίς να το καταλάβω του ανταπέδωσα το βογκητό και παίρνοντας τα πάνω μου εναλλάξ άρχισα να παίζω μαζί του με περισσότερη αυτοπεποίθηση και καταλαβαίνοντας ότι αυτό τον έκανε ξανά να χαλαρώνει, αφήνοντας το ένστικτό μου να με καθοδηγήσει, ξαναπερνώντας την γλώσσα μου από όλη την επιφάνεια του ερεθισμού του... όπως και πριν... καλύπτοντας τα δόντια μου άρχισα και πάλι να τον ικανοποιώ και η ανταπόκριση του ήταν τόσο μοναδική, που με έστειλε στα ουράνια.

Εκεί που άρχισα να το απολαμβάνω ένιωσα ξαφνικά το χέρι του πάνω στα μαλλιά μου και από την τρομάρα μου έκανα πίσω αμυντικά αλλά εκείνος κούνησε αρνητικά το κεφάλι του για να με καθησυχάσει, κοιτώντας με με ένα βλέμμα που μου έκαψε όλες μου τις αισθήσεις.

«Θέλω μόνο να σε κοιτώ» είπε με βαθιά φωνή από το πάθος του για να με καθησυχάσει και ερχόμενος κοντά μου, έβαλε το μαλλί μου προς την μια μεριά και κάνοντας πίσω έβαλε ξανά τα χέρια του πίσω από το κορμί του για να με αφήσει να συνεχίσω και έμεινα ασθμαίνοντας να τον κοιτώ για λίγο αλλά βλέποντας ότι το εννοούσε άφησα την ανάσα που κράταγα... Παίρνοντας άλλη μια βαθιά ανάσα, συνέχισα ενώ τον κρυφοκοίταξα για μια στιγμή και μόλις το στραβό του χαμόγελο έκανε την εμφάνιση του,  ένιωσα την καρδιά μου να σπάει σε χίλια κομμάτια.

«Τι σκέφτεσαι;» τόλμησα να ρωτήσω και κάνοντας το χαμόγελο του πιο πλατύ απάντησε τόσο ειλικρινά που κόντεψα να δακρύσω.

«Το πόσο όμορφη είσαι» είπε και παίρνοντας το βλέμμα μου από το δικό του πήρα μια βαθιά ανάσα και συνέχισα ανίκανη να πιστέψω ότι πράγματι μπορούσε να το εννοεί έτσι ακριβός όπως το έλεγε.

Αφού χαλάρωσα και άρχισα πάλι να το απολαμβάνω όπως και πριν, ξαφνικά άρχισα να ξεφεύγω χωρίς πραγματικά να το καταλαβαίνω και εκεί που είχα γίνει τελείως επιθετική, άκουσα να φωνάζει το όνομα μου με ένα περίεργο τόνο... Χαμένη  όμως στον κόσμο μου δεν συνειδητοποιούσα τι ακριβώς ήθελε από μένα, μέχρι που τα χέρια του πάνω στους ώμους μου με ανάγκασαν να σταματήσω και μόλις με κάρφωσε στην πλάτη της καρέκλας, με κοίταξε με ένα βλέμμα που δεν μπορούσα να το καταλάβω.

«Τι έκανα λάθος;» ρώτησα τρομοκρατημένη και βάζοντας τα δάχτυλα του πάνω στα χείλια μου, ασθμαίνοντας μου ζήτησε με αυτόν τον τρόπο να σωπάσω και αφού κατένευσα περίμενα μέχρι να μπορέσει ξανά να βρει την ανάσα του κοιτώντας τον με περιέργεια.

«Ποτέ μην με κάνεις να τελειώσω πριν σε γαμήσω πρώτα» είπε ανασαίνοντας γρήγορα ενώ τα δάχτυλα του ακουμπούσαν πάνω στα χείλια μου, απαγορεύοντας μου ακόμα να μιλήσω και κατένευσα σαν απάντηση και εκείνος κλείνοντας τα μάτια του προσπάθησε ξανά να βρει τις ισορροπίες του.

Μόλις το κορμί του και η ανάσα του χαλάρωσαν, έσκυψε στο πάτωμα και βγάζοντας ένα προφυλακτικό από την τσέπη της φόρμας του, το φόρεσε και έγειρε προς το μέρος μου ήρεμα.

«Τύλιξε τα χέρια σου γύρω από τον λαιμό μου και μόλις σε σηκώσω, βάλε τα γόνατα σου να ακουμπήσουν πάνω στο τραπέζι» είπε με απαλή φωνή καθοδηγώντας με και υπακούοντας εκείνος με σήκωσε στον αέρα με τέτοια ευκολία σαν να ήμουν φτερό… Την στιγμή που τα γόνατα μου ακούμπησαν το τραπέζι άκουσα να σέρνει την καρέκλα πιο κοντά του και βάζοντας τα πόδια του να ακουμπήσουν απάνω της αφήνοντας το ένα του χέρι πάνω στην πλάτη μου, έβαλε το δεύτερο του χέρι πάνω στο τραπέζι και κάνοντας πιο πίσω έκατσε καλύτερα πάνω του ενώ με βόλεψε πάνω στα πόδια του κοιτώντας με ένα ζεστό χαμόγελο.

«Τι σκέφτεσαι;» με ρώτησε με πραγματικό ενδιαφέρον και αναστέναξα.

«Είμαι λιγάκι νευρική» παραδέχτηκα και με κοίταξε με κατανόηση.

«Φοβάσαι ότι θα πονέσεις;» ρώτησε και κατένευσα αποφεύγοντας την ματιά του.

Βάζοντας το ένα του χέρι πάνω στο πρόσωπο μου, με ανάγκασε να τον κοιτάξω χαϊδεύοντας με απαλά πάνω στο μάγουλο μου τόσο τρυφερά που ανατρίχιασα ολόκληρη.

«Προσπάθησε να μην το σκέφτεσαι» είπε απαλά και γέλασα νευρικά.

«Εύκολο να το λες» είπα με πόνο στην φωνή μου χαμηλώνοντας την ματιά μου.

«Δεν βιαζόμαστε... Πάρτο απάνω σου και άσε τον ένστικτο σου να σε καθοδηγήσει» είπε με έναν απαλό τόνο και τον κοίταξα δειλά.

Τα χέρια του απαλά ξεκινώντας από το στεφάνι των μαλλιών μου, παραμέρισαν τα μαλλιά μου προς τα πίσω με την πιο αργή κίνηση και μαζεύοντας τα προς τα πίσω τα συγκράτησε με το ένα του χέρι ενώ πλησιάζοντας με αργά, άφησε τα χείλια του να ακουμπήσουν πάνω στον λαιμό μου... Το κεφάλι μου αυτόματα πλάγιασε για να του δώσει καλύτερη πρόσβαση και εκείνος ανοίγοντας το στόμα του διάπλατα ρούφηξε όση περισσότερη επιδερμίδα χωρούσε μέσα στο στόμα του τόσο απαλά που έκανε όλο μου το κορμί να αρχίσει να τρέμει... Αφήνοντας έναν αναστεναγμό, τύλιξα το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του βάζοντας τα δάχτυλα μου μέσα στα μεταξένια του μαλλιά και τραβώντας τον πιο κοντά μου, ακούμπησα απόλυτα το στήθος μου πάνω στο δικό του και τον ένιωσα να παίρνει μια τρεμάμενη ανάσα ενώ το χέρι του πάνω στην πλάτη μου άρχισε να κατηφορίζει με τόσο απαλό τρόπο που από όπου περνούσε έκαιγε το δέρμα μου και όλες μου τις αισθήσεις κάνοντας με να γίνομαι αλοιφή στα χέρια του.

Τα χείλια του χωρίς να σταματούν να με γεύονται κατηφόριζαν προς το στήθος μου και θέλοντας να συνεχίσει, τεντώνοντας το σώμα μου προς τα πίσω του έδωσα την άδεια να συνεχίσει και αγκομαχώντας έβαλε το χέρι του πάνω στο δεξί μου κωλομέρι και με την πιο απαλή κίνηση φέρνοντας με πιο κοντά του, με κόλλησε πάνω του απόλυτα κάνοντας με να βογκήξω από την έξαψη που ένιωσα μόλις τα φύλα μας ενώθηκαν και χωρίς να το σκεφτώ άρχισα να τρίβομαι απάνω του και εκείνος αγκομαχώντας άρπαξε το ένα μου στήθος και άρχισε να το περιποιείται με τέτοιο τρόπο που με έκανε να ξεχάσω τα πάντα.

Χαμηλώνοντας προς τα πίσω, με παρέσυρε μαζί του και μόλις η πλάτη του ακούμπησε πάνω στο τραπέζι, με έφερε πιο κοντά του και πιάνοντας το στήθος μου και με τα δύο του χέρια συνέχιζε να με βασανίζει αλύπητα κάνοντας με να τρελαθώ... Είχα τόσο ανάγκη να τον νιώσω ξανά που χωρίς να περιμένω την δική του παρότρυνση, χαμηλώνοντας το κορμί μου προσπάθησα να τον συναντήσω και εκείνος καταλαβαίνοντας το αφήνοντας με από το κράτημα του, ανασήκωσε για λίγο το σώμα του και βάζοντας το ένα του χέρι πάνω στους γλουτούς μου, συνέχισε να με φιλάει πάνω στο στήθος για να με αποπροσανατολίζει ώστε να μην το σκεφτώ πάλι και κάνω πίσω.

Τον άτιμο ήταν τόσο καλός, τόσο καυτός, τόσο συγκεντρωμένος σε αυτό που έκανε που δεν μου έδινε την επιλογή για δεύτερη σκέψη... Εδώ που τα λέμε, αυτό ακριβώς είχα και εγώ ανάγκη για να το πάρω απόφαση, οπότε χωρίς να φέρνω αντίρρηση τον άφησα να με καθοδηγήσει και εκείνος πιάνοντας το, με το χέρι μου πάνω στους γλουτούς μου, με χαμήλωνε προς τον ερεθισμό του... Μόλις τον ένιωσα να ακουμπάει στην είσοδο μου, ένιωσα τον κόλπο μου να σφίγγετε χωρίς να το κάνω επίτηδες και εκείνος αφήνοντας το στήθος μου βόγκηξε ενώ ακουμπώντας το κεφάλι του πάνω στο στερνό μου κράτησε την ανάσα του.

Νιώθοντας ότι δεν πονάω, πήρα την πρωτοβουλία και χαμήλωσα και άλλο τον κορμί μου θέλοντας να τον νιώσω περισσότερο αλλά μόλις άρχισε να μπαίνει πιο βαθιά και ένιωσα την πρώτη δυσφορία, σφίχτηκα και πάλι βογκώντας και εκείνος με το χέρι του αυτόματα με σταμάτησε σφίγγοντας το ένα μου κωλομέρι, πνίγοντας το επόμενο του βογκητό ενώ εγώ αυτόματα σταμάτησα την ανάσα μου στην μέση.

«Χαλάρωσε μωρό μου» είπε απαλά καθώς έβαλε ξανά τα χείλια του πάνω στον λαιμό μου και ξέροντας ακριβώς που να με φιλήσει ώστε να με ανάψει περισσότερο, άρχισε πάλι να με φιλάει ενώ με το χέρι του με καθοδηγούσε να τον βγάλω πιο έξω και να προσπαθήσω ξανά να τον βάλω πιο μέσα μου με τον πιο αργό ρυθμό που μπορούσε και αυτόματα ένιωσα ξανά τον κόλπο μου να σφίγγετε και να ξεσφίγγετε λες και το έκανε επίτηδες και εκείνος έσφιξε τα δόντια του από αντίδραση ενώ άκουγα το τρίξιμο τους κοντά στο αυτί μου.

«Γαμώτο» έβρισε σιγανά και με ακινητοποίησε για λίγο και τον κοίταξα με απορία και κλείνοντας τα μάτια του προσπάθησε να συγκεντρωθεί.

«Συγνώμη δεν το κάνω επίτηδες» είπα απολογητικά και εκείνος άφησε ένα θλιμμένο χαμόγελο να του ξεφύγει ενώ κατένευσε.

«Το ξέρω» επιβεβαίωσε παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και μόλις άνοιξε τα μάτια του, η ματιά του με έκαψε τελείως... «Αλλά έτσι όπως το πας θα με κάνεις να τελειώσω πριν καν αρχίσω» είπε με ένα πειραχτικό τόνο και τον κοίταξα δύσπιστα.

«Νόμιζα ότι αντέχεις πολλές ώρες» είπα ανοιχτά την απορία μου και εκείνος αυθόρμητα πιάνοντας το πρόσωπο μου μέσα στα δύο του χέρια έμεινε για λίγο να με κοιτά χωρίς να λέει κάτι... Γιατί δεν μπορώ να τον καταλάβω αυτόν τον άνθρωπο πια;

«Συνήθως ναι» τελικά απάντησε χαϊδεύοντας απαλά τα μάγουλα μου και μόλις ηρέμησε άφησε την ανάσα του να βγει γρήγορα από μέσα του.

«Τι κάνω λάθος;» ρώτησα και άρχισε να γελάει χωρίς να το πιστεύει.

«Τι κάνεις σωστό, είναι η σωστή ερώτηση» μου είπε ειλικρινά και αναστέναξα.

«Γιατί πάντα πρέπει να είσαι ένας γρίφος;» ρώτησα με ένα παράπονο και αναστενάζοντας με κοίταξε συγκαταβατικά αλλά δεν το ανέλυσε περισσότερο.

«Προσπάθησε να μην σφίγγεσαι τόσο πολύ, αν νιώσεις ότι σε πονάω πες μου να σταματήσω... οκ;» ρώτησε και κατένευσα... «Ξάπλωσε πάνω μου» είπε και μόλις το έκανα πήρε την κατάσταση στα χέρια του.

Βάζοντας τα χέρια του πάνω στους γλουτούς μου, άρχισε να κουνάει σιγά σιγά τους γοφούς του, μπαίνοντας και βγαίνοντας μέσα μου ενώ κάθε φορά που έμπαινε πλησίαζε όλο και περισσότερο το τέρμα μου... Δεν μπορώ να πω ότι δεν ένιωθα δυσφορία αλλά έτσι όπως το έκανε ήταν αρκετά ανεκτό και με την ανάσα του και τα αγκομαχητά του κοντά στο αυτί μου, μου έδιναν τέτοια αυτοπεποίθηση που δεν τον σταμάτησα και χωρίς να το σκεφτώ τα χείλια μου βρήκαν τον λαιμό του και θέλοντας να τον γευτώ άρχισα να αντιγράφω τις δικές του κινήσεις ενώ με το χέρι μου μέσα στα μαλλιά του τον έφερνα πιο κοντά μου και εκείνος αγκομαχώντας έσφιξε με το χέρια του τα κωλομέρια μου περισσότερο και αυξάνοντας τον ρυθμό του συνέχισε να μπαίνει όλο και πιο μέσα μου και με έστειλε στον έβδομο ουρανό...

Βάζοντας τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι ανασήκωσα το κορμί μου προς τα πίσω κλείνοντας τα μάτια μου και ακολουθώντας την επιθυμία μου ακολούθησα τις κινήσεις του... Ήμουν τόσο κοντά που δεν άντεχα άλλο όλο αυτό το βασανιστήριο και βάζοντας το κεφάλι μου να ακουμπήσει πάνω στο στέρνο του προσπάθησα να τον κάνω να αυξήσει τον ρυθμό του ενώ λύγιζα την μέση μου… Μόλις τον ένιωσα να ακουμπάει το τέρμα μου, ένιωσα να σφίγγομαι σύγκορμη από την αίσθηση και εκείνος βόγκηξε δυνατά ενώ βάζοντας το χέρι του πάνω στον αυχένα μου με τράβηξε πιο κοντά του και δεχόμενη την πρόσκληση του άρχισα να τον φιλάω και πάλι πάνω στον λαιμό του ασθμαίνοντας από την έξαψη.

«Γαμώτο Μπέλα σταμάτα να με ξεπερνάς» φώναξε ενώ ένιωσα το σώμα του να τραντάζεται και ήθελα να τον ακούσω αλλά μου ήταν αδύνατον... Όλο μου το κορμί φλεγόταν και με έκανε να μην ξέρω πως να φρενάρω όλη αυτήν την φρενίτιδα που με είχε καταβάλει.

Βάζοντας ξανά τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι, κλείνοντας τα μάτια μου αν είναι δυνατόν αύξησα ακόμα περισσότερο τον ρυθμό μου και ενώ εκείνος προσπάθησε να με φρενάρει άρχισα να κλαψουρίζω.

«Όχι τώρα... σε παρακαλώ... σε παρακαλώ» έλεγα ενώ ένιωθα όλο μου το είναι να εκτοξεύεται και να με κάνει να θέλω να εκραγώ, αλλά ακόμα δεν ήξερα τον τρόπο πως να το κάνω… Εκείνος παρατώντας τα, συγκρατώντας με από τους γοφούς με κάρφωσε πάνω του και βογκώντας ταυτόχρονα με μένα άρχισε να κινείται με τον δικό μου ρυθμό, τεντώνοντας το σώμα του και την στιγμή που ένιωσα τον ερεθισμό του να πάλλεται μέσα μου, συνέχισα να ανεβοκατεβάζω το κορμί μου γρήγορα ενώ την στιγμή που χτύπαγε πάνω στο τέρμα μου τον έτριβα ταυτόχρονα λικνίζοντας το κορμί μου.

«Μπέλα, δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο» άκουσα να λέει και την στιγμή που ένιωσα όλο μου το είναι να ξεσπά με ορμή απάνω του νιώθοντας τα υγρά μου να κατρακυλούν πάνω στα πόδια μου ενώ εγώ αγκομαχώντας φώναζα όλο μου το πάθος... Κάπου ανάμεσα στην θολούρα μου, τον ένιωσα να τραντάζεται ταυτόχρονα με μένα και κρατώντας με σφιχτά βόγκηξε το όνομα μου και αρπάζοντας με από την πλάτη με κόλλησε πάνω στο κορμί του και αν είναι δυνατόν αύξησε ακόμα περισσότερο τον ρυθμό του και με έστειλε αδιάβαστη κάνοντας τον οργασμό μου να με ξεπεράσει σε τέτοιο βαθμό που έχασα το μυαλό μου τελείως.

Haunted Love "42. You Make It Real"

Πριν προλάβει η ανάσα μου να επανέλθει στο φυσιολογικό της ρυθμό, με τα χέρια του με τράβηξε προς τα πίσω αναγκάζοντας με να ακουμπήσω την πλάτη μου στην πλάτη της καρέκλας και σπρώχνοντας την προς τα πίσω, με κοίταξε με ένα ψυχρό βλέμμα καθώς έβαζε τα πέλματα μου να ακουμπήσουν πάνω στις άκρες του τραπεζιού και του ανταπέδωσα το βλέμμα το ίδιο ψυχρά ασθμαίνοντας.

«Τελείωσες;» τον ρώτησα και εκείνος χαμογελώντας ειρωνικά περνώντας τα χέρια του πάνω από το εσωτερικό των μοιρών μου και προχωρώντας προς τα πάνω συνέχισε να με κοιτά σταθερά στα μάτια καθώς το προδοτικό μου σώμα άρχισε να τρέμει κάτω από το άγγιγμα του.

«Ούτε καταδιάνια» απάντησε και φέρνοντας το πρόσωπο του με μια φιδίσια κίνηση κοντά στο δικό μου, βάζοντας το καυτό του χέρι πάνω στην μέση μου, έπιασε με το δεύτερο του χέρι το πρόσωπο μου κρατώντας το σταθερό και καρφώνοντας την ματιά του σκληρή μέσα στην δική μου, συνέχισε... «Γιατί γύρισες;» ρώτησε σκληρά και γυρίζοντας την ματιά μου στο πλάι αφήνοντας την ανάσα μου να βγει από μέσα μου βαριά έμεινα στην σιωπή... «Γιατί;» απαίτησε ξανά τραντάζοντας με κάνοντας με να τον κοιτάξω.

«Ξέρεις το γιατί» του απάντησα ψυχρά.

«Για να σε κοιτώ στα μάτια όταν θα σε αποτελειώνω» είπε τα λόγια μου με μια δόση ειρωνείας στην φωνή του.

«Ναι» του απάντησα σταθερά.

Γυρίζοντας το κεφάλι μου στο πλάι, άφησε τα χείλια του να ταξιδέψουν πάνω στην εκτεθειμένη επιδερμίδα του λαιμού μου και έκλεισα τα μάτια για να συγκεντρωθώ... Μόλις το χέρι του όμως  που ήταν πάνω στην μέση μου άρχισε να ανεβαίνει αγγίζοντας με ανεπαίσθητα τόσο ερωτικά, έκανε ξανά όλο μου το κορμί να ανατριχιάσει.

«Γιατί γύρισες Μπέλα;» ρώτησε ξανά την στιγμή που το χέρι του παραμέριζε το ύφασμα του φορέματος και τα χείλια του συνέχιζαν την βασανιστική τους υγρή και καυτή πορεία προς το στήθος μου.

«Γιατί με επέλεξες;» του γύρισα την ερώτηση και γέλασε με ένα πονηρό βλέμμα.

«Ξέρεις το γιατί» απάντησε χρησιμοποιώντας την απάντηση μου και έτριξα τα δόντια μου.

«Για ένα γαμήσι» του είπα ειρωνικά.

«Σου πέφτει λίγο;» μου γύρισε την ειρωνεία μου για να με κάνει να νευριάσω περισσότερο, ενώ πιάνοντας την θηλή μου με τα δόντια του την δάγκωσε τόσο τρυφερά τραβώντας την απαλά και σφίγγοντας τα χέρια μου πάνω στην καρέκλα σφράγισα το στόμα μου για να καταπνίξω το βογκητό μου πριν αυτό βγει προς την επιφάνεια... «Γιατί Μπέλα;» απαίτησε ξανά ενώ με το χέρι του που το είχε ακόμα στο πρόσωπο μου με ανάγκαζε να τον κοιτάξω και για λίγο έμεινα ανέκφραστη να τον κοιτώ χωρίς να απαντάω... «Γιατί;» επανέλαβε με την πιο απαλή βαθιά φωνή του κοιτώντας με σταθερά στα μάτια και αφήνοντας την ανάσα μου να βγει από μέσα μου βίαια χαμήλωσα την ματιά μου ηττημένα.

«Ξέρεις το γιατί» του απάντησα ξανά.

«Γιατί δεν τον άφησες να σε υπερασπιστεί;... Ήξερες ότι θα διάλεγε εσένα» είπε με δηλητήριο στην φωνή του και άφησα ένα γελάκι να μου ξεφύγει.

«Γιατί ανάμεσα σε μένα και σε εκείνον θα διάλεγες εμένα, μόνο και μόνο γιατί εκείνος είναι σκύλος και αυτό δεν θα το άντεχα με τίποτα»

«Γιατί γύρισες Μπέλα;» είπε πιο επίμονα και τον κοίταξα με θάρρος στα μάτια.

«Γιατί ήθελα να σου ανοίξω τα μάτια... Ήθελα να σε κάνω να δεις πόσο τυφλός είσαι... Εκείνος δίνει και την ζωή του για σένα και εσύ αντί να τον νιώσεις έστω και λίγο, τον λες αχάριστο;... Αν αυτός είναι αχάριστος, εσύ τι ακριβώς είσαι Έντουαρτ;» τον ρώτησα νευριασμένα, ανασαίνοντας γρήγορα από αγανάκτηση.

«Και προτίμησες να μου δώσεις την ζωή σου για να γλυτώσεις την δική του;» ρώτησε με ένα ύφος που δεν μπορούσα να αποκωδικοποιήσω.

«Χάρη σε εσένα δεν έχω πια ζωή... το ξέχασες;... Οπότε τι είχα να χάσω;» τον ρώτησα και άφησε ένα στραβό χαμόγελο να του ξεφύγει ενώ περνώντας την γλώσσα του από τα χείλια του, αναστέναξε.

«Πάλεψες τόσο σκληρά να βρεις τρόπο να μάθεις όσα προσπαθούσα τόσο καιρό να σου μάθω για να έρθεις εδώ να με προκαλέσεις να σε σκοτώσω για να μην σκοτώσω εκείνον;» ρώτησε ξανά με το ίδιο ανεξιχνίαστο βλέμμα που είχε και πριν.

«Ήξερα ότι θα ήταν ο μόνος τρόπος να σε κάνω να κάνεις λίγο πίσω για να με ακούσεις» του είπα και βάζοντας το χέρι του πάνω στο πρόσωπο του κούνησε το κεφάλι του απελπισμένα.

«Ειλικρινά Μπέλα... Ξεπερνάς κάθε λογική...» εξέφρασε δυνατά και μόλις με κοίταξε όλα του τα χαρακτηριστικά είχαν μαλακώσει... «Και αν σου πω ότι του χαρίζω την ζωή, εσύ τι ακριβώς θα κάνεις;» ρώτησε με περιέργεια και ανασήκωσα τους ώμους μου αδιάφορα.

«Θα υποστώ τις συνέπειες» απάντησα απλά και ζάρωσε τα φρύδια του με απορία.

«Όποιες και να είναι αυτές;»

«Δεν ήρθα για να σε δουλέψω Έντουαρτ... Ήρθα να βεβαιωθώ ότι δεν θα την πληρώσει εκείνος γιατί εγώ τα διέλυσα όλα» του είπα απόλυτα σοβαρά και άρχισε να γελάει κουνώντας το κεφάλι του αρνητικά.

«Πες μου ειλικρινά, ακούς τι λες;» με ρώτησε απηυδισμένος και αναστέναξα γυρίζοντας την ματιά μου στο πλάι και εκείνος βάζοντας το χέρι του πάνω στο πρόσωπο μου με ανάγκασε να τον κοιτάξω ξανά στα μάτια... «Πες μου, ακούς τι λες;» απαίτησε αλλά κοιτώντας τον ανέκφραστα δεν του έδωσα καμία απάντηση... «Από όσο φαίνεται όχι...» απάντησε εκείνος για μένα και έτριξα τα δόντια μου απελπισμένα... «Κοίτα ξέρεις πολύ καλά ότι δεν μπορώ να καταπνίξω έτσι εύκολα τα όσα έγιναν, αλλά μπορώ να σου δώσω μια ευκαιρία για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη μου... Τι λες;» με ρώτησε και έσμιξα τα φρύδια μου με απορία... «Ξέρεις ότι μπορώ να σε προστατέψω, οπότε αν μείνεις με την θέληση σου και επιτέλους αρχίσεις να με ακούς, ίσως να καταφέρουμε κάτι» συνέχισε σοβαρός και δεν ήξερα τι να σκεφτώ γι αυτό... «Μπέλα επιτέλους ξεκόλλα» είπε απηυδισμένος και αναστέναξα.

«Δεν μπορώ να τα περάσω ξανά, όλα αυτά» είπα και ξεφύσησε.

«Γιατί ποτέ δεν ακούς λέξη από όσα λέω;...» ρώτησε περισσότερο τον εαυτό του παρά εμένα και αφήνοντας την ανάσα του να βγει βίαια από μέσα του συνέχισε... «Θες να κερδίσεις την ζωή σου πίσω ή όχι;» ρώτησε και κατένευσα... «Θα μπορέσεις να κάνεις λίγο πίσω και να με ακούσεις;» συνέχισε και τον κοίταξα αναποφάσιστη... «Θα κρατήσω τον λόγο που σου έδωσα στα γενέθλια σου, αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς και εσύ, ότι θα αρχίσεις να με ακούς» είπε και τελικά κατένευσα και κατένευσε και αυτός... «Άντε να δούμε...» σχολίασε και μόλις πήρε μια ανάσα, με κοίταξε ξανά βαθιά στα μάτια... «Τώρα μπορώ να φάω το επιδόρπιο μου ή όχι;» ρώτησε και τον κοίταξα πάλι αναποφάσιστη... «Όρε πούστη μου, εσύ σκας γάιδαρο» είπε και γυρίζοντας προς τα πίσω πιάνοντας το παγωτό μου, το έβαλε πάνω στο στήθος αναγκάζοντας με να το κρατήσω... «Μην σου πέσει» προειδοποίησε και τον κοίταξα σαν χαζή προσπαθώντας να καταλάβω τι κάνει...

Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα για να ελέγξει τον εαυτό του, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και συνέχισε πιο ήρεμα...

«Θα μοιραστείς το παγωτό σου μαζί μου ή όχι;» ρώτησε και κοίταξα μέσα στο μπολ του παγωτού και μόλις γύρισα την ματιά μου προς το μέρος του, τον κοίταξα απολογητικά.

«Έχει λιώσει» είπα και προσπαθώντας να συγκρατήσει το χαμόγελο του, δάγκωσε τα χείλια του και καθώς πέρασε την γλώσσα του από τα χείλια του σοβάρεψε πριν συνεχίσει το παιχνίδι του.

«Τότε πιες το» είπε και ζάρωσα τα φρύδια μου με απορία... «Τι περιμένεις;» ρώτησε και αφήνοντας τον αναστεναγμό μου σήκωσα το μπολ και προσπάθησα να πιω το λιωμένο παγωτό, χωρίς να μου χυθεί.

Μόλις ένιωσα τα χέρια του πίσω από τον λαιμό μου αυτόματα πάγωσα και το λιωμένο παγωτό άρχισε να ξεχειλίζει από τα χείλια μου...

«Μην σταματάς» μου είπε καθώς ξεκουμπώνοντας το ζιβάγκο, κατέβασε το πάνω μέρος του φορέματος μου ενώ πρόσεχε να μην με ακουμπάει και άρχισα να νιώθω το λιωμένο παγωτό που είχε ξεχειλίσει από τα χείλια μου να κατρακυλάει και στο υπόλοιπο κορμί μου κάνοντας με να ανατριχιάσω.

Συνεχίζοντας να πίνω από το μπολ μπαίνοντας στο παιχνίδι, άφηνα που και που να ξεχειλίζει περισσότερο παγωτό αλλά ενώ ήθελα πάση θυσία να δω εκείνος τι κάνει μιας και που τον ένιωθα σε απόσταση αναπνοής από το κορμί μου... Ωστόσο δεν μπορούσα να τον δω και αυτό με εκνεύριζε περισσότερο.

Μόλις το κομμάτι που είχε μείνει ακόμα παγωμένο, έφτασε πάνω στα χείλια και την μύτη μου κάνοντας με χάλια, κατέβασα το μπολ πιο κάτω και τον κοίταξα για μια στιγμή κάνοντας αυθόρμητα την κίνηση να σηκώσω το χέρι μου για να καθαρίσω το πρόσωπο μου... Εκείνος πιο γρήγορος, συγκράτησε το χέρι μου και βάζοντας το ξανά πάνω στην καρέκλα εκεί που το είχα πριν δίπλα από το σώμα μου, με κοίταξε με μια ματιά που έκαψε κάθε μου λογική και παίρνοντας το μπολ από τα χέρια μου, βάζοντας το πίσω στο τραπέζι, παίρνοντας το χέρι μου που κράταγε πριν το μπολ, το έβαλε και αυτό δίπλα από το σώμα μου πάνω στην καρέκλα όπως και το άλλο και συγκρατώντας τα και τα δύο από τους καρπούς μου, χαμήλωσε το κεφάλι προς το χαμηλότερο σημείο της κοιλιάς μου... Χωρίς να πει λέξη, έβγαλε έξω την γλώσσα του και άρχισε να γεύεται το παγωτό που είχε τρέξει πάνω στο κορμί μου με έναν τρόπο που με έκανε να βογκήξω πριν καν το σκεφτώ και το αγκομαχητό του που έφτασε στα αυτιά μου, με έκανε να εκραγώ και γέρνοντας το κεφάλι μου προς τα πίσω τεντώνοντας το κορμί μου άφησα τον εαυτό μου να το απολαύσει...

Όλο μου το κορμί έτρεμε από την έξαψη ενώ η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει άρρυθμα...  Όλο μου το κορμί ξαφνικά άρχισε να καίγεται με ένα περίεργο τρόπο που έκανε όλες μου τις φλέβες να πάλλονται τόσο γρήγορα που η ροή του αίματος μέσα τους άρχισε να με πονάει σε σημείο να με τσιτώνει περισσότερο... Μέχρι τα χείλια του να φτάσουν στον λαιμό μου, είχα γίνει ζυμάρι στα χέρια του και ήμουν σίγουρη ότι αυτήν την στιγμή ότι και να μου ζητούσε ήμουν ικανή να το κάνω και είμαι σίγουρη ότι ακριβώς αυτό ήθελε και εκείνος και για λίγο αυτό με έκανε να κάνω λίγο πίσω... Ποιες είναι οι προθέσεις του;... σκέφτηκα για μια στιγμή αλλά μόλις ένιωσα τα χείλια του να ακουμπούν πάνω στον λαιμό μου ξέχασα ποια ήταν η ερώτηση.

Η καυτή του γλώσσα πέρναγε από κάθε νεύρο και κάθε φλέβα του λαιμού μου και αγκομαχώντας ξέπνοη προσπάθησα να ελευθερώσω τα χέρια μου θέλοντας να τα βάλω μέσα στα μαλλιά του για να τον φέρω πιο κοντά μου αλλά το σφιχτό του κράτημα δεν με άφηνε και αυτό έκανε την επιθυμία μου πιο ισχυρή... Από την έκρηξη που ένιωσα μέσα μου, ένιωσα το ευαίσθητο μου σημείο να αρχίζει να πάλετε σφίγγοντας και ξεσφίγγοντας τα χείλια μου χωρίς να μπορώ να το ελέγξω ενώ το μυαλό μου άρχισε να θολώνει τόσο πολύ που άρχισα να μην έχω καμία επαφή με το περιβάλλον.

Τα χείλια του τρυφερά χωρίς να σταματούν την βασανιστική πορεία τους προς το πρόσωπο μου βρέθηκαν ακριβώς στην άκρη τον χειλιών μου και αυτόματα η ανάσα μου σταμάτησε και τα μάτια μου άνοιξαν με έκπληξη... Εκεί  όμως που περίμενα ότι θα με φίλαγε, εκείνος με κοίταξε σοβαρός ανασηκώνοντας τα δύο του φρύδια και κοιτώντας με βαθιά μέσα στα μάτια απάντησε στην ερώτηση που έπαιζε μέσα στο μυαλό μου αμέσως.

«Οι όροι είναι απαράβατοι» δήλωσε και χωρίς να περιμένει να απαντήσω κάτι, συνέχισε να καθαρίζει το πρόσωπο μου γύρω από τα χείλια μου χωρίς να τα ακουμπάει ούτε στο ελάχιστο και με άφησε σύξυλη από τον ηλεκτρισμό που διαπέρασε εκείνη την στιγμή όλο μου το κορμί.

«Λοιπόν τι λες θα μοιραστείς τώρα το παγωτό σου μαζί μου ή όχι;» ρώτησε μόλις γύρισε στην αρχική του θέση απομακρύνοντας το σώμα του από το δικό μου ελευθερώνοντας τα χέρια μου και κοιτώντας το παγωτό μου για μια στιγμή δάγκωσα τα χείλια μου και κοιτώντας τον σταθερά στα μάτια με την δική μου ματιά να γελάει πονηρά κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου ενώ σκύβοντας το προς το τραπέζι το πήρα ξανά στην αγκαλιά μου, αφήνοντας τον σύξυλο να προσπαθεί να ελέγξει τον εαυτό του... Ήμουν σίγουρη ότι δεν ήξερε αν ήθελε να γελάσει ή να νευριάσει περισσότερο και έτσι συμπλήρωσα.

«Είναι δικό μου και δεν το μοιράζομαι με κανέναν» δήλωσα και με κοίταξε στα μάτια ανασηκώνοντας το ένα του φρύδι... «Αν ωστόσο θες να το μοιραστώ μαζί σου...» συνέχισα παίρνοντας τα πάνω μου ενώ πιάνοντας το κουτάλι πήρα λίγο από το παγωτό και επιδεικτικά το έβαλα μέσα στο στόμα μου και όπως τρώμε ένα γλειφιτζούρι άρχισα να το στριφογυρίζω μέσα στο στόμα μου χωρίς να παραλείπω να βγάζω επιφωνήματα ευχαρίστησης... «Τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις» τελείωσα την πρόταση μου και εκείνος με κοίταξε εκνευρισμένα.

«Δεν παρακαλάω για να αποκτήσω αυτό που θέλω»

«Συγνώμη αλλά δεν μοιράζομαι έτσι απλά κάτι που μου ανήκει» του απάντησα και εκείνος το γύρισε σε αυτό που τον έκαιγε περισσότερο.

«Και εγώ δεν μοιράζομαι ότι μου ανήκει με κανέναν άλλον» τόνισε κοιτώντας με, με νόημα στα μάτια κάνοντας μου ρητό ότι δεν είναι διατεθειμένος να με μοιραστεί.

«Για να σου ανήκει κάτι, πρέπει πρώτα να το διεκδικήσεις... Συγνώμη αλλά έτσι πάει» του απάντησα εγώ στην δήλωση του και ξεφύσησε.

«Δεν πρόκειται να σε παρακαλέσω κιόλας για να σε γαμήσω» είπε με δηλητήριο στην φωνή του και έμεινα για λίγο καθώς αυτόματα κατάλαβα ότι τα όρια του είναι μέχρι εκεί... Μπορεί να με φέρνει στα όρια μου για να του κάτσω αλλά δεν συνεχίζει αν δεν πάρει την άδεια μου;... Ωωωω κύριε Κάλλεν μόλις την πατήσατε, είπα από μέσα μου με πείσμα και παίρνοντας άλλο λίγο από το παγωτό μου συνέχισα πιο δυναμικά.

«Ναι φυσικά... γιατί να παρακαλέσεις για κάτι που έτσι κι αλλιώς σε λίγο θα το έχεις στο πιάτο... Αλήθεια σαν να άργησε λίγο σήμερα η ξανθούλα σου δεν νομίζεις;» τον ρώτησα με ειρωνεία καθώς έβαζα επιδεικτικά το κουτάλι στο στόμα μου προκαλώντας τον περισσότερο.

«Της είπα να μην έρθει» απάντησε με την ίδια ειρωνεία στην φωνή του και τον κοίταξα με ψεύτικο πόνο στα χαρακτηριστικά μου.

«Τι κρίμα» πεταρίζοντας τα μάτια μου παιχνιδιάρικα και εκείνος ζάρωσε τα μάτια του νευριασμένα και συνέχισα να παίζω περισσότερο... «Μμμμ... το καλύτερο της αγοράς» είπα γλείφοντας το κουτάλι για να βεβαιωθώ ότι δεν μου ξέφυγε ούτε μια σταγόνα από το παγωτό που είχε πάνω του.

«Το απολαμβάνεις;» ρώτησε με δηλητήριο στην φωνή του και χαμογέλασα με ένα χαμόγελο νικητή.

«Όσο δεν φαντάζεσαι» ανταποκρίθηκα με απόλυτη ικανοποίηση και εκείνος άρχισε να κοκκινίζει από τον θυμό του.

«Οκ τι θες για αντάλλαγμα;» ρώτησε τελικά και βάζοντας το κουτάλι πάλι μέσα στο παγωτό μου τον κοίταξα σοβαρά.

«Θέλω να σταματήσεις να με εκφοβίζεις... Μπορείς να το κάνεις αυτό;» τον ρώτησα και ξεφύσησε σκεπτικός... «Θες κάτι, απλά ζήτα το... Ευγενικά» του τόνισα και το σώμα του αμέσως χαλάρωσε και το γύρισε πάλι στο παιχνίδι του.

«Να το ζητήσω ευγενικά» ρώτησε δύσπιστα.

«Μμμχχχμμμ»

«Οκ λοιπόν... Θα μπορούσα σας παρακαλώ να έχω λίγο από το παγωτό σας;» ρώτησε με την πιο ευγενική του έκφραση και γέλασα για λίγο αλλά απάντησα πριν αρχίσει να τα παίρνει πάλι.

«Πως θα μπορούσα ποτέ, να πω όχι, σε μια τόσο ευγενική παράκληση» του είπα και βουτώντας το κουτάλι μέσα στο μπολ, έβαλα αρκετή ποσότητα πάνω στο κουτάλι και μόλις το έτεινα προς το μέρος του  εκείνος με κοίταξε προειδοποιητικά.

«Πρόσεξε μην σου πέσει το παγωτό» είπε αυστηρά την στιγμή που άνοιγε το στόμα του για να δεχτεί το κουτάλι και τον κοίταξα χωρίς να καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο ποιητής αλλά η συνέχεια με έπιασε απροετοίμαστη και το άφησα αμέσως στην άκρη.

Βάζοντας τα χέρια του γρήγορα πάνω στους γλουτούς μου, άνοιξε διάπλατα τα κάτω χείλια μου και πριν προλάβω να αναρωτηθώ τι στο καλό κάνει, ένιωσα το παγωτό που ήταν πάνω στην γλώσσα του, να περνάει από όλη την επιφάνεια της καυτής μου σάρκας και αυτόματα το σώμα μου αντέδρασε από την απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας... Βάζοντας δύναμη στα πόδια μου που ήταν ακόμα πάνω στο τραπέζι, προσπάθησα να πάω την καρέκλα πιο πίσω ώστε να ξεκολλήσω από πάνω του αλλά εκείνος προβλέποντας το αυτό με το ένα του χέρι κρατώντας την καρέκλα σταθερή συνέχισε αυτό το γλυκό βασανιστήριο κάνοντας με να τιναχτώ ολόκληρη από την έξαψη.

Αφήνοντας την ανάσα μου να βγει από μέσα μου βίαια, ένα αγκομαχητό ξεπήδησε από τα χείλια μου και την στιγμή που ένιωσα το μπολ του παγωτού να γλιστράει από τα χέρια μου, συνειδητοποίησα τι εννοούσε και σφηνώνοντας το απάνω μου με πάγωσε περισσότερο και αυτό με έκανε να τρελαθώ περισσότερο και ασθμαίνοντας πριν συνειδητοποιήσω την κίνηση μου, έβαλα το ελεύθερο μου χέρι μέσα στις τούφες των μαλλιών του αναγκάζοντας τον να κολλήσει απόλυτα απάνω μου και εκείνος αφήνοντας ένα βογκητό έχωσε την γλώσσα του βαθιά μέσα στην είσοδο μου και άρχισε να ρουφάει την επιδερμίδα μου με τέτοιο τρόπο που δεν είχα ιδέα πως να αντιδράσω.

Η ανάσα μου άρχισε να χάνετε, η καρδιά μου σπάζοντας κάθε ρεκόρ ήταν έτοιμη να ξεπηδήσει από το στήθος μου και το κορμί μου σύγκορμο τρέμοντας άρχισε να στέλνει κύματα θερμότητας ξυπνώντας κάθε κοιμισμένο κύτταρο...Εκεί που ένιωθα ότι ήμουν έτοιμη να εκραγώ με την γλώσσα του να εξερευνεί τον εσωτερικό μου κόσμο, φώναξα το όνομα του χωρίς να καταλάβω το γιατί είχα την ανάγκη να το κάτω και εκείνος ξαφνικά με άφησε τραβώντας το χέρι μου από τα μαλλιά του και ανοίγοντας τα μάτια μου τον κοίταξα ξαφνιασμένη ασθμαίνοντας.

«Θα μπορούσα να έχω λίγο παγωτό ακόμα;» ρώτησε με μια αθώα φατσούλα και έμεινα σοκαρισμένη να τον κοιτώ.

«Πας καλά;...» αναφώνησα απηυδισμένη χωρίς να μπορώ να το χαλιναγωγήσω... «Πως μπορείς να μου το κάνεις αυτό;»

«Εσύ πως μπορείς να μου το κάνεις;...» ρώτησε πίσω ψυχρά... «Από την στιγμή που πάτησες το γαμημένο το πόδι σου σε αυτό το σπίτι, κάθε τρις και λίγο με φτάνεις στα όρια μου και με αφήνεις με την ψωλή στο χέρι και έχεις την εντύπωση ότι θα σε αφήσω να την γλυτώσεις έτσι εύκολα χωρίς να την πληρώσεις ακριβά γι αυτό;» ρώτησε με δηλητήριο στην φωνή του και το μυαλό μου σταμάτησε να δουλεύει... Έλα μου;... Τι ακριβώς κάνω;

«Με δουλεύεις;» δεν άντεξα και τον ρώτησα και πλησιάζοντας το κορμί του απειλητικά προς το δικό μου με καθήλωσε στην πλάτη της καρέκλας με τα μηλίγγια του να πάλλονται σαν τρελά από τα νεύρα του.

«Δεν με πιστεύεις...» είπε και παίρνοντας αυτόματα το ελεύθερο μου χέρι το πέρασε μέσα από την φόρμα του αναγκάζοντας με να τον νιώσω... Μόλις το χέρι μου ήρθε σε επαφή με τον ερεθισμό του αμυντικά προσπάθησα να το τραβήξω και εκείνος ασκώντας περισσότερη πίεση πάνω στο χέρι μου με ανάγκασε να τον ακουμπήσω... «Πιάστο...» απαίτησε και παίρνοντας μια τρεμάμενη ανάσα, χωρίς να έχω επιλογή, τύλιξα τα δάχτυλα μου γύρω του και έμεινα ξέπνοη... Ήταν τόσο καυτό, τόσο σκληρό αλλά και ταυτόχρονα τόσο μεταξένιο που έκανε όλες μου τις αισθήσεις να τρανταχτούν και η επιθυμία μου να το εξερευνήσω με έκανε να τρελαίνομαι τόσο πολύ, που το χέρι μου με την δική του πρωτοβουλία άρχισε να κινείτε πάνω σε αυτό το καυτό παλλόμενο κομμάτι του σώματος του αλλά εκείνος κρατώντας την ανάσα του τύλιξε τα δάχτυλα του γύρω από τα δικά μου σταματώντας με αυτόματα καθώς συνέχιζε πιο σκληρά... «Τώρα με πιστεύεις;» ρώτησε ζαρώνοντας τα φρύδια του παλεύοντας πολύ σκληρά να καλύψει όλα όσα αισθάνθηκε με αυτήν την επαφή... Το μυαλό μου κενό δεν μπορούσε να βρει κάτι να απαντήσει σε αυτό.

«Δεν ξέρω τι να πω» είπα κάτω από την ανάσα μου ενώ ένιωθα τα μάγουλα μου να φλέγονται από την ξαφνική πυρκαγιά που ένιωσα μέσα μου να αναζωπυρώνεται κάνοντας το κορμί μου να καεί περισσότερο από όσο ήταν ήδη καμένο.

«Θες να σε γαμήσω ή όχι;» με ρώτησε με ένα τρόπο που σε άλλη φάση θα είχα νευριάσει τόσο πολύ που θα με έκανε μέχρι και να τον κλωτσήσω για απάντηση αλλά με το χέρι μου ακόμα να καίγεται από αυτήν την επαφή δεν είχα την δύναμη να σκεφτώ λογικά.

«Το θέλω...» ξεκίνησα ηττημένα αποφεύγοντας την ματιά του κάτω από τον αναστεναγμό μου.

«Αλλά;» ρώτησε εκείνος διακόπτοντας με αναγκάζοντας με να τον κοιτάξω γυρίζοντας το πρόσωπο μου προς την μεριά του για να τον κοιτώ.

«Με μπερδεύεις γαμώτο...» ξέσπασα ξεπερνώντας τα όρια μου... «Δεν ξέρω ποτέ, αν με κοροϊδεύεις ή αν μιλάς σοβαρά» συνέχισα ασθμαίνοντας με παράπονο και βγάζοντας το χέρι μου από το παντελόνι του, γύρισε ξανά στην προηγούμενη του θέση και με κοίταξε σοβαρός.

«Υπάρχει περίπτωση να συνεννοηθούμε ποτέ;» ρώτησε πειραχτικά και τον κοίταξα πληγωμένη.

«Θες πραγματικά να σου απαντήσω σε αυτό;» του γύρισα την ερώτηση και γέλασε κουνώντας το κεφάλι του απηυδισμένος.

«Οκ... θα προσπαθήσω να είμαι πιο ξεκάθαρος... αλλά... το ίδιο πρέπει να κάνεις και εσύ...» είπε σοβαρός χωρίς να δέχεται αντίρρηση γι αυτό και κατένευσα σοβαρή... «Τι σε κάνει πάντα να κάνεις πίσω;» ρώτησε προβληματισμένος.

«Με φοβίζεις» είπα ειλικρινά και αναστέναξε περνώντας το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του ενώ το σκεφτόταν.

«Μπορείς πάντα να δηλώνεις τα όρια σου Μπέλα, δεν είναι τόσο δύσκολο» μου είπε και αναστέναξα... «Πόσες φορές πρέπει να πω ότι μπορείς να μου λες ότι σε προβληματίζει;» με ρώτησε και έσκυψα το κεφάλι μου καθώς έπαιρνα μια βαθιά ανάσα αποφεύγοντας την ματιά του.

«Δεν ξέρω ποτέ πως θα αντιδράσεις... Πως μπορώ να το κάνω αυτό;» ρώτησα αμυντικά και πλησιάζοντας με, μου ανασήκωσε το πρόσωπο για να τον κοιτάξω.

«Είμαι λογικός άνθρωπος Μπέλα... Αν θες να μην με κάνεις να ξεπερνάω τα όρια μου, άρχισε να μιλάς» είπε κατηγορηματικά και αναστέναξα.

«Εντάξει» τελικά υποχώρησα και εκείνος κοιτώντας στιγμιαία προς το παγωτό και αμέσως μετά προς το μέρος μου συνέχισε.

«Τώρα θα μοιραστείς μαζί μου το επιδόρπιο σου;» ρώτησε παιχνιδιάρικα και πήρα μια ανάσα.

«Γιατί όχι» του απάντησα ανασηκώνοντας τους ώμους μου και μόλις έκανα την κίνηση να πιάσω το κουτάλι από το μπολ εκείνος γύρισε στην προηγούμενη του θέση και με κοίταξε πονηρά ενώ περίμενε υπομονετικά.