She lives in a colorless world without
purpose... His own world has nothing but colors! What is going to come
out when the two this worlds collide? Red of passion? Green of jealousy? Or black of hate?
My heart was beating hard in my chest and my head was spinning. My mind was
unable to link the facts and see the truth behind everything that had
happened..... But how could she have done that to me!
"Edward, Edward, Edward, please listen to me ..." I heard her shout
behind me. The same voice that not many hours before was screaming my name
sensually and swearing she was only mine was now disgusting to me.
"Edward please" I heard her say again closer to me this time
and I felt her touching my arm.
The sparks that usually accompanied her every single touch made me furious now...
Black fire shoot inside me...in my veins, in my blood.
How dare she touch me standing in front of me after all she did like
nothing happened? God how stupid have I been all the time… how could I be so
blind!
"Don’t you touch me!" I said through my teeth not being able to
look at her because I was sure that if I did I would do something I would
surely regret all my life. I had never hit a woman but the pain that seemed to
emanate from the depths of my soul demanded revenge and commanded me to make her
to feel the same pain I was feeling.
"Edward, please, I love you, please let me explain" she
repeated with the tears apparent in her
voice. She loves me? She’ll explain? What is there to explain? Explain to me that
she was fooling around playing with my feelings? It must have been quite
amusing, making her and her friends laugh at me behind my back just because I
believed her lies... Can anyone be more stupid than I were?
My body stiffened. I shut my eyes and barely restraining myself I pulled my
hand away from her.
“I don’t want to ever see you again, I don’t want to hear your voice, I don’t
even want to know you exist. If you dare to come near me again, I swear it will
be the last thing you will ever do! Do you understand me?" I answered her
with all the poison coming out from wounded heart pouring in my voice.
.
Her whimpering and sobbing was all the confirmation I needed and not even looking
at her I started walking away.
A few steps further I turned around to tell her one last thing.
"Bella" I called her and at the sound of her name she lifted
her head and for a moment I saw her eyes light up with hope and shook my head
in disgust and with all the love I had for turned into hate I wished her
"have a happy marriage."
Η καρδιά μου μαινόταν στο στήθος μου και το κεφάλι μου γύριζε ακόμα σαν τρελό.
Το μυαλό μου αδυνατούσε να συνδέσει τις πληροφορίες και να καταλήξει στην
αλήθεια... Μα πως μπορούσε να μου το κάνει αυτό!!
«Έντουαρντ, Έντουαρντ, Έντουαρντ σε παρακαλώ άκουσε με...» την άκουγα να
φωνάζει πίσω μου και η φωνή της που ώρες πριν βογκούσε το όνομα μου ηδονικά και
μου ορκίζονταν ότι ήταν μόνο δική μου με αηδίαζε.
«Έντουαρντ σε παρακαλω» την άκουσα ξανά να λέει πιο κοντά μου αυτή την φορά και
ένιωσα το άγγιγμα της στο μπράτσο μου.
Οι συνηθισμένες σπίθες που συνόδευαν το άγγιγμα της έφεραν μια μαύρη φωτιά στο
αίμα μου. Πως τόλμα να με αγγίζει, να στέκεται μπροστά μου μετά από όλα αυτά
που έκανε. Αλλά και εγώ τι μαλάκας θεέ μου, πως μπόρεσα να ήμουν τόσο τυφλός!!
«Μην με ακουμπάς!» είπα μέσα από τα δόντια μου χωρίς να μπορώ να την κοιτάξω
γιατί ήμουν σίγουρος ότι αν την αντίκριζα τώρα θα έκανα κάτι που θα μετάνιωνα
σκληρά. Ποτέ δεν είχα σηκώσει χέρι σε γυναίκα αλλά ο πόνος που έμοιαζε να
πηγάζει από τα μύχια της ψυχής μου απαιτούσε εκδίκηση, απαιτούσε εκείνη να
νιώσει τον ίδιο πόνο που ένιωθα τώρα εγώ.
«Έντουαρντ σε παρακαλώ, σ' αγαπώ, σε παρακαλώ άσε με να σου εξηγήσω» επανέλαβε
ακόμα μια φορά με τα δάκρυα να είναι εμφανή στη φωνή της. Μ' αγαπάει; Θα μου
εξηγήσει; Τι θα μου εξηγούσε ακριβώς ότι τόσο καιρό έπαιζε μαζί μου; Ότι με
κορόιδευε μπροστά στα μάτια μου; Πόσο θα πρέπει να γέλασε με τις φίλες της πίσω
από την πλάτη μου με το πόσο μαλάκας ήμουν που έχαβα τα ψέματα της;
Τα μάτια μου σφάλισαν, το σώμα σφίχτηκε και με όση αυτοσυγκράτηση μου είχε
απομείνει τράβηξα το χέρι μου μακριά της.
«Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ στα μάτια, δε θέλω να ξανακούσω τη φωνή σου, δε
θέλω να ξέρω ότι υπάρχεις. Αν τολμήσεις να με ξαναπλησιάσεις θα φροντίσω να
είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνεις ποτέ! Με κατάλαβες;» της απάντησα με
όλο το δηλητήριο που ανέδιδαν οι πληγές που είχε ανοίξει στην καρδιά μου.
Έλαβα το τρεμούλιασμα της φωνής και τον λυγμό που ξέσπασε από εκείνη ως
συναίνεση και ακόμα χωρίς να την κοιτάζω άρχισα να περπατώ μακριά της. Λίγα
βήματα παραπέρα γύρισα να της πω κάτι τελευταίο.
«Μπέλλα» φώναξα και στο άκουσμα του ονόματος της σήκωσε το κεφάλι της και για
μια στιγμή είδα τα μάτια της να φωτίζονται με ελπίδα και κούνησα το κεφάλι μου
με αηδία και με όλη την αγάπη που είχα για εκείνη να έχει μετατραπεί εν ριπή
οφθαλμού σε μίσος, της πέταξα «Καλά Στέφανα».
Εκείνη ζει σε έναν κόσμο άχρωμο χωρίς σκοπό... Ο δικός του κόσμος δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο χρώματα! Τι θα προκύψει άραγε όταν οι δύο αυτοί κόσμοι συναντηθούν; Κόκκινο του πάθους; Πράσινο της ζήλιας; Ή μήπως μαύρο του μίσους;
