Στο σκονισμένο υπόγειο του μαγαζιού του
πατέρα της «Antique», όπου η Ολίβια συνήθιζε να περνάει τις περισσότερες
ώρες της ημέρας, κάνοντας αναπαλαίωση και τροποποίηση σε παλιά έπιπλα, η ώρα
πέρναγε σαν να μην υπήρχε αύριο. Το ρολόι στον τοίχο σταματημένο. Η καρδιά της παγωμένη.
Η σκόνη θύμιζε τα απομεινάρια του παλιού της εαυτού. Κούτες στοιβαγμένες η μια
πάνω στην άλλη. Αναμνήσεις του χθες. Τα μοναδικά κειμήλια που της είχαν
απομείνει. Τα βιβλία εκείνης…
