Η αγάπη σου με σκοτώνει "8. Η κατάκτηση"

Ήμασταν στο αεροδρόμιο και περιμέναμε την πτήση μας... ήθελα τόσο πολύ να ήταν και εκείνη εδώ... αλλά ήταν τόσο αγύριστο κεφάλι που κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να την πείσει να έρθει σε αυτό το ταξίδι...

«ααα, Έντουαρντ, ξέχασα να σου δώσω αυτό» είπε η Έσμε ξαφνικά και μου έδωσε έναν φάκελο

«τι είναι αυτό?» την ρώτησα με απορία

«μου το έδωσε η Μπέλα για σένα»

«η Μπέλα? πήγες και την είδες τελικά»

«ναι και μου ζήτησε να σου δώσω αυτό το γράμμα πριν μπούμε στο αεροπλάνο» την κοίταξα με απορία και ανασήκωσε τους ώμους της

Το πήρα στα χέρια μου και το κοίταζα σαν χαζός... τι στο καλό ήταν πάλι αυτό? Χα τσουλάκι... παίζεις μαζί μου εεε???

«δεν θα το ανοίξεις?»

«το θέμα ήταν να την πείσεις να έρθει όχι να μου στείλει ραβασάκι... αλλά εσύ για άλλη μια φορά απέτυχες... της είπα εριστικά και χαμήλωσε την ματιά της ξεφυσώντας... θα το ανοίξω στο αεροπλάνο» είπα και το έβαλα στην τσέπη μου

«Έντουαρντ... για πρόσεχε πως μιλάς στην θεία σου» επενέβη ο Καρλάηλ θυμωμένος και του έκανα μια γκριμάτσα και γύρισα προς την άλλη μεριά.. στο κινητό μου ήρθε ένα μήνυμα και το κοίταξα με απορία.

Εγώ στην θέση σου θα το άνοιγα τώρα... έγραφε το μήνυμα και ήταν απο την Μπέλα... είναι σίγουρα κάπου εδώ και με κοιτάει... σκέφτηκα και ξαναπήρα τον φάκελο στα χέρια μου

Τον άνοιξα και με έναν αναστεναγμό άρχισα να το διαβάζω...

Διάβασε το προσεκτικά... και μόλις πάρεις την απόφαση σου... πάρε με τηλέφωνο μπροστά στους δικούς σου και πες μου τι αποφάσισες... είναι ιδιωτικό συμφωνητικό... αν αποφασίσεις να το υπογράψεις... τότε πες δυνατά ότι έχεις μετανιώσει για όσα έκανες, παρακάλεσε με να σου δώσω μια δεύτερη ευκαιρία... και τέλος πες μπροστά σε όλους ότι με αγαπάς... αν αποφασίσεις να μην υπογράψεις... πες μπροστά σε όλους το πόσο με μισείς και το ότι δεν θες να με ξαναδείς μπροστά σου... η απόφαση είναι δικιά σου... η ικανοποίηση όλη δική μου.

Τι στο καλό???... σκέφτηκα και πήρα μια βαθιά ανάσα και άρχισα να κοιτάω γύρω μου... μόνο να μπορούσα να την βρω... σίγουρα αυτήν την φορά δεν θα γλυτώσει απο τα χέρια μου... πως τολμά να με προκαλεί???... το κινητό μου χτύπησε άλλη μια φορά και το πήρα στα χέρια μου και διάβασα το μήνυμα.

Διάβασε το συμβόλαιο... έγραφε και γέλασα κουνώντας το κεφάλι μου.

Γύρισα την σελίδα και άρχισα να διαβάζω...

Το συμβόλαιο ήταν ακριβώς το ίδιο με αυτό που μου είχε δώσει και την τελευταία φορά... με την διαφορά ότι το έχει προσαρμόσει στα δικά της μέτρα... με πλήρωνε με το ίδιο νόμισμα... όμως αυτό που ήταν διαφορετικό ήταν τα ποινικά ρήτρα...

Στην περίπτωση που ο Έντουαρντ Κάλεν δεν τηρήσει αυτήν την ιδιωτική συμφωνία, τότε υποχρεούται να ζητήσει γονατιστός συγνώμη στην Ιζαμπέλα Σουαν, μπροστά σε όλους του, τους συγγενείς για τον βιασμό, τον ξυλοδαρμό και τον ψυχικό τραυματισμό που υπέστη απο εκείνον... να της ζητήσει συγνώμη που προσπάθησε να την εξαγοράσει προκειμένου να παίξει όλο αυτό το θέατρο μπροστά στους ανθρώπους που τον αγαπούν με όλην τους την καρδιά προκειμένου να τον αφήσουν στην ησυχία του... να της ζητήσει συγνώμη που εκμεταλλεύτηκε την αγάπη της για να ικανοποιήσει το εγώ του... να παραδεχτεί μπροστά σε όλους το πόσο άκαρδος και άδικος ήταν με όλους τους αγορασμένους έρωτες του... να παραδεχτεί ότι για όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή του φταίει μόνο εκείνος και κανένας άλλος... και τέλος να της εξηγήσει μπροστά σε όλους ποιοι είναι οι λόγοι που τον οδήγησαν να πάρει αυτόν τον δρόμο και να καταστρέψει την ζωή του.

Τι???... φώναξα απο μέσα μου και έσφιξα τα δόντια μου για να ελέγξω τα νεύρα μου... πίστεψε ποτέ ότι θα συμφωνούσα με κάτι τέτοιο???... φυσικά και όχι... γι αυτό ακριβώς το έκανε... για να ρίξει σε μένα το μπαλάκι και μετά να υποστώ τις συνέπειες απο την θεία μου που σίγουρα δεν θα το αφήσει έτσι... νομίζει ότι είναι έξυπνη αλλά κάνει λάθος... δεν έχω πει ακόμα την τελευταία μου λέξη.

«αγόρι μου τι διαβάζεις τόση ώρα?... ρώτησε η Έσμε και δίπλωσα τα χαρτιά κοιτάζοντας προς το μέρος της... τι σου γράφει?» ρώτησε με αγωνία και πήρα το τηλέφωνο στα χέρια μου και πληκτρολόγησα τον αριθμό της χωρίς να της απαντήσω.

«σε ακούω» είπε με τραχιά φωνή αμέσως.

«που είσαι?» την ρώτησα προσποιητά ήρεμος

«κάπου που μπορώ να βλέπω και να απολαμβάνω το υπέροχο πρόσωπο σου να παλεύει να βρει την ψυχραιμία του» πήρα μια αναπνοή και τσίμπησα την μύτη μου με τον αντίχειρα και τον δείκτη μου για να ελέγξω την ένταση μου.

«περιμένω» συνέχισε τραχιά και άρχισα να κοιτώ γύρω μου.

«συγνώμη» είπα μέσα απο την αναπνοή μου.

«δεν σε ακούω καθαρά... έχει πολύ φασαρία εδώ που είμαι... μπορείς να επαναλάβεις αυτό που είπες πιο δυνατά?» μου πέταξε με ευχαρίστηση... αν νομίζει ότι έχει κερδίσει είναι γελασμένη.

«σου ζητάω συγνώμη... είπα πιο δυνατά και είδα τα μάτια της Έσμε να γυαλίζουν απο ενθουσιασμό... ήμουν άδικος μαζί σου... σε παρακαλώ συγχώρεσε με»

«μμμ... καλά το πας... τι άλλο?» συνέχισε το παιχνίδι της για να με κάνει να νευριάσω περισσότερο.

«το έχω μετανιώσει Μπέλα... σε παρακαλώ δώσε μου μια δεύτερη ευκαιρία»

«πρέπει να το εννοείς... Έντουαρντ»

«θα κάνω τα πάντα για να μου δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία... είπα πιο πειστικά... σε παρακαλώ... συνέχισα με προσποιητή μετανιωμένη φωνή... έλα μαζί μας και θα σου αποδείξω ότι έχω αλλάξει... θα σου αποδείξω ότι η αγάπη σου με έχει αλλάξει... γιατί» είπα και κόμπιασα και ένιωσα το χαμόγελο της ικανοποίησης της.

«γιατί????»

«γιατί... συνέχισα και πήρα μια βαθιά αναπνοή και κοίταξα γύρω μου τα βλέμματα των δικών μου που ακούγαν όλην αυτήν την συνομιλία με κομμένη την ανάσα... γιατί και εγώ σε αγαπώ Μπέλα και δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς εσένα» συνέχισα και απο την άλλη μεριά της γραμμή ακούγονταν μόνο οι φωνές που υπήρχαν γύρω της... οι ίδιες φωνές που άκουγα και γύρω μου... ήταν πολύ κοντά μου...πόσο κοντά μου όμως???

«Μπέλα?» ρώτησα και άκουσα τον αναστεναγμό της.

«βρες μια δικαιολογία και πήγαινε στις τουαλέτες... δεν μπαίνω στο αεροπλάνο αν δεν υπογράψεις το συμβόλαιο» είπε μόνο με αυστηρό ύφος και μου έκλεισε το τηλέφωνο στην μούρη.

Έβαλα το τηλέφωνο στην τσέπη και κοίταξα τους υπόλοιπους.

«τι είπε θα έρθει?» ρώτησε η Έσμε με αγωνία

«ναι» απάντησα και σηκώθηκα

«που πας?» ρώτησε ο Έμετ με απορία

«πάω στην τουαλέτα... θα γυρίσω γρήγορα» η Έσμε πήρε το χέρι μου και το κράτησε τρυφερά μέσα στα δικά της

«αγόρι μου... είμαι πολύ υπερήφανη για σένα... αυτή η κοπέλα είναι η λύση σε όλα σου τα προβλήματα... άφησε την να σου δείξει τον σωστό δρόμο» μου είπα παρακλητικά και κούνησα το κεφάλι μου... πήρα το χέρι μου απο τα δικά της και άρχισα να προχωρώ προς την τουαλέτα... όταν μπήκα μέσα την είδα να είναι ακουμπισμένη στον απέναντι τοίχο... ήταν τρομερά εκνευρισμένη και δεν έκανε τον κόπο να το κρύψει.

«υπέγραψε» διέταξε αυστηρά και μου έτεινε έναν στυλό και έβγαλα τα έγγραφα απο την τσέπη μου

«αν νομίζεις ότι έχεις κερδίσει... κάνεις μεγάλο λάθος»

«υπέγραψε» επανέλαβε και ήρθε απειλητικά κοντά μου... πήρα το στυλό και ακουμπώντας τα χαρτιά πάνω στον τοίχο τα υπέγραψα... της έδωσα το ένα χαρτί και μόλις το δίπλωσε το έβαλε μέσα στην τσάντα της και παίρνοντας την βαλίτσα της στο χέρι, άρχισε να προχωρεί προς την έξοδο.

«ο πόλεμος μόλις άρχισε κύριε Κάλεν» είπε την στιγμή που έφτασε στην πόρτα και μόλις βγήκε έξω την χτύπησε δυνατά και έφυγε.

Ακούμπησα τα χέρια μου πάνω στον νιπτήρα και έριξα όλο μου το βάρος πάνω στον πάγκο παίρνοντας μια βαθιά ανάσα... «ο πόλεμος μόλις άρχισε δεσποινίς Σουάν»... επανέλαβα μέσα απο τα δόντια μου και έριξα λίγο νερό στο πρόσωπο μου για να ηρεμήσω τον εκνευρισμό μου.

Μπέλα

Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό το σχέδιο αλλά η Έσμε είχε δίκιο... είναι καιρός κάποιος να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα... και ίσως αυτό να είναι αρκετό... δεν έχω αυταπάτες αλλά τον αγαπώ τον ηλίθιο και θα προσπαθήσω να του δώσω άλλη μια ευκαιρία... και ας ξέρω ότι αυτή που θα βγει ζημιωμένη απο όλο αυτό θα είμαι πάλι μόνο εγώ.

Όταν έφτασα κοντά στην οικογένεια του όλοι πετάχτηκαν απάνω να με καλωσορίσουν... η ματιά της Έσμε ήταν μελαγχολική... αλλά την διαβεβαίωσα με τον τρόπο μου ότι όλα ήταν καλά και με χάιδεψε τρυφερά στον ώμο για να μου δώσει δύναμη.

«μωρό μου» αναφώνησε ο Έντουαρντ απο πίσω μου και την ώρα που γύρισα να τον αντικρίσω με σήκωσε στην αγκαλιά του και μας έκανε δύο σβούρες γύρω απο τον εαυτό του... τα χείλια του βρήκαν τα δικά μου και άρχισε να τα συνθλίβει... ήμουν σίγουρη ότι αν δεν ήταν οι δικοί του μπροστά, θα ήταν ικανός να τα ματώσει... αλλά τελευταία στιγμή βρήκε ξανά την λογική του και με άφησε να ακουμπήσω στα πόδια μου.

«σε ευχαριστώ» είπε με βαθιά φωνή και με έσφιξε στην αγκαλιά του και άρχισα να του χαϊδεύω την πλάτη μου τρυφερά χωρίς να πω τίποτα άλλο.

Σε όλην την πτήση καθόμασταν δίπλα δίπλα αγνοώντας ο ένας τον άλλον... ήμουν τόσο εξαντλημένη που ήθελα να κοιμηθώ... αλλά με εκείνον δίπλα μου δεν τόλμαγα... ήταν τόσο έξαλλος που μου προκαλούσε νευρικότητα... ένιωθα την οργή του και ήξερα ότι ήταν ικανός να με πνίξει στον ύπνο μου ακόμα και μπροστά σε όλους προκειμένου να ξεσπάσει... απο την άλλη ούτε και εκείνος έδειχνε να νυστάζει και έτσι μείναμε και οι δύο να κοιτάμε το κενό χαμένοι στις δικές μας σκέψεις.

Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο ήταν αργά το βράδυ και έτσι όλοι αποφασίσαμε να πάμε στα δωμάτια μας, για να αλλάξουμε και να κατέβουμε να φάμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου... όταν η πόρτα έκλεισε πίσω μου πήγα κατευθείαν προς το μπάνιο και μόλις έκλεισα και κλείδωσα την πόρτα άφησα την αναπνοή μου να βγει απο μέσα μου με δύναμη... η σιωπή του πάντα με τρομάζει... πραγματικά είμαι ανώμαλη δεν εξηγείτε αλλιώς... όταν είναι εκτός εαυτού ξέρω πως να τον χειρίζομαι... αλλά όταν είναι έτσι σιωπηλός δεν ξέρω πως να τον αντιμετωπίσω.

Έκανα ένα γρήγορο ντουζ και βγήκα έξω φορώντας μόνο την πετσέτα του μπάνιου που κατέληγε λίγο πιο κάτω απο τα κωλομέρια μου... μόλις με είδε μου έριξε μια μοχθηρή ματιά και κλείστηκε στο μπάνιο... μέχρι να βγει είχα βγάλει απο την βαλίτσα ότι χρειαζόμουν και στέγνωσα τα μαλλιά.

Όταν βγήκε απο το μπάνιο φόραγε μόνο την πετσέτα γύρω απο τους γοφούς του και ήταν τόσο σέξι... Χριστέ μου πως θα καταφέρω να του αντισταθώ και να μην του χυμίξω???... η υγρασία απο τους υδρατμούς του ντουζ, έκανε το σμιλεμένο του σώμα να γυαλίζει και απομάκρυνα το βλέμμα μου πριν γυρίσει προς το μέρος μου για να μπορέσω να ελέγξω τις ορμές μου... πως γίνεται το σώμα μου αν ανταποκρίνεται σε αυτόν τον άνθρωπο έτσι... η υγρασία ανάμεσα στα πόδια μου αυξάνετε μόνο με το που τον βλέπω... αυτό είναι φυσιολογικό?... ποτέ στην ζωή μου δεν έχω ξανανιώσει έτσι... με κανέναν άλλον δεν ένιωσα ποτέ τέτοια έλξη... σίγουρα είμαι ανώμαλη... δεν χωράει αμφιβολία πια... τα παράτησα και άρχισα να ξεντύνομαι.

«εδώ θα αλλάξεις?» ξέσπασε τελικά και γέλασα αυτάρεσκα

«έχεις κάποιο πρόβλημα με αυτό?» τον ρώτησα ειρωνικά και με κοίταξε μοχθηρά μέσα απο τον καθρέφτη.

«προσπαθείς να με αποπλανήσεις?» ρώτησε νευριασμένος

«γιατί είσαι απο τους άντρες που αποπλανούντε?» του ανταπάντησα και συνέχισα να ντύνομαι ανενόχλητη και τον άκουσα να αναστενάζει την στιγμή που σήκωσα το στριγκάκι στους γοφούς μου αλλά δεν είπε τίποτα άλλο

Μέσα απο τον καθρέφτη τον είδα να γυρίζει την πλάτη του και να πετάει με δύναμη την πετσέτα του πάνω στο κρεβάτι... το σώμα του ήταν ροδαλό και οι μύες του τόσο σφιγμένοι που με έκαναν να αναστατώνομαι ακόμα περισσότερο... αλλά δεν θα του έκανα ποτέ την χάρη να του το δείξω... αυτό το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί με δύο παίκτες και σίγουρα δεν έχω σκοπώ να κάνω πίσω... πόλεμο θέλει??? Θα τον έχει.

«έτοιμος?» τον ρώτησα την στιγμή που έλεγχα για τελευταία φορά το μακιγιάζ μου και μούγκρισε αντί να μου απαντήσει.

Δεν μπορούσα να κρύψω την ικανοποίηση μου και έτσι τον κοίταξα ευθέως και άφησα την ικανοποίηση μου να εκφραστεί στο πρόσωπο μου... ξεφύσησε δυνατά και άνοιξε την πόρτα προχωρώντας προς τον διάδρομο, χωρίς εμένα... τον άφησα να φύγει και παίρνοντας την τσάντα μου άρχισα να προχωρώ και εγώ προς τον διάδρομο με το πάσο μου.

Όταν έφτασα στο ανσανσερ και σταμάτησα δίπλα του με κοίταξε βλοσυρά και εγώ του χαμογέλασα.

«σου πάει αυτό το κουστούμι» του είπε ήρεμα και γύρισα πάλι την ματιά μου προς της πόρτες του ασανσερ που εκείνη την στιγμή άνοιξαν... εκείνος για άλλη μια φορά δεν είπε τίποτα... ήμουν σίγουρη ότι το είχε ήδη μετανιώσει που επέμενε να έρθω σε αυτό το ταξίδι και εγώ το διασκέδαζα όσο τίποτε.

Η σιωπή συνεχίστηκε μέχρι που φτάσαμε κοντά στους δικούς του.

«Μπέλα είσαι εκθαμβωτική» αναφώνησε η Έσμε και με κλείδωσε στην αγκαλιά της δίνοντας μου ένα ζεστό φιλί

«και εσύ Έσμε μου... το πράσινο σου πάει πάρα πολύ»

«ας είναι καλά η Άλις... ξέρεις έχει γίνει η προσωπική μου σύμβουλος»

«είμαι σίγουρη ότι είναι ενθουσιασμένη γι αυτό» της απάντησα χαμογελώντας της με ενθουσιασμό και αμέσως ένιωσα το χέρι του Έντουαρντ να τυλίγετε γύρω απο την μέση μου... ήταν έτοιμος να εκραγεί αλλά ήξερε πολύ καλά πως να καλύπτει τα συναισθήματα του...

«Μπέλα, Έσμε δεν θέλω να σας διακόψω αλλά νομίζω ότι δεν είναι σωστό να αφήνουμε τον Καρλάηλ και τον Έμετ μόνους τους... τι λέτε να προχωρήσουμε προς το τραπέζι μας?» είπε μελιστάλαχτα και με κοίταξε με προσποιητή λατρεία και δεν έχω ιδέα πως κρατήθηκα για να μην γελάσω.

«φυσικά αγάπη μου, έχεις δίκιο» του απάντησα στον ίδιο τόνο γυρίζοντας προς το μέρος του και βάζοντας το χέρι μου πάνω στο μάγουλο του, του χαμογέλασα ζεστά

«πρέπει να το παραδεχτώ... είπε ξαφνικά η Έσμε και γυρίσαμε ταυτόχρονα και οι δύο την ματιά μας προς το μέρος της... δεν χορταίνω να σας κοιτώ... ταιριάζετε τόσο πολύ... Έντουαρντ δεν έχεις ιδέα πόσο ευτυχισμένη με κάνεις... ένιωθα ότι ποτέ δεν θα καταφέρεις να βρεις την ευτυχία και αυτό με έκανε πάντα ανήσυχη... αλλά τώρα... πραγματικά με κάνεις τόσο ευτυχισμένη» του είπε και καθώς τον πλησίασε τον χάιδεψε απαλά στο μπράτσο του και τον κοίταξε με πραγματική συγκίνηση... τον αγαπούσε πραγματικά σαν να είναι δικό της παιδί και αυτό είναι κάτι που ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να αρνηθεί.

«σε ευχαριστώ πολύ θεία... της απάντησε ήρεμα με ένα χαμόγελο... νομίζω όμως τώρα θα πρέπει να πάμε προς το τραπέζι μας» συνέχισε και προσπάθησα πολύ σκληρά να μην στριφογυρίσω τα μάτια μου... κλασικός Έντουαρντ.

«Μπέλα... είπε με ενθουσιασμό ο Καρλάηλ και με αγκάλιασε τρυφερά... είσαι πραγματικά εκθαμβωτική» συνέχισε και του χαμογέλασα

«σε ευχαριστώ πάρα πολύ Καρλάηλ... του είπα και αφού χαιρετηθήκαμε και με τον Έμετ έκατσα στην καρέκλα που κράταγε ο Έντουαρντ για μένα... είμαι πολύ χαρούμενη που τελικά δέχτηκα να έρθω μαζί σας... όσο και να μην είναι στον χαρακτήρα μου να εμπλέκω την δουλειά με την διασκέδαση... δεν μπορώ να πω ότι δεν είμαι πολύ χαρούμενη που βρήκαμε την ευκαιρία για να ξεσκάσουμε... ο Έντουαρντ ήταν πολύ πιεσμένος τον τελευταίο καιρό και σίγουρα αυτό το ταξίδι θα τον χαλαρώσει λίγο» είπα και έγειρα προς το μέρος του και χάιδεψα το μπράτσο του ήρεμα και του χάρισα το πιο ζεστό μου χαμόγελο την στιγμή που γύρισε το πρόσωπο του προς το μέρος μου... το βλέμμα του ήταν ήρεμο αλλά κάτι μου έλεγε ότι αργότερα θα με έκανε να το πληρώσω αυτό.

«είμαι σίγουρη ότι θα κάνει καλό και στους δύο σας αυτό το ταξίδι» είπε με όλον της τον ενθουσιασμό η Έσμε και μας κοίταξε με όλην της την λατρεία.

Το δείπνο κύλησε ομαλά και την στιγμή που ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στο δωμάτιο μας εγώ ένιωθα πιο ικανοποιημένη απο ποτέ... τώρα να σε δω κύριε Κάλεν... αν νομίζεις ότι θα κοιμηθώ στον καναπέ όπως αναγκάζεις να κάνουν οι υπόλοιπες μετρέσες σου είσαι γελασμένος... θα κοιμηθείς μαζί μου θες δεν θες.

Όταν έκλεισε την πόρτα άρχισα να ξεντύνομαι κατευθυνόμενη προς το μπάνιο...

«ποια μεριά προτιμάς?» τον ρώτησα χωρίς να τον κοιτώ και την στιγμή που έβγαλα το φόρεμα μου το άφησα πάνω στην καρέκλα και γύρισα να τον κοιτάξω με απορία... εκείνος με κοίταξε με άγριο ύφος.

«δεν πρόκειται να κοιμηθείς μαζί μου» δήλωσε και γέλασα δυνατά

«δεν κοιμάμαι σε καναπέδες... αν δεν θες να κοιμηθείς μαζί μου πες να σου φέρουν μια έξτρα κουβέρτα» του δήλωσα και εγώ με την σειρά μου και μπήκα στο μπάνιο για να αφαιρέσω το μακιγιάζ μου.

Όταν γύρισα ήταν ήδη ξαπλωμένος και απλωμένος σε όλο το κρεβάτι... φόραγα μόνο το εσώρουχο μου και την σατέν κοντή μου ρόμπα και με κοίταζε καλά καλά... τον πλησίασα και τον ρώτησα άλλη μια φορά.

«ποια μεριά προτιμάς»

«δεν πρόκειται να κοιμηθείς μαζί μου»

«ο καναπές είναι εκεί... είσαι ελεύθερος να πας οποιαδήποτε στιγμή θες... του απάντησα και κράτησα το σεντόνι στα χέρια μου αλλά μου το τράβηξε με δύναμη... μην επιμένεις γιατί θα χάσεις... του είπα και βγάζοντας την ρόμπα την άφησα στο κάτω μέρος του κρεβατιού και έκατσα στην άκρη του περιμένοντας να μου κάνει χώρο.

«έτσι κοιμάσαι εσύ?» με ρώτησε νομίζοντας ότι το έκανα επίτηδες για να τον προκαλέσω

«δεν θα σου κάνω την χάρη να φορέσω κελεμπία για να νιώσεις πιο άνετα» του είπα και έγειρα προς το μαξιλάρι αναγκάζοντας τον να αποτραβηχτεί απο μένα... πήρα την άκρη του σεντονιού και το τράβηξα προς το μέρος μου... εκείνος πήγε στο πιο απόμακρο μέρος του κρεβατιού και ξεφύσησε.

Του γύρισα την πλάτη και βάζοντας το χέρι μου κάτω απο τον λαιμό μου κοίταζα πέρα μακριά αγνοώντας τον... το ίδιο έκανε και εκείνος... δεν μπορούσα να κοιμηθώ με τίποτα... η υπερένταση της μέρας με είχε κάνει τόσο νευρική... που ακόμα και το τζετ λανκ δεν ήταν ικανό να με κάνει να αποκοιμηθώ.

Ο Έντουαρντ απο την άλλη όχι μόνο κοιμήθηκε σχεδόν αμέσως άλλα δεν με άφησε στιγμή σε ησυχία... όλο το βράδυ στριφογύριζε σαν τρελός και αν δεν ήμουν ξυπνητή σίγουρα θα είχα φάει πολλές σφαλιάρες και πολλές αγκωνιές απο εκείνον... τα βρισίδια δε που έριχνε στον ύπνο του ήταν τόσο ανατριχιαστικά.

Προσπάθησα πολλές φορές να τον ξυπνήσω αλλά δεν είχε αποτέλεσμα... κάποια στιγμή όλο του το σώμα έπεσε απάνω μου και μόλις το κεφάλι του ακούμπησε στο στερνό μου πήρε μια βαθιά ανάσα και σταμάτησε να παλεύει... έβαλα δισταχτικά το χέρι μου στα μαλλιά του και άρχισα να τον χαϊδεύω ήρεμα... αυτό έδειχνε να τον ηρεμεί και ξαφνικά άρχισε να αναπνέει πιο ρυθμικά... τύλιξα και το άλλο μου χέρι γύρω απο το σώμα του και τότε ένιωσα να του ξεφεύγει ένας λυγμός.

Όσο θυμωμένη και να ήμουν μαζί του... η αγάπη μου για εκείνον πάντα με έκανε να υποχωρώ... το αυτί του κολλημένο πάνω στην καρδιά μου έδειχνε να τον γαληνεύει και έτσι δεν έκανα καμία κίνηση για να το βγάλω απο πάνω μου... έκλεισα τα μάτια και παίρνοντας μια βαθιά αναπνοή άφησα τον εαυτό μου να παραδοθεί στα δικά του όνειρα.

Η αγάπη σου με σκοτώνει "7. Η κατάκτηση"

Ένας μήνας... ένας γαμημένος μήνας είχε περάσει απο το τελευταίο φιάσκο... και ακόμα τα νεύρα μου ήταν τσίτα... πως πίστεψα ποτέ ότι θα μπορέσω να την ξεπεράσω... πως πίστεψα ποτέ ότι όλο μου το μίσος για εκείνην θα μπορούσε ποτέ να ξεπεραστεί αν κατάφερνα να την εκδικηθώ?

Ότι και να έκανα μου το γύριζε μπούμερανκ... όσο και να την πλήγωνα εκείνη σηκωνόταν και έφευγε με το κεφάλι ψηλά... ακόμα πιο δυνατή απο πριν... ακόμα πιο αποφασισμένη... ακόμα πιο απελευθερωμένη.

Πως στο διάολο το κατάφερνε αυτό? Πως μπορούσε να παίρνει τα πάνω της την στιγμή που της γαμούσα την ψυχολογία... τι διάολο είναι αυτή η γυναίκα?... Χριστέ μου γιατί την αφήνω να με επηρεάζει τόσο πολύ?

Ένας μήνας... ένας γαμημένος μήνας έχει περάσει και εξαιτίας της δεν μπόρεσα ούτε να εκτονωθώ... δεν θα βρεθείς στον δρόμο μου Σουαν? Θα βρεθείς και τότε θα τα πούμε... δεν έχω τελειώσει ακόμα μαζί σου.

«κύριε Κάλεν?» άκουσα απο την ενδοεπικοινωνία την φωνή της Άντζελας και έβρισα απο μέσα μου

«τι θες?» της απάντησα απότομα και για λίγο σάστισε

«εε... ο θείος σας μου ζήτησε να σας ενημερώσω για ένα έκτακτο μίτινγκ... σας περιμένει στην αίθουσα συσκέψεων του δευτέρου ορόφου»

«καλά» της απάντησα μόνο και έκλεισα την ενδοεπικοινωνία

«κύριε Κάλεν???» ρώτησε ψιθυριστά και ήμουν ένα βήμα πριν σηκωθώ για να βγω έξω για να την αρπάξω απο το μαλλί και να πληρώσει εκείνη όλα μου τα νεύρα

«τι θες πάλι?» την ρώτησα και ένιωσα την φωνή της να σπάει

«τι να του απαντήσω?» ρώτησε δειλά με τρεμάμενη φωνή.

«μην με πρήζεις Άντζελα» της απάντησα μόνο και έκλεισα πάλι την ενδοεπικοινωνία χωρίς να της δώσω απάντηση

Έπρεπε να εκτονωθώ και έπρεπε να το κάνω σήμερα κιόλας...

«κύριε Κάλεν... πόσο χαίρομαι που δέχομαι κλήση σας... πως πήγε το ταξίδι σας?» είπε αμέσως η Ορντάνζ πριν μιλήσω και ξεφύσησα... το γλύψιμο της μου έλειπε τώρα

«κανόνισε μου για σήμερα» απάντησα αμέσως και κόμπιασε

«έχετε καμιά ιδιαίτερη προτίμηση σήμερα κύριε Κάλεν?» ρώτησε χωρίς να χάνει την ψυχραιμία της με απαλό και αισθησιακό τόνο και έπιασα τις τούφες του μαλλιού μου και της τράβηξα δυνατά για να συγκρατήσω τον θυμό μου.

«δεν ξέρω το αφήνω απάνω σου»

«είσαστε πολύ στρεσαρισμένος... τι θα λέγατε για μια καινούργια που...»

«όχι... είπα αυτόματα κόβοντας την φράση της στην μέση... όχι καινούργια... αυτό μου έλειπε τώρα... θέλω το Wild Rose» σκέφτηκα αυτόματα και πρότεινα... θα πληρώσει πολύ ακριβά που πήγε να με δουλέψει.

«πολύ καλά κύριε... έχει υπογράψει και το συμβόλαιο οπότε θα γλυτώσουμε τα διαδικαστικά» είπε εκείνη και πάγωσα... το συμβόλαιο... πούστη μου δεν ξέρω τι τροποποίηση έκανε η Μπέλα την τελευταία φορά... καταραμένη Μπέλα... πως με έχεις μπλοκάρει έτσι... πως ξέχασα να το διαβάσω ο ηλίθιος.

«θέλω να μου στείλεις αντίγραφο του συμβολαίου της» απαίτησα

«μα σας το έχω στείλει δεν το διαβάσατε?» όχι ο μαλάκας

«το θέλω πάλι... δεν το έλαβα το προηγούμενο»

«θα σας το στείλω αμέσως κύριε Κάλεν... μην ανησυχείτε... τι ώρα να σας την στείλω?»

«άστο... άκυρο για σήμερα... στείλε το συμβόλαιο και θα σε ξαναπάρω» της είπα και της έκλεισα το τηλέφωνο.

Γαμώτο σου Μπέλα... χειρότερα δεν θα μπορούσες να τα είχες κάνει... ένα μήνυμα ήρθε στο κινητό και απρόθυμα κοίταξα την οθόνη.

«θα αργήσεις πολύ ακόμα?» Καρλάηλ 

Ξεφύσησα και τα παράτησα... πήρα το σακάκι απο την καρέκλα και άρχισα να προχωρώ προς την πόρτα.

«ενημέρωσε τον Καρλάηλ ότι κατεβαίνω» είπα την στιγμή που πέρασα απο το γραφείο της Άντζελας και πήγα στο ασανσέρ.

Όταν έφτασα έξω απο την αίθουσα συσκέψεων άκουσα γέλια... τι στο καλό?... και αυτή η γυναικεία φωνή γιατί μου φαίνεται γνωστή?... περιμέναμε κανέναν και δεν με ενημέρωσαν???

Μπήκα μέσα απότομα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό... όλοι γύρισαν προς το μέρος μου και η Μπέλα ξαφνικά έτρεξε και έπεσε στην αγκαλιά μου.

«μωρό μου... αναφώνησε και τύλιξε τα χέρια της γύρω απο τον λαιμό μου... εγώ είχα μείνει παγοκολώνα... ξεπάγωσε θα σε καταλάβουν» συνέχισε ψιθυρίζοντας μέσα απο τα δόντια της και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα τύλιξα αναγκαστικά τα χέρια μου γύρω απο την μέση της βάζοντας επίτηδες περισσότερη δύναμη απο όσο χρειαζόταν.

«μωράκι μου... συνέχισα την κωμωδία της... τι ευχάριστη έκπληξη ήταν αυτή?» της είπα γλυκά και με κοίταξε στα μάτια

«ήρθα αργά εχθές το βράδυ και δεν ήθελα να σε ξυπνήσω... και σκέφτηκα να σου κάνω έκπληξη... καλά δεν έκανα?» με ρώτησε μελιστάλαχτα και μου έδωσε ένα πεταχτό φιλί στα χείλια.

«και βέβαια έκανες καλά καρδιά μου... είπα κολλώντας την πάλι απάνω μου και βάζοντας τα χείλια μου πάνω στο αυτί της άρχισα να της ψιθυρίζω μέσα απο τα δόντια μου... τι θες εσύ εδώ?»

«εσύ επέμενες να πάρω την δουλειά το ξέχασες κι όλας?» απάντησε και εκείνη ψιθυριστά για να μην μας ακούσουν οι υπόλοιποι

«θα σε συνθλίψω»

«δοκίμασε το και τα λέμε»

«την έχεις βάψει πολύ άσχημα δεσποινίς Σουαν»

«ωωω... σε ικετεύω... μην με ερεθίζεις μπροστά στους δικούς σου.... είμαι ένα μήνα αγάμητη και δεν θέλω πολύ για να τελειώσω» συνέχισε αυτάρεσκα δαγκώνοντας τον λοβό του αυτιού μου και την ξεκόλλησα απο πάνω μου αηδιάζοντας... πόλεμο θες θα τον έχεις... όλα τώρα αρχίζουν.

Μπέλα

Είχε περάσει ένας μήνας απο τότε που άρχισα να δουλεύω στην εταιρία των Κάλεν... ο Έντουαρντ έκανε τα πάντα για να βρει κάτι να με εκμηδενίσει αλλά δεν υπήρχε τίποτα για να βρει... στην δουλειά μου ήμουν άψογη και έτσι δεν μπορούσε να βρει κάποιον τρόπο για να με πετάξει έξω και αυτό τον εκνεύριζε κάθε μέρα και περισσότερο.

Απο όσο είχα μάθει προσπάθησε να τροποποιήσει το συμβόλαιο αλλά δεν τα κατάφερε... η Τζίνα ήταν τόσο άχρηστη που χωρίς τις δικές μου υπηρεσίες κατάφερε να χάσει αρκετούς απο τους πελάτες της και ο Έντουαρντ αναγκαστικά έπεσε πάλι στην ανάγκη μου... δεν ήταν τόσο χαζός να εκτεθεί για άλλη μια φορά και τώρα ήξερε ότι το συμβόλαιο του δεν του χάριζε την προστασία που χρειαζόταν για τα βίτσια του... και αυτό τον έφερνε στα όρια του.

Δύο μήνες χωρίς εκτόνωση τον είχαν κάνει μπαρούτι και αυτό δεν ξέφευγε απο την αντίληψη κανενός... ο Καρλάηλ και η Έσμε είχαν αρχίσει να ανησυχούν... απο την άλλη οι τσακωμοί μας είχαν γίνει ομηρικοί και όλοι στην εταιρία, σιγοψιθύριζαν πίσω απο την πλάτη μας.

Σήμερα όμως το παράκανε... πήρα τις διορθώσεις που μου είχε στείλει και πήγα κατευθείαν στο γραφείο του... χωρίς να χτυπήσω την πόρτα μπήκα μέσα την κοπάνησα με δύναμη για να κλείσει και πλησίασα το γραφείο του νευριασμένα.

«τι είναι αυτά?» του είπα πετώντας τα διορθωμένα χαρτιά πάνω στο γραφείο του και με κοίταξε με αυτάρεσκο ύφος... φυσικά πάντα διασκέδαζε να με βλέπει εκνευρισμένη.

«μάθετε επιτέλους τρόπους, δεσποινίς Σουαν... στο γραφείο του αφεντικού σας μπαίνετε όχι στην παράγκα του καραγκιόζη»

«μην με δουλεύεις εμένα παλιομαλάκα και λέγε τι είναι αυτά?»

«για πρόσεχε πως μου μιλάς γιατί»

«γιατί τι???.... τι Έντουαρντ???... τι θα μου κάνεις???... θα με απολύσεις???... κάντω... κάντω αν τολμάς» του πέταξα και με κοίταξε με το δολοφονικό του ύφος

«μάθε να κάνεις καλά την δουλειά σου για να μην σου στέλνω διορθώσεις»

«έτσι λες???... αν εσύ ξέρεις την δουλειά μου καλύτερα απο όσο εγώ η ίδια, τότε γιατί ακόμα παιδεύεσαι με το χαζοσυμβόλαιο σου και δεν έχεις φτιάξει ακόμα κάποιο που να σε καλύπτει?» του χτύπησα και σήκωσε το σώμα του απειλητικά προς το μέρος μου

«ποιος στο διάβολο με καρφώνει κάθε φορά... ποια είναι η πηγή σου?» απαίτησε και γέλασα δυνατά

«δεν έχεις ιδέα απο συμβόλαια... γι αυτό σάλτα και πηδήξου και μην ξαναμπλεχτείς στα πόδια μου... το κατάλαβες?» του είπα μέσα απο τα δόντια μου και γυρίζοντας του την πλάτη μου άρχισα να φεύγω

«αφού είσαι τόσο καλή στην δουλεία σου απαιτώ να μου φτιάξεις εσύ το χαζοσυμβόλαιο μου... εφόσον σε πληρώνω για τις υπηρεσίες σου... τότε απαιτώ να μου το έχεις έτοιμο μέχρι το μεσημέρι»

«κανένα πρόβλημα... ξέρεις ότι απαιτεί έγκριση απο τον Καρλάηλ... το πόσο θα χαρεί που θα το δειιιιιι» του πέταξα και με δύο βήματα ήρθε μπροστά μου

«δεν θα τολμήσεις» είπε και με άρπαξε απο το χέρι.

«αυτές τις εντολές έχω... θέλεις μήπως να τις παρακούσω και να χάσω την δουλειά μου?» τον προκάλεσα και έσμιξε τα φρύδια του

«εξαιτίας σου έχω μείνει δύο μήνες αγάμητος... αν δεν με βοηθήσεις να ξεσπάσω άμεσα, θα ξεσπάσω απάνω σου»

«ουουου και τώρα τρέμω... αλήθεια πίστεψες ποτέ ότι θα σε βοηθήσω σε κάτι τέτοιο?... αν νομίζεις ότι θα γίνω συνένοχος στην κακοποίηση ενός ακόμα αθώου κοριτσιού, μόνο και μόνο για να ξεσπάσεις εσύ τα νεύρα σου?... είσαι πολύ γελασμένος»

«γι αυτό πληρώνονται αδρά»

«χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει... είσαι πολύ μαλάκας να νομίζεις ότι αν ήξεραν τι τους περιμένει ότι θα ερχόταν με την θέληση τους»

«εκεί είναι το θέμα... αν το ξέρουν και έρχονται με την θέληση τους τότε το ευχαριστιούνται και ξέρεις πόσο μου την δίνει αυτό... ενώ έτσι» συνέχισε με αυτάρεσκο ύφος ανασηκώνοντας του ώμους του αδιάφορα και ήθελα να του ρίξω μια μπουνιά να πάει απο εκεί που ήρθε.

«είσαι πολύ άρρωστος κακομοίρη μου» είπα αηδιασμένη

«ενώ εσύ είσαι καλύτερη?»

«αη γαμήσου ξεκωλιάρη... που θα μου πεις εμένα ότι είμαι σαν τα μούτρα σου»

«προσπαθώ αλλά δεν με βοηθάς»

«πάρε σάκο του μποξ... κάνε μια τρύπα στο κατάλληλο ύψος και καλή διασκέδαση... απο μένα δεν θα δεις τίποτα άλλο»

«το δοκίμασα δεν έχει πλάκα» είπε και γέλασα δυνατά

«είσαι τρομερά απελπισμένος αγοράκι μου... και εγώ σε έχω προειδοποιήσει... μην ξαναβρεθείς ποτέ στην ανάγκη μου γιατί θα το μετανιώσεις» το χτύπημα στην πόρτα μας έκανε αυτόματα να απομακρυνθούμε ο ένας απο τον άλλον.

«περάστε» είπε εκείνος και τον κοίταξα που πάλευε να βρει πάλι τις ισορροπίες του.

«Έντουαρντ... είπε ο Καρλάηλ καθώς έμπαινε μέσα και σταμάτησε για μια στιγμή μόλις με είδε και μου χαμογέλασε... Μπέλα δεν ήξερα ότι ήσουν εδώ, τι κάνεις κορίτσι μου?»

«μια χαρά Καρλάηλ... εσύ?»

«και εγώ δόξα τον θεό... Έντουαρντ τι έγινε με την υπόθεση του Ντάρτον?»

«τα συμβόλαια περιμένω... είπε ρίχνοντας μια ματιά προς το μέρος μου... και είμαστε έτοιμοι»

«υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τα συμβόλαια?» με ρώτησε και του χαμογέλασα

«όχι είναι έτοιμα»

«θέλουν κάποιες διορθώσεις» πετάχτηκε εκείνος

«είναι έτοιμα» επέμενα εγώ και ο Καρλάηλ ξεφύσησε

«οκ τι συμβαίνει εδώ?»

«η Μπέλα δεν παραδέχεται ότι τα συμβόλαια που έφτιαξε δεν είναι σωστά» είπε εκείνος και τον κοίταξα με ύφος

«σας καλύπτουν απόλυτα... εσύ θες πάντα να τα τροποποιείς για να νομίζουν οι άλλοι ότι δεν είναι σωστά για να φαίνεται ότι δεν κάνω καλά την δουλειά μου» του γύρισα και ο Καρλάηλ έβαλε τα χέρια του μπροστά για να μας σταματήσει.

«πάλι μαλώνετε εσείς οι δύο?... ξεφύσησε και πέρασε το χέρι του μέσα απο τα μαλλιά του απογοητευμένος... νόμιζα ότι ήταν καλή ιδέα αλλά τελικά... κούνησε το κεφάλι του απηυδισμένος... δεν ξέρω τι να κάνω πια με σας τους δύο... αν συνεχίσετε έτσι... την επόμενη βδομάδα στο επαγγελματικό ταξίδι στο Παρίσι τι θα κάνετε?» τον κοίταξε έντρομη

«δεν νομίζω να πιστεύεις ότι θα έρθω μαζί σας» του είπα γουρλώνοντας τα μάτια και ο Έντουαρντ βρήκε την ευκαιρία που ζήταγε και άστραψε το μάτι του.

«γιατί όχι καρδιά μου... είπε παραπονιάρικα και ήρθε απο πίσο μου και με έκλεισε στην αγκαλιά του... θα είναι καλή ευκαιρία να ξεδώσουμε λίγο... συνέχισε και ακούμπησε το σώμα του πάνω στο δικό μου αφήνοντας με να νιώσω τον ερεθισμό του που είχε πάρει φωτιά για να καταλάβω αμέσως τον σκοπό που ήθελε να πάω... έχουμε στρεσαριστεί τόσο πολύ απο την δουλειά που χρειαζόμαστε οπωσδήποτε λίγη διασκέδαση» έβαλε το κεφάλι του παραπονιάρικα πάνω στον ώμο μου και περίμενε την αντίδραση μου

«ο Έντουαρντ έχει δίκιο Μπέλα... θα είναι καλή ευκαιρία για όλους μας... θα έρθει μαζί μας και η Έσμε... μην μας το αρνηθείς» είπε και ο Καρλάηλ και άρχισα να φουντώνω... απο την μια ο ερεθισμός του έστελνε κύματα ηλεκτρισμού πάνω στο κορμί μου... απο την άλλη τα λόγια του που μου δήλωναν καθαρά ότι αν δεχόμουν να πάω σε αυτό το ταξίδι θα το μετανιώσω... με έκανα να βγω απο τα ρούχα μου.

«θα το σκεφτώ... τα συμβόλαια είναι έτοιμα... θα σου τα δώσω να τα ελέγξεις και εσύ... αν δεν έρθω και χρειαστούν διορθώσεις θα μπορέσω να τις κάνω και απο εδώ»

«όπως θες... τα παράτησε ο Καρλάηλ... όποτε μπορέσεις φέρτα μου να τα δω εντάξει?» με παρακάλεσε και του ένευσα.

«Έντουαρντ περιμένω τις αναφορές» απευθύνθηκε σε εκείνον που δεν είχε κουνηθεί

«είναι έτοιμες θα σε δω στο μεσημεριανό»

«οκ αγόρι μου... Μπέλα» μας χαιρέτησε και μόλις έκλεισε η πόρτα δεν κρατήθηκα άλλο

«πάρε τα χέρια σου απο πάνω μου τώρα» απαίτησα μέσα απο τα δόντια μου και με γύρισε και με κόλλησε στον τοίχο

«αλλιώς τι?» είπε και δάγκωσε τον λοβό του αυτιού μου και έκλεισα τα μάτια για να ελέγξω την αναστάτωση που ένιωσα μέσα μου.

«αλλιώς θα φωνάξω»

«μμμ... αυτό είναι πάντα το πρόβλημα με σένα... είπε με βαθιά φωνή και συνέχισε να τρίβετε απάνω μου ψιθυρίζοντας στο αυτί μου και ένιωσα την υγρασία μου να αυξάνετε σε επικίνδυνο βαθμό... το ότι πάντα φωνάζεις τις λάθος στιγμές... δεν έχεις ιδέα πως κρατιέμαι να μην σε γαμήσω αυτήν την στιγμή και να σε κάνω να πληρώσεις για όλες τις μέρες που έχω μείνει αγάμητος εξαιτίας σου... αλλά επειδή ξέρω ότι θα το ευχαριστηθείς... συνέχισε και με άφησε ξαφνικά ξέπνοη και ερεθισμένη μέχρι εκεί που δεν πάει... προτιμώ να τραβήξω μαλακία παρά να σε κάνω να βογκήξεις» είπε και έκατσε με άνεση στην καρέκλα του και βάζοντας τα χέρια του πάνω στο γραφείο του με κοίταζε με αυτάρεσκο βλέμμα περιμένοντας την αντίδραση μου.

«σου συνιστώ να έχεις στην τσέπη σου μόνιμα κανένα λαδάκι... γιατί απο εδώ και πέρα θα είναι η μόνη ικανοποίηση που θα έχεις... και σίγουρα δεν θες να βγάλεις κάλους» του είπε ειρωνικά και σηκώθηκα και έφυγα απο εκεί μέσα

Τον μαλάκα... με ερέθισε καλά καλά και μετά με άφησε για άλλη μια φορά στα κρύα του λουτρού... πως στο διάολο έχει τόση επίδραση απάνω μου... είχα φουντώσει για τα καλά και είχα πολλές ώρες ακόμα μπροστά μου για να πάω στο σπίτι να εκτονωθώ και εκείνος το έκανε επίτηδες για να με εκνευρίσει.

Πήρα τα συμβόλαια στο χέρι και αποφάσισα να πάω στον Καρλάηλ... δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτώ να πάω σε αυτό το ταξίδι ο κόσμος να χαλάσει.

«περάστε» άκουσα την φωνή του και μπήκα στο γραφείο του.

«σου έφερα τα συμβόλαια» του είπα ήρεμα και μου χαμογέλασε

«κάτσε» με παρότρυνε και όταν του έδωσα τον φάκελο που κρατούσα τον έβαλε στην άκρη και ακούμπησε τα χέρια του πάνω στο γραφείο και με κοίταξε με θλιμμένο ύφος

«η αλήθεια είναι ότι σε κάλεσα στο γραφείο μου για να σου μιλήσω χωρίς να το καταλάβει ο Έντουαρντ»

«Καρλάηλ... δεν θέλω να το συζητήσω»

«το ξέρω καλή μου... αλλά εγώ θέλω το καλό σας»

«το ξέρω και το εκτιμώ... γι αυτό θέλω να σε παρακαλέσω να με απαλλάξεις απο την υποχρέωση να έρθω στο ταξίδι... το ξέρεις ότι δεν είναι απαραίτητη η παρουσία μου... γι αυτό σε παρακαλώ μην επιμείνεις να έρθω»

«Μπέλα θα σου μιλήσω καθαρά... όταν συμφώνησα με το Έντουαρντ να έρθεις στην εταιρία»

«συγνώμη... τον διέκοψα σοκαρισμένη... δικιά του ιδέα ήταν?»

«ναι» απάντησε αυτόματα και ξεφύσησε

«γιατί δεν μου κάνει εντύπωση» είπα κουνόντας το κεφάλι μου και εκείνος παραξενεύτηκε αλλά δεν το σχολίασε.

«όπως έλεγα και πριν... στην αρχή νόμιζα ότι θα είχαμε άλλου είδους προβλήματα αν ήσασταν μαζί... είπε όλο νόημα και γέλασα... αλλά με διαβεβαίωσε ότι και οι δύο ξέρετε πολύ καλά πως να ξεχωρίζετε την επαγγελματική απο την προσωπική σας ζωή και τελικά το δέχτηκα... και όντως σε αυτόν τον τομέα δεν με απογοήτευσε κανένας απο τους δύο σας... αλλά όσο βλέπω ότι η κατάσταση μεταξύ σας αντί να ομαλύνεται οξύνετε περισσότερο... δεν μπορώ να σου κρύψω ότι έχει αρχίσει και με ανησυχεί»

«Καρλάηλ μην έχεις αυταπάτες... του είπα με ειλικρίνεια... τον ανιψιό σου τον ξέρεις πολύ καλύτερα απο όσο τον ξέρω εγώ... πίστεψες ποτέ ότι θα μπορούσε πράγματι να έχει μια κανονική σχέση?»

«όχι δεν το πίστεψα... αλλά τουλάχιστον το έλπιζα... βλέπεις εγώ έχω την ευκαιρία να βλέπω κάποια πράγματα πιο καθαρά απο ότι εσύ»

«όπως?»

«τον αλλάζεις Μπέλα... μπορεί να μην μπορείς εσύ να είσαι στην θέση να το δεις αλλά το κάνεις»

«προς το χειρότερο εννοείς σίγουρα» γέλασε και κούνησε το κεφάλι του αρνητικά

«μπορεί να μην το παραδέχεται ο ίδιος αλλά όταν είναι μαζί σου τον αλλάζεις θετικά»

«συγνώμη μόνο εγώ βλέπω ότι είναι σαν αφηνιασμένο λιοντάρι όταν είναι μαζί μου?»

«ακριβώς επειδή κάνει σαν αφηνιασμένο λιοντάρι πιστεύω ότι τον αλλάζει θετικά... είναι η αντίδραση στα συναισθήματα που του γεννάς μέσα του Μπέλα... να φανταστώ ότι δεν σου έχει μιλήσει ακόμα για το τι τον οδήγησε σε αυτήν την ζωή» διαπίστωσε και έβαλα τα χέρια μου μπροστά για να τον σταματήσω

«και ούτε θέλω να μάθω» δήλωσα και με κοίταξε με περιέργεια

«προσπάθησε ποτέ?»

«δεν του έδωσα ποτέ το ελεύθερο να το κάνει... αλήθεια Καρλάηλ εκτιμώ το ενδιαφέρων σου αλλά πραγματικά δεν θέλω να μάθω» τον παρακάλεσα και το σκέφτηκε για μια στιγμή.

«θα σεβαστώ την επιθυμία σου αλλά θέλω να σε παρακαλέσω να με αφήσεις να σου πω τον λόγο που πιστεύω ότι τον αλλάζεις»

«αρκεί να μην μου πεις λεπτομέρειες»

«στο υπόσχομαι»πήρα μια βαθιά ανάσα και τα παράτησα

«εντάξει λοιπόν... σε ακούω»

«το ξέρεις ότι είναι βασανισμένο παιδί... δεν χρειάζεται να σου το πω εγώ για να το καταλάβεις... αυτό όμως που δεν ξέρεις είναι ότι, ότι έκανε το έκανε στο όνομα της αγάπης»

«δεν νομίζω ότι καταλαβαίνω τι θες να πεις»

«δεν θα μπω σε λεπτομέρειες... αλλά αυτό που πρέπει να ξέρεις είναι ότι τράβηξε πάρα πολλά μόνο και μόνο για να αποκτήσει την αγάπη της μητέρας του... και το μόνο που εισέπραξε απο εκείνην ήταν η απόρριψη... πάλεψε πολύ... υπέμενε πολλά αλλά δεν τα παράτησε ποτέ... όταν την έχασε έχασε τον κόσμο κάτω απο τα πόδια του... εκείνη τον είχε μυήσει σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής και όταν τον πήραμε εμείς δεν μπόρεσε να δει την αλήθεια... δεν μπόρεσε να πιστέψει ότι ζούσε σε έναν ψεύτικο κόσμο και ότι ο κόσμος που του προσφέραμε εμείς ήταν ο αληθινός... ξέρεις πως τον αγαπάμε σαν δικό μας παιδί... εκείνος όμως δεν μπόρεσε να το δει ποτέ έτσι... γιατί δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη... το μόνο που πιστεύει είναι ότι όποιος αγαπάει βασανίζει» είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό δεν ήξερα τι να πω... αν πριν δεν ήθελα να ξέρω τι του είχε συμβεί στην ζωή του, τώρα δεν ήθελα να το μάθω με τίποτα.

«τι είναι αυτό που σε κάνει να πιστεύεις ότι τον αλλάζω»

«δεν είμαι χαζός Μπέλα... ξέρω ότι τον αγαπάς... αλλιώς δεν θα ήσουν εδώ... αλλά ξέρω ότι σε αγαπάει και εκείνος και ας μην το παραδέχεται» γέλασα αλλά δεν το σχολίασα

«πως το καταλαβαίνεις αυτό?»

«όταν τον πήραμε σπίτι ήταν κλεισμένος στον κόσμο του... δεν μίλαγε σε κανέναν... ούτε σε μας αλλά ούτε και στα ξαδέλφια του... αποφασίσαμε να τον στείλουμε στο Ριβεντελ όπου πήγαιναν και τα ξαδέλφια του, για να κοινωνικοποιείθει... ο γιατρός μας συμβούλεψε ότι αν βρεθεί με άλλα παιδιά τις ηλικίας του και δει πως εκείνα ζουν και συμπεριφέρονται, τότε ίσως αυτό να τον έκανε να αλλάξει γνώμη και τον συνεφέρει... τότε κατάλαβα την διαφορά... κάθε φορά που γύριζαν τα παιδιά το Σαββατοκύριακο ο Έντουαρντ άρχισε να αλλάζει... στην αρχή πιστέψαμε ότι ήταν το σχολείο αλλά ο Έμετ μας εκμυστηρεύτηκε για ένα κορίτσι και τότε με την Έσμε αρχίσαμε να έχουμε ελπίδες... δεν ξέραμε για σένα... ο Έμετ είχε ορκιστεί να μην τον μαρτυρήσει αλλά όταν σου έκανε εκείνη την φάρσα στην γιορτή καταλάβαμε ότι ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί σου... τον άλλαζες Μπέλα... μέρα με την ημέρα γινόταν και πιο συνεργάσιμος... μέρα με την ημέρα γινόταν και πιο χαρούμενος... λίγο πριν την γιορτή μετά απο 5 ολόκληρα χρόνια για πρώτη φορά τον είδαμε να γελάει με την καρδιά του και τότε πιστέψαμε ότι υπήρχε ελπίδα»

«ήταν χαρούμενος γιατί ετοίμαζε να με ρεζιλέψει?» ρώτησα ειρωνικά

«όχι Μπέλα... είπε εκείνος θλιμμένος... ήταν χαρούμενος γιατί του είχες μιλήσει»

«πραγματικά δεν καταλαβαίνω τίποτα... ήταν χαρούμενος γιατί του μίλησα και αντί μετά να με αφήσει να τον πλησιάσω έκατσε και οργάνωσε όλην αυτήν την ιστορία για να με μειώσει μπροστά σε όλους... και περιμένεις να πιστέψω ότι όλα αυτά τα έκανε απο αγάπη?» ξέσπασα τελικά και μου έπιασε το χέρι απολογητικά

«δεν ξέρει άλλον τρόπο να εκφράζει την αγάπη του... αυτόν τον τρόπο του έδειξαν και με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε να δοκιμάσει την αγάπη σου... περίμενε να του αποδείξεις ότι η αγάπη σου είναι ικανή να αντέξει τα πάντα... αλλά όταν έφυγες... τότε τα πράγματα έγιναν χειρότερα... ένιωσε προδομένος... ένιωσε ότι τον κορόιδεψες... και απο τότε άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα... όταν όμως ξαναγύρισες Μπέλα... το βλέμμα του είναι ίδιο με τότε... μπορεί να ξεγελάσει τον ίδιο του τον εαυτό αλλά δεν μπορεί να ξεγελάσει εμένα... ακόμα υπάρχει ελπίδα μέσα του»

«γιατί μου τα λες όλα αυτά?»

«γιατί βλέπω ότι είσαι έτοιμη να τα παρατήσεις»

«φαίνεται τόσο πολύ?» είπα χαμηλώνοντας το κεφάλι

«δεν σε αδικώ Μπέλα... ξέρω πόσο σκληρός μπορεί να γίνει... και θέλει κότσια για να τον αντιμετωπίσεις... αλλά δώστου μια ευκαιρία... σε παρακαλώ»

«δεν μπορώ να σου το υποσχεθώ... έχω και εγώ τα όρια μου Καρλάηλ... δεν μπορώ να κάνω τίποτα αν δεν το θέλει πρώτα εκείνος και το ξέρεις»

«το ξέρω καλή μου... αλλά ο επιμένων νικά δεν λένε?»

«θα το σκεφτώ... αλλά δεν μπορώ να σου το υποσχεθώ»

«ήδη έχεις κάνει πολλά... κανείς δεν θα σε κατηγορήσει» με παρηγόρησε και σηκώθηκε και ήρθε κοντά μου... με έκλεισε στην αγκαλιά του και μου χάιδεψε παρηγορητικά την πλάτη

«σε ευχαριστώ που με άκουσες» μου είπε και κούνησα το κεφάλι μου και έφυγα.

Απο την ώρα που έφυγα απο το γραφείο του Καρλάηλ όλος μου ο εσωτερικός κόσμος διχάστηκε... στο μεσημεριανό τον κοίταζα να μιλάει μαζί με τον Καρλάηλ και τον Έμετ για δουλειές και ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος... λες και το μόνο πράγμα που τον έκανε ευτυχισμένο ήταν η δουλειά του.

Τόσο ανάλαφρος, τόσο σοβαρός μίλαγε με τόση αυτοπεποίθηση... ήταν εξαιρετικός στην δουλειά του και κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό αλλά γι αυτόν όλος ο κόσμος του είναι μόνο αυτό?... υπάρχει περιθώριο σε αυτόν τον κόσμο να βάλει και μένα μέσα?

Υπάρχει περίπτωση να με αγαπά, όπως ισχυρίζεται ο Καρλάηλ? Όχι δεν υπάρχει περίπτωση και το ξέρω... ξέρω ότι με μισεί... ξέρω ότι ικανοποιείτε μόνο όταν με βλέπει διαλυμένη και ξέρω ότι η αγάπη μου για εκείνον ποτέ δεν θα είναι αρκετή για να τον αλλάξει... μπορεί να αλλάζει όταν είναι δίπλα μου αλλά ποτέ αυτό δεν θα είναι αρκετό... και εγώ δεν έχω άλλο κουράγιο για να παλέψω αυτόν τον δαίμονα που τον τρώει.

Τον κοίταζα και η καρδιά μου ράγιζε... το στήθος μου άρχισε να με πονά και η ανάσα μου γινόταν πιο βαριά... πνιγόμουνα που ήξερα ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να τον κερδίσω... αλλά πνιγόμουνα που ήξερα ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσω θα ήταν να τον αφήσω.

«είσαι καλά?» άκουσα την φωνή του και πετάχτηκα

«εεε... είπα αποπροσανατολισμένα και κοίταξα γύρω μου... ναι, ναι φυσικά»

«φαίνεσαι σαν να κάτι να σε απασχολεί» είπε και ένιωσα να το λέει με ενδιαφέρον και τότε έσπασα.

«ναι έχω μια εκκρεμότητα και μόλις βρήκα την λύση του... με συγχωρείτε αλλά πρέπει να γυρίσω στο γραφείο... θα σας δω αργότερα» είπα και ταυτόχρονα σηκώθηκα

«Μπέλα... μπορεί να περιμένει» είπε εκείνος με αγωνία

«όχι δεν μπορεί... με συγχωρείτε» είπα πάλι και έφυγα πριν με σταματήσουν.

Όταν γύρισα στο γραφείο μου έκατσα στον υπολογιστή και άρχισα να πληκτρολογώ το καινούργιο συμβόλαιο... δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια... έπρεπε να φύγω μακριά... να μαζέψω τα τελευταία μου κομμάτια... δεν είχα απο που να κρατηθώ... και η ανάσα μου λιγόστευε σε κάθε λέξη που εμφανιζόταν μπροστά στην οθόνη... αλλά έπρεπε να το κάνω... έπρεπε να του δείξω ότι αν ήθελε εγώ ήμουν εδώ... αλλά όχι πια.

Πήγα στο γραφείο του και την στιγμή που έφτασα στην Άντζελα πήρα μια βαθιά ανάσα.

«είναι μέσα?» την ρώτησα και μου ένευσε

Χτύπησα την πόρτα και μόλις άκουσα την φωνή του μου κόπηκαν τα πόδια... πρέπει να το κάνεις Μπέλα... δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επιβιώσεις... άκουσα την φωνή της λογικής και άνοιξα την πόρτα... όταν με είδε παραξενεύτηκε.

«το χρωστάς στον Καρλάηλ» είπα και του άφησα το CD και την παραίτηση μου πάνω στο γραφείο του... κοίταζε μια εμένα και μια τα πράγματα που του είχα αφήσει πάνω στο γραφείο και έσμιξε τα φρύδια του.

«τι χρωστάω στον Καρλάηλ και τι είναι αυτά?»

«το CD δώστο  στην Τζίνα... με αυτό είσαι απόλυτα καλυμμένος... την παραίτηση μου στον προσωπάρχη»

«φεύγεις?»

«δεν είμαι αυτό που περίμενες οπότε δεν νομίζω ότι σου κάνω για την δουλειά που με προσέλαβες»

«τι σου είπε ο Καρλάηλ» είπε θυμωμένος μέσα απο τα δόντια του

«μην παίρνεις αυτό το ύφος και μην κάνεις τον θιγμένο... δεν είπε τίποτα που να μην ήξερα ήδη»

«τότε τι άλλαξε?» ρώτησε ειρωνικά

«το ότι μου θύμισε για ποιον λόγο σε αγαπούσα όλον αυτόν τον καιρό... για ποιον λόγο σε αγαπώ ακόμα... αλλά περισσότερο για ποιον λόγο έμεινα μακριά σου όλα αυτά τα χρόνια»

«χα... ναι σωστά... είδαμε τα σκούρα το βάλαμε στα πόδια»

«όχι Έντουαρντ... δεν το βάζω στα πόδια»

«τότε γιατί φεύγεις?»

«θες να μείνω?»

«ναι»

«γιατί?» για μια στιγμή έμεινε να συγκεντρώνει τις σκέψεις του και γέλασα

«θέλω να έρθεις μαζί μου στο Παρίσι»

«θες να μείνω για να έρθω μαζί σου στο Παρίσι» επανέλαβα

«ναι»

«για να μου κάνεις την ζωή μου κόλαση»συνέχισα και έγειρε το σώμα του προς το γραφείο

«ναι»

«και θέλεις εγώ να το δεχτώ»

«απαιτώ να το δεχτείς... μου το χρωστάς»

«ότι σου χρωστούσα βρίσκετε μέσα σε αυτό το CD... καλή διασκέδαση» του είπα και του γύρισα την πλάτη

«Μπέλα... δεν έχω τελειώσει ακόμα μαζί σου»

«εγώ όμως τελείωσα... γι αυτό μην τολμήσεις να με ξαναενοχλήσεις» του είπα και προχώρησα προς την πόρτα χωρίς να γυρίσω να τον κοιτάξω

«θα γυρίσεις» είπε αυτάρεσκα με αυτοπεποίθηση

«μην είσαι τόσο σίγουρος για τον εαυτό σου γιατί θα χάσεις» του απάντησα και έκλεισα την πόρτα πίσω μου με δύναμη.

Κλείστηκα για άλλη μια φορά στον εαυτό μου και πάλευα να βρω τις ισορροπίες μου... γιατί στο διάολο τον άφηνα να με επηρεάζει τόσο πολύ??... πρέπει να προχωρήσω την ζωή μου... πρέπει να βρω τρόπο να τον ξεπεράσω... αλλά πως?

Λίγες μέρες πριν το ταξίδι η Έσμε ήρθε να με βρει...

«Έσμε?... τι θες εσύ εδώ?»

«θέλω να μιλήσουμε» είπε παρακλητικά και με κοίταξε με ύφος θλιμμένου κουταβιού.

«εκείνος σε έστειλε?» ρώτησα απευθείας χωρίς να κρύβω τον εκνευρισμό μου.

«όχι ήρθα μόνη μου... σε παρακαλώ Μπέλα» είπε και πήρα μια βαθιά ανάσα

«μην περιμένεις όμως πολλά απο μένα»

«δεν περιμένω τίποτα καλή μου απο σένα... απλά θέλω μόνο να με ακούσεις» με παρακάλεσε για άλλη μια φορά και τότε τα παράτησα.

«πέρασε μέσα» την προσκάλεσα και την άφησα να μπει...